Τα ελαφρολαϊκά των Oscar

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Είναι πλέον παράδοση. Κάθε χρόνο μέσα στις υποψηφιότητες των Oscar καλύτερης ταινίες παρεμβάλλεται (ειδικότερα τώρα που αυτές είναι πιο κοντά στις δέκα παρά στις πέντε) και μια ταινία που αρκετοί σινεφίλ θεατές θα σνόμπαραν και θα θεωρούσαν ανάξια τέτοιας αναγνώρισης. Γνωρίζοντας πάντα ότι τα βραβεία της αμερικάνικής ακαδημίας κινηματογράφου δεν είναι το απόλυτο κριτήριο ποιότητας για το σινεμά, μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί οι σινεφίλ έχουν τέτοια αντιμετώπιση. Τα κριτήρια που πρέπει να πληρεί μια ταινία για να μπει στην τελική λίστα των υποψηφίων βασίζονται σε σχεδόν μαθηματικό υπόδειγμα.

Και είναι επίσης οικονομικά αποδεδειγμένο ότι μια ταινία που εμφανίζεται στις υποψηφιότητες της καλύτερης ταινίας παίρνει μια σημαντική ώθηση στο box office ακόμα κι αν έχει προβληθεί μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Ακόμα όμως κι αν όλα αυτά σας φαίνονται υπερβολικά πεζά για ένα καλλιτεχνικό γεγονός σκεφτείτε ότι το αμερικάνικό σινεμά χαρακτηριζόταν πάντα από ταινίες crowd pleasers που έκαναν τους θεατές να φεύγουν με ένα εμφανές χαμόγελο από την προβολή. Αν θέλουμε να γίνουμε ακόμη πιο γενικοί, το σινεμά ήταν πάντα λαϊκή τέχνη και έτσι πρέπει να αναγνωρίζεται…

Το θέμα όμως δεν είναι γιατί μπαίνουν οι ταινίες αυτές στη κούρσα για την τελική διάκριση. Το θέμα είναι πόσο το αξίζουν. Κι εδώ το “αξίζουν” είναι με όρους Oscarικής ποιότητας που δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τον Γκοντάρ, τον Φελίνι, τον Ταρκόφσκι ή ακόμα και τον πρόσφατο Paul Thomas Anderson.

Για να μην πάμε πολύ παλιά το 2007, στην πεντάδα της καλύτερης ταινίας φιγουράρει μια ανεξάρτητη παραγωγή, το Little Miss Sunshine. Με όπλα του το έξυπνο σενάριο και τις εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το cast, κερδίζει την προσοχή και των θεατών και της Ακαδημίας, συγκινεί και δεν είναι καθόλου επιφανειακό όταν μιλάει για τα καλλιστεία και την ομορφιά της ζωής και του ανθρώπου. Χάνει το Oscar καλύτερης ταινίας, αλλά κερδίζει Oscar σεναρίου!

Μια χρονιά αργότερα, πάλι στην πεντάδα και σε άλλες κατηγορίες φυσικά, το Juno με το σπιρτόζο σενάριο της Diablo Cody που βραβεύτηκε στης κατηγορία του πρωτότυπου σεναρίου, μας εγκλιματίζει με την εφηβική εγκυμοσύνη και την ωριμότητα της Elen Page να την αντιμετωπίσει. Η feelgood ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με τους αξιαγάπητους δυναμικούς χαρακτήρες έκαναν την ταινία να ξεχωρίσει και στο box office εκτός από τα βραβεία.

Το 2011 η ταινία της Lisa Cholodenko,The Kids Are All Right που βραβεύτηκε με Teddy Award στο Βερολίνο φτάνει στην δεκάδα των υποψηφίων και παρά το ελαφρώς αμφιλεγόμενο θέμα της (δύο λεσβίες μαμάδες) προκαλεί γέλιο με τις εκπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών και συνοψίζει το αναίτιο της αντίδρασης στο θέμα της ομοφυλοφιλικής μητρότητας χωρίς να είναι δεικτικό ή διδακτικό.

Φυσικά τα παραδείγματα δεν είναι μόνο αυτά και φυσικά δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Φέτος με οκτώ δίκαιες υποψηφιότητες φιγουράρει στη λίστα της καλύτερης ταινίας το Silver Linings Playbook. Μια ταινία που δίνει χώρο όχι μόνο στην εκπληκτική και ήδη αναγνωρισμένη Jennifer Lawrence να ξεδιπλώσει το ταλέντο της και στην (κατά κάποιο τρόπο) δραματική κομεντί (dramedy που λένε οι Αμερικάνοι), αλλά και αναδεικνύει εκπλήσσοντας τους περισσότερους από εμάς, τις καλά κρυμμένες δυνατότητες του μέχρι πρότινος γόη και πρωταγωνιστή του Hangover, Bradley Cooper.

Εκτός όμως από τις δυνατές ερμηνείες, το σενάριο της και τα συναισθήματα που προκαλεί την κατατάσσουν σ’ αυτή την “κατηγορία” με τις απολύτως δικαιολογημένες υποψηφιότητες των Oscar που κάθε χρόνο μας αποδεικνύουν ότι δεν χρειάζεται σοβαροφάνεια για να μπεις στις ελίτ των κινηματογραφικών λιστών. Κι αυτό από μόνο του είναι ένα silver lining!

 

Διαβάστε εδώ όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

 

To Silver Linings Playbook βγαίνει στους κινηματογράφους από 31 Ιανουαρίου 2013

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ