Η Αξέχαστη Πόλη – Do Not Forget Me Instanbul (2011)

...






 

Γράφει η Αγγελική Ρούσκα


Σκηνοθεσία: Hany Abu-Assad, Stefan Arsenijevic, Aida Begic, Josefina Markarian, Eric Nazarian, Στέργιος Νιζίρης, Omar Shargawi
Σενάριο: Hany Abu-Assad
Stefan Arsenijevic, Aida Begic, Gul Dirican, Nazli Elif Durlu, Josefina Markarian, Eric Nazarian, Στέργιος Νιζίρης, Omar Shargawi

Πρωταγωνιστούν: Ali Suliman, Hiam Abbass, Humeyra Akbay
Διάρκεια: 118’
Χώρα: Τουρκία, Ελλάδα

 

Mια σπονδυλωτή ταινία.  Επτά ταινίες μικρού μήκους που διαδραματίζονται με φόντο τη μαγευτική Κωνσταντινούπολη από επτά σκηνοθέτες που έχουν σχέση άμεσα ή έμμεσα με αυτό το μέρος.  Το «Αξέχαστη Πόλη» είναι μια ταινία φτιαγμένη με σκοπό να αναδείξει την πολιτιστική επιρροή της Κωνσταντινούπολης.  Το κάνει;

Εξαρτάται από τι περιμένεις να δεις.  Προσωπικά περίμενα να δω την Πόλη να γεμίζει όλες αυτές τις μικρές ιστορίες , να τις τυλίγει και να τις προωθεί,  όμως στις περισσότερες η Πόλη ήταν θαμμένη.  Ναι μεν ανθρωποκεντρικές ιστορίες , αλλά όταν διαδραματίζονται σ’ ένα δωμάτιο ή η κάμερα είναι μονίμως στραμμένη στους ήρωες, δε νιώθεις αυτή την ιδιαιτερότητα που περίμενες να δεις.  Οι περισσότερες από αυτές  θα μπορούσαν να συμβούν οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε πόλη, σε οποιοδήποτε μέρος πάνω στον κόσμο.

Αν υπάρχουν κάποιες που ξεχώρισα γι’ αυτή την ιδιαιτερότητα, τότε σίγουρα ήταν το “Bolis”.  Ο μουσικός Αρμενάκ επιστρέφει για να βρει το χαμένο ούτι του πατέρα του, κληρονομιά που έχει απομείνει στην οικογένειας του,  ν’ αναζητήσει περισσότερες πληροφορίες για το παρελθόν της  καθώς η οικογένεια του χωρίστηκε κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων.  Κυριευμένη από νοσταλγία και μνήμες , με εικόνες που συμβαδίζουν με το παρελθόν της Πόλης, σίγουρα ήταν το πιο δυνατό χαρτί σε αυτό το δίωρο.

Η ταινία ξεκινάει και κλείνει με τις ιστορίες των δικών μας σκηνοθετών, Στέργιου Νιζήρη και Ζοζεφίνα Μακαριάν.  Από ένα επιφυλακτικό έμπορο από τη Θεσσαλονίκη φτάνουμε στον Επίλογο όπου ο Πέτρος Μάρκαρης επιστρέφει στο πατρικό του και βλέπει πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Όμορφες προσπάθειες ειδικά του Νιζήρη.

Άλλη μία πινελιά, από την Παλαιστίνη αυτή τη φορά, είναι η ιστορία “Κοντεύουμε”, μια ευχάριστη περιπέτεια μιας γιαγιάς στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης.  Μετά από 60 χρόνια θα έβλεπε επιτέλους την αδερφή της, όταν ξεφεύγει άθελά της από την ανιψιά της και προσπαθεί να βρει το δρόμο για το ξενοδοχείο.  Μία απόσταση 15 λεπτών γίνεται ένα ταξίδι στους δρόμους της Πόλης και η γιαγιάκα δεν μάσησε μία και χάρισε απλόχερα το γέλιο.

Όσο για τις υπόλοιπες ιστορίες, τι να πω;  Μία τύπισσα νόμιζε ότι βρήκε τον χαμένο της γιο (για την ακρίβεια πεθαμένο) και φώναζε “Mίρκο, Μίρκο” για δέκα λεπτά (μίλκο κανείς;).  Ο γνωστόςAli Suliman αν και στη δική του ιστορία “Η Εβραιοπούλα” ήταν αξιόλογος, η ταινία το μόνο σίγουρο, δεν είχε καμία σχέση με την αξέχαστη πόλη.  Τέλος, σε παρόμοια κατάσταση αλλά αρκετά πιο ευχάριστο, ήταν και το “Otello” με την wannabe σταρ του σινεμά ν’ απαγγέλει Σαίξπηρ στην νοικοκυρά μπαργούμαν (πιστέψτε με είναι πιο αστείο απ’ ότι φαντάζεστε).

Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα ή ξετρελάθηκα με όλες τις ιστορίες.  Κυριάρχησε αρκετή μουντάδα.  Και σίγουρα δεν μπορώ να αποζητήσω από μία τέτοια προσπάθεια να μου βγάζει συνεχώς όμορφα συναισθήματα και ευχάριστες καταστάσεις , αφού η ιστορία αυτής της πόλης είναι γεμάτη από βάσανα ασχέτως από την ομορφιά της.  Αν το έκανα μάλλον θα έπρεπε να βάλω να δω Γούντι Άλεν.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ