Eίδαμε το πρώτο επεισόδιο του Looking

...
lookinh tv series

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Στις 19 Δεκεμβρίου προβλήθηκε από το αμερικάνικό κανάλι που πάντα τολμά το διαφορετικό, το HBO η σειρά Looking. Μια σειρά που είχε δημιουργήσει αρκετό buzz πριν από την προβολή της και από το πρώτο trailer είχε χαρακτηριστεί από κάποιους το gay Sex And The City και από κάποιους άλλους το gay Girls.

Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιοι χαρακτηρισμοί την αδικούν τη σειρά. Υποβάλλουν τους επικείμενους θεατές της σε μια φορμαλιστική διαδικασία που περιέχει μάλιστα και την προκατάληψη ότι αυτό που θα δεις μοιάζει με κάτι άλλο που είτε είναι επιτυχημένο είτε καλοφτιαγμένο και εξαναγκάζουν μια σύγκριση που θα μπορούσε να αποφευχθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως και επειδή, ειδικά στην τηλεόραση και στο marketing που στρέφεται γύρω της, δεν μπορούμε να αποφύγουμε την επιρροή από το όποιο προμοτάρισμα, προσπαθήσαμε να τη δούμε όσο το δυνατόν ανεπηρέαστοι.

04Η βασική ιστορία της σειρά έχει να κάνει με τη ζωή τριών gay φίλων στο San Francisco που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τη ζωή, τις φιλίες, τις σχέσεις και τα ερωτικά τους μπερδέματα. Κοινότυπο; Λίγο. Η διαφορά εδώ, και αυτό που κάνει τη σειρά άξια προσοχής, είναι ότι την παραγωγή και τη σκηνοθεσία κάνει ο σκηνοθέτης του WeekendAndrew Haigh.

To Weekend ήταν μια από τις καλύτερες ταινίες του 2011 που δεν πήρε διανομή στη χώρα μας αλλά βραβεύτηκε σε διάφορα φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Η συνάντηση, η γνωριμία και το δέσιμο των δύο κεντρικών χαρακτήρων μέσα στις 48 ώρες (δηλαδή το σαββατοκύριακο) που περνάνε μαζί, ήταν ειλικρινής, τολμηρή και απολύτως to the point σε σημείο που ξυπνάει αναμνήσεις και διεγείρει συναισθηματικά κατάλοιπα. Η κινηματογράφηση σε συνδυασμό με τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών που απέφευγαν την «απηχεί σε όλους» και την «ευπρεπή στα όρια της καρικατούρας» αισθητική πολλών προηγούμενων ταινιών του είδους και το κατέστησαν βιωματικό, συγκινητικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό σε βαθμό κακουργήματος.

LookingΤώρα ο σκηνοθέτης Andrew Haigh μεταφέρει ένα παρόμοιο όραμα και στην τηλεόραση. Περιορισμένος από το format των 30 λεπτών του επεισοδίου, δείχνει να προσπαθεί να αναπαράγει την ατμόσφαιρα του φιλμ που τον έκανε γνωστό και ταυτόχρονα να ενσωματώσει τις τηλεοπτικές απαιτήσεις μιας σειράς που επιβάλει εξέλιξη των χαρακτήρων της σε περισσότερο από τη μιάμιση ώρα της ταινίας του. Και μερικώς το καταφέρνει, αφού σπάει την αφήγηση σε τρεις χαρακτήρες που ευτυχώς είναι λιγότερο καρικατούρες απ’ ότι φερ’ ειπείν στο Queer as Folk. Επίσης βοηθάει το χιούμορ και οι έξυπνες ατάκες που μπορεί να μην έχουν τη sitcom ταχύτητα αλλά παρεμβάλλονται όσο συχνά χρειάζεται για να μην αφεθείς στο πολυπαιγμένο σενάριο του.

Δυστυχώς όμως στερείται την ελευθερία και την ευφράδεια του Weekend και δεν δίνει την απαραίτητη βάση στη μουσική ή στην κουλτούρα έτσι ώστε να μας πείσει ότι δεν είναι το Queer of Folk, στο καιρό του digital dating. Εξαντλείται σε μια λίγο επιφανειακή απόδοση των χαρακτήρων του και η όποια hipster ιδιαιτερότητα περιορίζεται μόνο στα ρούχα. Όμως είναι λίγο νωρίς για να κρίνουμε, η σειρά θα έχει στον πρώτο κύκλο 8 επεισόδια και προς το παρόν έχει παιχτεί μόνο το πρώτο αλλά πρέπει να πούμε ότι το αποτέλεσμα δεν είναι εντελώς απογοητευτικό. Το χιούμορ του λειτουργεί σωστά και μετρημένα και οι ηθοποιοί δείχνουν ικανοί να ανταποκριθούν σε κάτι λίγο πιο περίπλοκο σεναριακά. Και ευτυχώς για πρώτη φορά η τηλεόραση δεν εξαντλείται στην στερεοτυπική αναπαραγωγή ξεπερασμένων gay προτύπων!

Αναμένουμε τη συνέχεια…

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ