Django ο Τιμωρός – Django Unchained (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino
Σενάριο: Quentin Tarantino
Πρωταγωνιστούν: Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio, Kerry Washington, Samuel L. Jackson
Διάρκεια: 165’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Είναι πλέον γνωστή η αγάπη του Quentin Tarantino για τις cult ταινίες. Από την εποχή που δούλευε σε video club μέχρι και τώρα, που είναι πλέον ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος, δεν παύει να τις αποθεώνει με την πρώτη ευκαιρία. Πάντα έλεγε πως το αγαπημένο του είδος ήταν τα γουέστερν, και πιο συγκεκριμένα τα σπαγγέτι γουέστερν (για την ιστορία πρόκειται για μια ορολογία που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικάνοι κριτικοί κινηματογράφου επειδή αυτά τα γουέστερν τα γύριζαν Ιταλοί), ενώ στις περισσότερες του ταινίες ο Tarantino, ύπουλα αλλά και στοχευμένα και με μεθοδικότητα, καταφέρνει να περάσει στοιχεία από αυτά.

Στην νέα του ταινία όμως κάνει ακριβώς το αντίθετο. Γυρίζει ένα σπαγγέτι γουέστερν το οποίο, αυτή την φορά, νοθεύει απροκάλυπτα μερικές φορές με στοιχεία από exploitation movies (και κυρίως blaxploitation – ταινίες του είδους expoitation που απευθύνονταν σε μαύρο κοινό), ακόμα και από ασιατικές b-movies, αποτιμώντας φόρο τιμής στον σκηνοθέτη Sergio Corbucci και την ταινία του 1966 “Django”. Και το όνομα της νέας του ταινίας; “Django Unchained”.

Δύο χρόνια πριν ξεσπάσει ο αμερικανικός εμφύλιος, ο Django, ένας μαύρος σκλάβος από τον Νότο (Jamie Foxx) συναντά τον Γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων/οδοντίατρο Dr. King Schultz (Christoph Waltz), ο οποίος ακολουθεί τα ίχνη των φονικών αδελφών Brittles. Καθώς μόνο ο Django μπορεί να τον οδηγήσει σε αυτούς, ο ανορθόδοξος Schultz συνεργάζεται μαζί του με την υπόσχεση ότι θα τον ελευθερώσει με το πέρας της αποστολής. Αφού πετύχουν το σκοπό τους, ο Schultz απελευθερώνει τον Django και οι δύο τους αποφασίζουν να συνεχίσουν την καταδίωξη των πιο γνωστών εγκληματιών του νότου. Εντωμεταξύ ο Django ακονίζει τα μαχαίρια του για τον δικό του σκοπό: τη σωτηρία της Broomhilda (Kerry Washington), της γυναίκας του που έχασε σε σκλαβοπάζαρο πριν από καιρό. Η έρευνα του Django και του Schultz τους οδηγεί στον Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), τον ιδιοκτήτη της “Candyland” μιας κακόφημης φυτείας, όπου οι σκλάβοι παλεύουν μεταξύ τους μέχρι θανάτου. Η παρουσία των δύο πρωταγωνιστών τραβάει την προσοχή του Stephen (Samuel L.Jackson), που είναι ο έμπιστος του Candie. Ο κλοιός αρχίζει να σφίγγει γύρω τους και οι δυο σύντροφοι θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στη θυσία και την επιβίωση.

Πάντα το αγαπημένο θέμα των ταινιών του Tarantino είναι η εκδίκηση. Η κρύα, ανελέητη, αθέμιτη εκδίκηση. Και η νέα του ταινία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Με το “Django Unchained”, η οποία είναι μια ανεπίσημη συνέχεια του “Inglorious Basterds” και πρόκειται για την δεύτερη ταινία της καινούργια τριλογίας εκδίκησης του Tarantino, καταπιάνεται και με ένα αρκετά ευαίσθητο θέμα: αυτό της δουλείας. Πρώτα ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: μην περιμένεις από τον Tarantino να σου κάνει μάθημα ιστορίας για τον Αμερικάνικο Νότο και της σκλαβιάς των μαύρων την περίοδο εκείνη, αλλά ούτε και να σου παραδώσει κάποιο ηθικό δίδαγμα περί βίας. Όχι. Δεν είναι και ο σκοπός του εξάλλου. Το “Django Unchained” είναι, για μια ακόμα φορά, μια στιλιζαρισμένη, άκρως διασκεδαστική, γεμάτη με περίεργα φετίχ (γιατί δεν θα μιλούσαμε για ταινία του Tarantino χωρίς αυτά), με υπέροχους χαρακτήρες και ατάκες που τσακίζουν και με το προσωπικό, ειρωνικό, στυλ του Tarantino να την πλημμυρίζει από την αρχή μέχρι το τέλος της. Ακόμα κι όταν σοβαρεύουν τα πράγματα, ο Tarantino δεν παύει να σε κάνει να περνάς καλά ισορροπώντας τέλεια ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.

Ένα από τα παράδοξα της ταινίας, και κάτι το οποίο ο ίδιος ο Tarantino δεν μας έχει συνηθίσει, είναι ότι τα γεγονότα εξιστορούνται κατά χρονική σειρά χωρίς πέρα δώθε και αναδρομές όπως σε άλλες παλιότερές του ταινίες. Δεν ξαναγράφει την ιστορία, όπως έκανε με το “Inglorious Basterds”, αλλά στο σενάριό του αναμειγνύει σύγχρονες πινελιές στις ιστορικές αλήθειες, όπως τον εκμοντερνισμό του Django με το κουλ στυλάκι, με φανταχτερά ρούχα και αξεσουάρ, κάνοντάς τον έναν πιο στωικό bad-ass ήρωα παίζοντας στο background ένα ακόμα πιο κουλάτο soundtrack όπου ανάμεσα σε καινούργιες και παλιές μελωδίες του Ennio Morricone ξεπετάγονται τραγούδια των James Brown και Rick Ross. Μόνο σε ταινία του Tarantino θα το άκουγες αυτό!

Βέβαια, το θέμα με το οποίο καταπιάνεται το “Django Unchained” σίγουρα δεν είναι και το πιο ευχάριστο και σίγουρα όλη ταινία έχει γυριστεί έτσι με σκοπό να ταρακουνήσει και να συζητηθεί. Δεν είναι βλάκας έξαλλου. Ο Tarantino κρατάει καλές σχέσεις με την βία και δεν παύει μέσω των ταινιών του να την παρουσιάζει με πληθώρα τρόπους. Εδώ κάνει ένα βήμα παραπάνω και την παρουσιάζει ενίοτε με υπερβολικό τρόπο και άλλοτε, όταν η βία αυτή κατευθύνεται προς τους σκλάβους, ο Tarantino δείχνει να μαζεύεται λίγο γιατί ξέρει καλά πως μια τέτοιου είδους βία δεν χρειάζεται κάποιο είδος exploitation για να ταρακουνήσει την συνείδηση μας. Και μόνο ως απλή αναφορά είναι από μόνη της αρκετή.

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο το οποίο τρώγεται κρύο, και οι χαρακτήρες τους οποίους γράφει ο Tarantino ξέρουν να το σερβίρουν με τον πιο στυλάτο τρόπο. Έτσι κι εδώ ο Jamie Foxx είναι ο πιο κουλ, bad-ass motherfucker, πιστολέρο του Νότου που έχεις δει ποτέ και άξιος στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Christoph Waltz που παίζει τον γοητευτικό, σαδιστή αξιωματικό των SS στο “Inglorious Basterds” επιστρέφει κι εδώ ως τον γοητευτικό, σαδιστή Γερμανό κυνηγό κεφαλών, King Schultz, ο οποίος βοηθάει τον Django και γίνεται φίλος του. Ο Waltz για άλλη μια φορά είναι εξαιρετικός και η ερμηνεία του αυτή του χάρισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα Β’ Ανδρικού Ρόλου. Το Όσκαρ το έχει στο τσεπάκι του. Ο DiCaprio, ως σαδιστής δουλέμπορος, είναι αρκετά κακός έτσι ώστε να σε κάνει να νιώσεις άβολα αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι τον χαρακτήρα του Samuel L. Jackson, ο οποίος είναι ίσως ένας από τους πιο κακούς «κακούς» σε ταινία του Tarantino τον οποίο σίγουρα θα μισήσεις.

To “Django Unchained” είναι από όλες τις απόψεις εξαιρετικό αν και θα το ήθελα βέβαια 15’ λιγότερο, αλλά ας είναι. Ο Tarantino για άλλη μια φορά κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του, δημιουργώντας ένα γουέστερν που όμοιό του δεν έχεις ξαναδεί και οραματίζοντας εκ νέου ένα σινεμά το οποίο δεν προσεγγίζει επιλεκτικά τα ιστορικά γεγονότα, θυμίζοντάς μας πως η σωστή εξιστόρησή τους είναι αποτέλεσμα όχι μόνο του περιεχομένου του οποίου θες να πεις αλλά, κυρίως, ο τρόπος που το λες και η στάση που κρατά απέναντι σε αυτά αυτός που τα αφηγείται.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ