O σκηνοθέτης του DUST, Θανάσης Τσιμπίνης μιλάει στο Reel.gr

...

dust1Συνέντευξη στον Δημήτρη Ασπρολούπο

Στο περασμένο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας είδαμε αρκετές ταινίες. Και φυσικά αρκετές μικρού μήκους. Μια απ’ αυτές, αυτή που μας έκανε εντύπωση, που μας έμεινε στο μυαλό ήταν το Dust που βραβεύτηκε με Ειδική Μνεία της Κριτικής Επιτροπής. Η ταινία του Θανάση Τσιμπίνη δεν έχει την κλασσική αφηγηματική δομή του σινεμά. Μιλάει με την εικόνα της. Και με τη μουσική της. Με υπόκρουση τραγούδια από το album The Seer των Swans, το Dust αφηγείται την ιστορία μια λίγο καταπιεσμένης κοπέλας που πασχίζει να ξεφύγει από τα δεσμά της μητέρας της. Είναι γεμάτη συμβολισμούς και στο υπέροχα στυλιζαρισμένο σύμπαν της, κυριαρχεί ο επιλεκτικός χρωματισμός που δίνει στην ταινία και στο θεατή το συναίσθημα της αναγκαστικής ενηλικίωσης. Ο σκηνοθέτης της ταινίας μιλάει στο Reel.gr για την ταινία του, την έμπνευση του και την εμπειρία του φεστιβάλ και της βράβευσης του.

Καταρχάς συγχαρητήρια για την ταινία σου αλλά και για τη διάκριση σου στο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας.
Πόσο εύκολο ήταν να γυρίσεις μια τέτοια ταινία με τέτοια αισθητική ακεραιότητα και ταυτόχρονα να υπερβείς τα όρια του video art;

Ευχαριστώ πολύ! Ο πειραματισμός στην εικόνα ήταν κάτι που με απασχόλησε από τα πρώτα μου βίντεο, όταν ακόμα ήμουν στη σχολή. Μπορώ να πω μάλιστα πως κάποιες φορές ήταν και η αφορμή για το βίντεο, πέρα από το γεγονός οτι μπορεί να υπήρχε και μία ιστορία από πίσω. Έτσι ξεκίνησα να γράφω γύρω από ιδέες που είχα, ενώ παράλληλα διαμόρφωνα και τη δική μου αισθητική επηρεασμένος από πράγματα που με γοητεύουν όπως η φύση, η μαγεία, οι εμμονές. Όσο περνούσε ο καιρός όμως, παρατήρησα ότι με ενδιέφεραν όλο και περισσότερο η ιστορία και οι χαρακτήρες. Κάπως έτσι οδηγήθηκα στο DUST, όπου νομίζω ότι καταφέρνω να μιλήσω για τη σύγκρουση δύο κόσμων, χωρίς όμως να αποχωρίζομαι και το video-art backround που είχα. Σε αυτό βέβαια με βοήθησαν και με τις ερμηνείες τους, η Νάνσυ Μπούκλη και η Michele Valley που έκαναν το DUST να μοιάζει ακόμη περισσότερο με ταινία μικρού μήκους.

Γιατί επέλεξες το δρόμο της εικόνας αντί της κλασσικής μυθοπλασίας;

Το DUST, με βάση όσα έχω κάνει πριν, ήταν για ‘μένα το επόμενο φυσικό βήμα. Νιώθω πως δε θα μπορούσα να περάσω κατευθείαν σε μία ταινία κλασσικής δομής. Πέρα από αυτό όμως, με γοητεύουν πολύ οι ταινίες που είναι εικαστικές, ειδικά οι μικρού μήκους, που μπορούν και διηγούνται μία ιστορία κυρίως μέσα από εικόνες. Το βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον να φτιάχνει κανείς μία όμορφη εικόνα, ενώ στην ουσία αυτό που δείχνει μπορεί να είναι άσχημο ή νοσηρό.

dust6Στην ταινία παίζει μεγάλο ρόλο η μουσική. Βλέπουμε ότι η σκηνοθεσία και το μοντάζ είναι δομημένα με άξονα το τραγούδι των Swans. Ήταν το τραγούδι η έμπνευση για την ταινία ή το ανάποδο;

Είχα από την αρχή τη σκέψη ότι το DUST θα ήταν ένα music film. Είχα δει κάποιες άλλες ταινίες αυτού του είδους στο vimeo και ήθελα να κάνω αυτό ακριβώς. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν είχα ακούσει τα κομμάτια των Swans όταν έγραψα την ιστορία σχεδόν ένα χρόνο πριν. Πέτυχα το «The Seer» το πρωί πριν πάω στην τελευταία πρόβα για την ταινία και πηγαίνοντας εκεί είπα στα παιδιά ότι είχα βρει την μουσική της ταινίας. Οπότε, δε θα έλεγα ότι η μουσική αποτέλεσε έμπνευση μέχρι εκείνη τη στιγμή. Στη συνέχεια όμως στο μοντάζ, όντως δομήθηκε με βάση αυτήν και μου έδωσε μάλιστα και πολλές ιδέες. Tο αστείο είναι ότι δεν είχαμε ζητήσει ακόμα την άδεια από το band, αλλά για κάποιο λόγο πίστευα ότι θα μας τη δώσουν όταν δουν την ταινία ολοκληρωμένη, όπως κι έγινε. Δε θα μπορούσα να φανταστώ το DUST με μουσική καλύτερη και πιο ατμοσφαιρική από αυτήν.

Θεωρείς ότι η ταινία τελικά είναι αισιόδοξη ή απαισιόδοξη;

Θα έλεγα πως εκεί που αφήνει η ταινία την κοπέλα δεν είναι πολύ ξεκάθαρο. Ναι μεν έχει καταφέρει να λυτρωθεί, αλλά δεν ξέρει τι να κάνει με την ελευθερία της, είναι χαμένη. Πιστεύω πως η ταινία είναι κάπου στην μέση και αυτό μπορεί να αλλάξει ανάλογα με τη συνέχεια που μπορεί να σκεφτεί ο θεατής για αυτήν.

dust3Προσωπικά θεωρώ ότι ταινία ακουμπά ελαφρά ένα Lynchικο σύμπαν όπου τα όρια όνειρου και πραγματικότητας δεν είναι σαφή. Θεωρείς ότι έχει τέτοια στοιχεία;

Δεν παρακολουθώ τον Lynch για να είμαι ειλικρινής. Γενικά όμως έχω επηρεαστεί από ταινίες που παίζουν με τα όρια αυτά. Παραμύθια όπως ο Λαβύρινθος του Πάνα, ας πούμε. Μου αρέσουν οι ταινίες που αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα με ένα μαγικό, σουρεαλιστικό τρόπο και ενώ στην ουσία τίποτα από αυτά που βλέπεις δεν είναι αληθινό, το πρόβλημα και το συναίσθημα που διαπραγματεύονται μπορεί να είναι.

Πως ήταν η εμπειρία της συμμετοχής στο φεστιβάλ; Είχες άγχος στην προβολή της ταινίας σου; Και πως ένιωσες όταν άκουσες το όνομα σου στα βραβεία;

Ήταν το πρώτο διαγωνιστικό φεστιβάλ που συμμετείχα, οπότε πολλά πράγματα μου ήταν πρωτόγνωρα. Ναι, είχα πολύ άγχος κυρίως όταν συνειδητοποίησα ότι αυτή η ιδέα που είχα μια μέρα σπίτι μου είναι πλέον πραγματικότητα και θα προβληθεί μπροστά σε όλα αυτά τα ζευγάρια μάτια, τα οποία στη συνέχεια θα την κρίνουν. Είναι ένα μέρος του εαυτού σου εκεί εκτεθειμένο και αυτό είναι κάπως τρομαχτικό. Αλλά όταν ξεκίνησε η ταινία και είδα το πρώτο πλάνο όλα αυτά που μου φαινόντουσαν τρομαχτικά ήταν αυτά που έκαναν να νιώθω χαρούμενος και τυχερός που το ζω αυτό. Γιατί στην ουσία όταν δημιουργείς κάτι δικό σου, αυτό που θέλεις να καταφέρεις είναι να το στείλεις εκεί έξω με σκοπό να φτάσει σε κάποιον άλλον και να γίνει για λίγο ή (και πολύ) δικό του. Όταν έμαθα για το βραβείο, συγκινήθηκα. Περνάει αυτόματα από μπροστά σου όλη η προσπάθεια που έκανες και όλες οι φορές που αυτή δοκιμάστηκε για να καταφέρεις τελικά να ολοκληρώσεις κάτι που όχι μόνο ικανοποιεί και εκφράζει εσένα, αλλά και που κάποιοι άλλοι άνθρωποι ειδικοί στο σινεμά έχουν εκτιμήσει. Πράγμα που δεν περίμενα κιόλας, να σου πω την αλήθεια, λόγω της ιδιαιτερότητας της ταινίας.

dust4Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια για το Dust; Θα το στείλεις σε φεστιβάλ του εξωτερικού;

Θα συνεχίσουμε με ξένα φεστιβάλ, ενώ παράλληλα η ταινία θα υπάρχει online στο vimeo. Για την ακρίβεια η online πρεμιέρα έγινε την Πέμπτη 10 Οκτώβρη.

Τι συμβουλή έχεις να δώσεις σε νέους σκηνοθέτες που θέλουν να δοκιμάσουν να εκφραστούν χωρίς να χρησιμοποιούν απαραίτητα την συνηθισμένη αφηγηματική τεχνική;

Δε θεωρώ πως είμαι κάτι παραπάνω από νέος σκηνοθέτης και ο ίδιος, ωστόσο αυτό που θα έλεγα σε όποιον θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούριο είναι φυσικά να το κάνει. Αλλά να το κάνει σωστά, ολοκληρωμένα και το αποτέλεσμα να είναι φιλικό προς το θεατή, γιατί στην τελική σε αυτόν απευθύνεται.

Δείτε παρακάτω την ταινία

Δείτε περισσότερα για την ταινία στη σελίδα της στο Facebook

Δείτε όλα τα video του Θανάση Τσιμπίνη

Credits

written, directed, edited by Thanasis Tsimpinis

music by Swans «The Seer»

starring Nancy Boukli, Michele Valley, Thanos Tsakalidis

produced by George Chorevas, Despoina Sifniadou, FeelMe Productions

director of photography Konstantinos Koukoulios

art director Christine Athina Vlachos

costume designer Sandra Sotiriou

hair, make up artist Dimitris Sarantou

sound designer Daphne Farazi

assistant art director Nefeli Livieratou

first assistant camera Stamatis Kouros

gaffer Yorgos Satolias

production assistant Gioule Kolovou

graphic designer Niadoka

vfx compositor George Kollidas

graphic illustrator Konstantinos Frangoulis

digital master dcs George Paidas

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ