Εγχώριο μίσος

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Μέσα στο πολιτικά και κοινωνικά τραγικό σήμερα, πολλές φωνές αντιδρούν, φωνάζουν ή και προτείνουν. Προτείνουν πολιτικές διεξόδους, αντιδραστικές εκρήξεις, υπομονή, αναδιαμόρφωση και μερικές φορές επιστροφή στο παρελθόν. Η στήλη αυτή όμως, δεν είναι πολιτική.

Είναι κινηματογραφική. Όπως είναι κινηματογραφικά επίκαιρο και το μίσος του Mathieu Kassovitz. Μιλάει για μια κοινωνία σε ελεύθερη πτώση που συνεχώς λέει στον εαυτό της «ως εδώ καλά» για να τονίσει ότι σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση. Είναι φλύαρη και βρίθει από εντυπωσιακά πλάνα και σκηνοθετικές τεχνοτροπίες που έμελλαν να υιοθετηθούν επιλεκτικά και μάλλον άκομψα από διάφορους υπαλλήλους/σκηνοθέτες μεγάλων κινηματογραφικών στούντιο του Hollywood.

Το μίσος δεν προτείνει, παρουσιάζει και προβληματίζει. Σε κάνει να αναμένεις την πρόσκρουση. Στην καθημερινότητα της Ελλάδας , οι πολίτες της δρουν σαν θεατές αυτής της ταινίας, μόνο που εδώ δεν είναι Παρίσι.

Κάποιος πρέπει να γυρίσει την ταινία που εκείνοι πρέπει να δουν. Και δεν αναφέρομαι στην κρίσιμη μάζα που θα προκαλέσει ή θα αποτρέψει την πρόσκρουση. Αναφέρομαι στο ρόλο των καλλιτεχνών και δη των κινηματογραφιστών. Μέσα στο φεστιβαλικό στρουθοκαμηλισμό των τελευταίων δυο ετών, εμφανίζονται πρόσωπα και εικόνες συγχρονισμένα με το κοινωνικό γίγνεσθαι, άλλοτε αλληγορικά και άλλοτε ρεαλιστικά.

O Σύλλας Τζουμέρκας, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος και ο Άρης Χατζηστεφάνου είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα. Το ζήτημα πλέον είμαστε εμείς οι θεατές…

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ