Δύο Και Δύο – Dos Mas Dos (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Diego Kaplan
Σενάριο: Daniel Cúparo, Juan Vera/strong>
Πρωταγωνιστούν: Adrián Suar, Carla Peterson, Julieta Díaz
Διάρκεια: 103’
Χώρα: Αργεντινή
Διανομή: Filmtrade

 

Μαθήματα μαθηματικών παραδίδει η Αργεντινή αλλά αν δε θες να μείνεις μετεξεταστέος προτίμησε άλλον δάσκαλο. Το άθροισμα του “2+2” βγαίνει γύρω στο ενάμισι, που είναι σαφώς μικρότερο από τα ευρώ που θα πληρώσεις για το εισιτήριο της προβολής.

Η υπόθεση της ταινίας θα μπορούσε να είναι παρμένη από γράμμα αναγνώστριας ευτελούς γυναικείου περιοδικού. Η Εμίλια κι ο Ντιέγκο είναι ένα βαρετό παντρεμένο ζευγάρι που έχει αφεθεί στη καθημερινή ρουτίνα. Απ΄ την άλλη, οι φίλοι τους, Μπετίνα και Ρίτσαρντ, δείχνουν πολύ ερωτευμένοι κι ευτυχισμένοι και το μυστικό τους είναι ότι είναι swingers. Η Εμίλια σοκάρεται όταν το μαθαίνει, αλλά αργότερα ζητάει από τον άντρα της να το δοκιμάσουν. Τα δύο ζευγάρια πειραματίζονται μεταξύ τους κι ενώ αρχικά όλα δείχνουν τέλεια, τα συναισθήματα τελικά μπαίνουν στη μέση και περιπλέκουν τα πράγματα.

Από τους τίτλους αρχής ακόμα έχεις μια αρκετά καλή εικόνα του τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ένα φούξια υγρό(μαντεύω βερνίκι νυχιών) σχηματίζει τον τίτλο της ταινίας και ταυτόχρονα κάπου στον κόσμο μια μεσήλικη κυρία τελειώνει το “Fifty Shades of Grey”. Το κοινό της ταινίας είναι βαριεστημένες κυρίες άνω των σαράντα που αρέσκονται στο να φαντασιώνονται όσα δε πρόκειται ποτέ να ζήσουν. Η ταινία αυτή αποτελεί μια τέτοια περίπτωση.

Υπάρχει μεγάλη αύξηση στα ζευγάρια swingers και μια ταινία επί του θέματος θα ήταν παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Όχι όμως η συγκεκριμένη ταινία. Το “2+2” δε μιλάει για το σεξ ή την έλλειψη του στα παντρεμένα ζευγάρια, αλλά αναπαράγει στερεοτυπικές απόψεις επί του θέματος και προσπαθεί να παίξει εκ του ασφαλούς. Μονοδιάστατοι χαρακτήρες και μια πλοκή τόσο ευφάνταστη όσο τα μακαρόνια με κέτσαπ.

Το σενάριο δε κάνει τη παραμικρή προσπάθεια μιας ειλικρινής αντιμετώπισης του για πολλούς άγνωστου κόσμου των swingers. Αντ’ αυτού μοιάζει περισσότερο με την κουτσομπόλα γειτόνισσα που αναπαράγει ότι έχει ακούσει και κλείνει τις τρύπες με τη φτωχή φαντασία της.

Το “2+2” δε λειτουργεί ούτε σαν κωμωδία κι αδυνατεί να αξιοποιήσει ένα θέμα που μέσω της αμηχανίας του θα μπορούσε να προκαλέσει αν όχι προβληματισμό, σίγουρα γέλιο. Η σκηνή από το “Safe Sex” των Ρέππα- Παπαθανασίου όπου Παπακωνσταντίνου και Καβογιάννη δοκιμάζουν to swinging, είναι ένα μικρό μόνο δείγμα από τις προοπτικές που θα είχε ένα τέτοιο θέμα στα σωστά χέρια.

Το καστ των ηθοποιών είναι συμπαθητικό αλλά τις περισσότερες φορές πνίγεται στις ατάκες κακόγουστου σοφτ πορνό. Επίσης, το τέλος δεν είναι κακό καθώς έχει μια ιδέα ρεαλισμού και επαφής με τη πραγματικότητα. Έτσι λίγο πριν τους τίτλους τέλους, νιώθεις σαν να σου πέταξαν ένα ξεφούσκωτο σωσίβιο για να σωθείς. Δεν είναι ότι καλύτερο, αλλά απ’ ολότελα…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ