Ζούσε τη Ζωή της: Η ελεύθερη πτώση της ελληνικής τηλεόρασης

Η ατέρμονη κατρακύλα της σύγχρονης, ελληνικής τηλεόρασης. Γιατί έχασε την «ταυτότητά» της;

Το έτος είναι 2014 μ.Χ και όλος ο κόσμος τελεί υπό την κατοχή τηλεοπτικών σειρών με εντυπωσιακή παραγωγή και καλογραμμένο σενάριο. Όλος; Όχι! Ένα χωριό ανυπόταχτων Ελλήνων αντιστέκεται ακόμα και θα αντιστέκεται για πάντα στο ποιοτικό εγχώριο πρόγραμμα. Και η ζωή δε θα είναι εύκολη για αυτούς που πραγματικά θέλουν να παρουσιάσουν κάτι διαφορετικό και να ξεφύγουν από το βάραθρο στο όποιο κείτεται εδώ και χρόνια το πτώμα της ελληνικής τηλεόρασης.

Αφού λοιπόν δανειστήκαμε και παραφράσαμε την κλασσική αρχική σελίδα του κόμικ των Uderzo και Goscinny, ήτοι «Αστερίξ», είναι ώρα να αφήσουμε τις σελίδες του φανταστικού και να καταπιαστούμε με τη σκληρή πραγματικότητα. Με ένα δυστοπικό σκηνικό, καθώς μόνο έτσι μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την κατάσταση που επικρατεί στη «Ζώνη του Λυκόφωτος», αλλιώς γνωστή ως ελληνική τηλεόραση. Ο μέσος άνθρωπος του κοινού 18-35 που θα ρωτήσεις σήμερα, θα σου πει «Δε βλέπω τηλεόραση» και εσύ προφανώς θα του απαντήσεις με ένα αβίαστο «Καλά κάνεις», αφού μόνο ένας άνθρωπος με μηδενική αίσθηση του γούστου θα άντεχε να παρακολουθήσει έστω και μία ώρα από οποιοδήποτε πρόγραμμα ελληνικού καναλιού(εκτός από 1-2 καλές ταινίες τις οποίες –μάντεψε- μάλλον θα τις βρεις από αλλού). Εννοείται πως τα ειδησεογραφικά προγράμματα αποκλείονται από την εξίσωση, μιας και δεν υπάρχει άνθρωπος με σώας τα φρένας που περιμένει να ενημερωθεί από δελτίο ειδήσεων.

...και από τα χειρότερα hangover μετά

…και από τα χειρότερα hangover μετά

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί το original πρόγραμμα είναι εκκωφαντικά απών από το μενού των καναλιών. Την απάντηση θα τη δώσουν αβίαστα οι παντός φύσεως καλοθελητές με το απλοϊκό «Υπάρχει οικονομική κρίση, που νομίζεις ότι ζεις». Είναι όμως αυτός ο λόγος που κανείς δεν αντέχει να αφιερώσει ούτε το υπερελάχιστο ποσοστό του χρόνου του, ώστε να ανοίξει το «κουτί»; Όχι, δεν είναι, και για να το καταλάβουμε αρκεί να αναλογιστούμε τα ακόμη παλαιότερα πεπραγμένα. Ακόμη και τις εποχές των παχιών αγελάδων, ναι εκείνες που ποσά εκατομμυρίων ευρώ δίνονταν «ελαφρά τη καρδία» για να γυριστούν reality στην Παταγονία και που χρήματα που θα έφτιαχναν ολόκληρη σειρά με σοβαρή παραγωγή, επενδύονταν στο πρόσωπο παρουσιαστών και παρουσιαστριών, πόσα πραγματικά καλά τηλεοπτικά προϊόντα μπορούμε να θυμηθούμε; 10; Με το ζόρι. Πόσες εξ αυτών ήταν πανάκριβες παραγωγές που δε γίνεται να γυριστούν πλέον; Ελάχιστες.

Εδώ κάπου, προσθέτουμε τον επιπλέον παράγοντα της εξέλιξης του κοινού. Γιατί μπορεί να κορόιδευες τον μέσο τηλεθεατή κάποτε με δεκάδες υπό-προϊοντα που προσέβαλαν τη νοημοσύνη του, αλλά τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τώρα ρωτάς τον καθένα γύρω σου και σου λέει πως βλέπει 3-4 αμερικανικές σειρές με το πάτημα ενός κουμπιού. Δε θα κάτσει να ασχοληθεί με τη σαβούρα που πας να του πλασάρεις με το πρόσχημα της κρίσης. Τουλάχιστον, όχι με την ίδια ευκολία που το έκανε παλιά. Τι κάνει λοιπόν το ελληνικό κανάλι ώστε να μπορέσει να εναρμονιστεί με την εποχή; Μα φυσικά αγοράζει τις ξένες σειρές που όλοι έβλεπαν(και έχουν ήδη ολοκληρώσει) και τις βάζει πάντα μετά τα μεσάνυχτα. Χρυσωρυχείο! Όσο για το prime-time; Εκεί είτε τοποθετούνται τουρκικές σειρές –που πραγματικά θα σοκαριστώ αν απολαμβάνουν μερίδιο τηλεθέασης σε κοινό κάτω των 40- ή νέας κοπής σίριαλ. Ας δούμε λίγο για τι επίπεδο μιλάμε.

Από-άλλο-ανέκδοτο-2

«Από άλλο ανέκδοτο»: Από άλλο animation

Τι μας ωθεί να παρακολουθήσουμε τις νέες σειρές; Μία από τα ίδια, έρωτες, φιλοδοξίες, «αδίστακτοι» χαρακτήρες, νεανικά στερεότυπα του στυλ «κάτσε να δείξουμε ορολογία ίντερνετ σε μεγαλύτερους ανθρώπους, βγάζει γέλιο!». Επίσης, έχουμε κόπιες(με αγορασμένα δικαιώματα) ξένων σειρών με μηδενικό γέλιο και αναπόφευκτη σύγκριση με το original, κόπιες-ripoffs από σειρές που προσπαθούν να μιμηθούν, με εκτρωματικά αποτελέσματα, τον αέναο κύκλο των απογευματινών σειρών με το ενιαίο μοτίβο έρωτας-προδοσία-απογοήτευση-έρωτας, reality με στόχο την εκπλήρωση του ενδόμυχου πόθου κάθε Έλληνα να γίνει τραγουδιστής –τώρα και από τρυφερή ηλικία, για να μπούμε σίγουρα στο τριπάκι.

Και τι κυριαρχεί(σχετικός ο όρος) στις τηλεθεάσεις; Οι επαναλήψεις των σειρών περασμένων εποχών που είχαν συγκινήσει για τον έναν ή τον άλλο λόγο το κοινό. Το Κωνσταντίνου και Ελένης κάνει ακόμα 20% τηλεθέαση στην 100η του επανάληψη! Τι άλλο θέλουμε για να καταλάβουμε το πόσο φτωχό είναι το πρόγραμμα, όταν μία σειρά που έχουμε φτάσει σε σημείο να γνωρίζουμε απ’έξω τους διαλόγους της, κάνει ακόμα υψηλότερη τηλεθέαση από νέες σειρές. Διάολε, μέχρι και το Καφέ της Χαράς όπου ο Ρώμας παίζει yet again τον ίδιο ρόλο, επιλέγεται από μεγαλύτερη μερίδα του κοινού απ’ότι τα νέα επεισόδια της «Μοντέρνας Οικογένειας»!

To Nisi_h_633_451

Ίσως η μοναδική φορά που είδαμε ευρωπαϊκό επίπεδο παραγωγής στην ελληνική τηλεόραση

Ποια είναι τα προγράμματα που έχουν αντέξει στο χρόνο; Θα αναφέρουμε μερικά, χαρακτηριστικά. Οι «Απαράδεκτοι», το «Κωνσταντίνου και Ελένης», το «Σ’Αγαπώ-Μ’αγαπάς», όλα σειρές χωρίς υπερβολικό κόστος και γυρισμένα ως επι το πλείστον σε κλειστούς χώρους-πολλές φορές στον ίδιο χώρο για όλη τη διάρκεια! Οι «Σαββατογενημένες» και το «Στο Παρα Πέντε», γιατί έμπλεξαν και λίγο μυστήριο στον κωμικό τους ρου. Το «Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή», ένα υπερφιλόδοξο, laugh-out-loud project που λύγισε υπό το βάρος του ίδιου του καστ, αφήνοντας μας με την αίσθηση του ανικανοποίητου. Η 10η Εντολή και ο Κόκκινος Κύκλος του Πάνου Κοκκινόπουλου που ξεχώρισαν κυρίως με τα υποβλητικά τους soundtrack, για να μην αναφερόμαστε μόνο σε κωμωδίες(που κακά τα ψέμματα είναι το μοναδικό genre που έχει δουλέψει στην Ελλάδα).Μία από τις ακριβότερες ελληνικές παραγωγές ever, το Νησί, με κόστος σχεδόν όσο το εξαιρετικό δανέζικο «The Killing», μας έκανε να θυμηθούμε λίγο πως μοιάζει μία παραγωγή που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Ακόμη και στο «Νησί» όμως, έχουμε να προσέξουμε κυρίως το εντυπωσιακά φροντισμένο production design και τις τοποθεσίες των γυρισμάτων. Κι αυτό σημαίνει κάτι.

Οι Σκανδιναβοί, στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 επισκέφτηκαν τις ΗΠΑ και παρακολούθησαν από κοντά τα γυρίσματα των top σειρών της εποχής. Όταν γύρισαν πίσω, είχαν ήδη φτιάξει τη δημιουργική τους επανάσταση: νέα concept και όλο το βάρος της παραγωγής στη συγγραφική ομάδα. «Ο σεναριογράφος είναι Βασιλιάς» έγινε το motto τους. «Ο αναγνωρίσιμος ηθοποιός είναι Βασιλιάς» είναι το δικό μας. Προσοχή εδώ: δε μιλάμε για αντιγραφή, και θα χρησιμοποιήσω άλλη μία ατάκα των Δανών. «Θέλαμε να ακολουθήσουμε το Αμερικανικό μοτίβο, αλλά με τον Δανέζικο τρόπο». Φυσικά, με δημόσιο φορέα τηλεόρασης-φάντασμα και την οικονομική μας κατάσταση, δεν περιμένει κανείς να δει το «Sherlock» ή το «Game of Thrones». Απλά πρέπει να προσαρμόσουμε την παραγωγή που σέβεται το θεατή, στα δικά μας δεδομένα. Επιτέλους, πρέπει να δώσουμε το βήμα στα σενάρια που έχουν κάτι να πουν.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ