Ελληνικά κινηματογραφικά διλήμματα

Ο διλημματικός κινηματογράφος στην Ελλάδα, ζει και βασιλεύει. Μήπως όμως φταίμε εμείς γι'αυτό;

Αυτή την εβδομάδα στα σινεμά έχουμε ελληνική αναμέτρηση. Έχουμε από τη μία τη Μικρά Αγγλία και από την άλλη το Runaway Day. Και οι δύο ταινίες μας έρχονται με τα καλύτερα σχόλια από τους κριτικούς που τις είδαν στις δημοσιογραφικές τους προβολές.

Ενώ οι ξένοι κριτικοί ανταγωνίζονται για το ποια ταινία τηρεί περισσότεροι τα δικά τους δυτικά στάνταρ και βραβεύουν επαναλαμβανόμενα (αλλά όχι αδίκως) ταινίες όπως το Miss Violence που καλύπτει τον δυτικό τους ορθολογισμό και τα αισθητικά τους κριτήρια, οι Έλληνες κινηματογραφιστές δείχνουν ότι είναι δυναμικοί είτε στην πρώτη τους μεγάλου μήκους ταινία είτε στη πολλοστή φορά που αξιοποιούν την εμπειρία τους και φτιάχνουν σινεμά με ακαδημαϊκά κριτήρια.

Λέγοντας όμως αναμέτρηση μήπως φτιάχνουμε ψεύτικα διλήμματα; Ανταγωνίζεται το ελληνικό σινεμά τον εαυτό του; Και αν ναι, γιατί να μπούμε εμείς οι θεατές σε αυτή τη διαδικασία;

Αποκλειστικό κλιπ από το Runaway Day

Από τη μία έχουμε το Runaway Day μια ταινία του βραβευμένου σκηνοθέτη ταινιών μικρού μήκους Δημήτρη Μπαβέλλα. Μια ταινία για τα αδιέξοδα των σημερινών ανθρώπων , την ανάγκη τους για φυγή, την ελπίδα και την απόδραση. Μια ταινία που συμμετείχε στα φεστιβάλ του Σεράγεβο και της Βιέννης φεύγοντας με τις καλύτερες εντυπώσεις από το διεθνή τύπο για την κινηματογράφηση της, την εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία της, το ασαφές (όσο πρέπει) σενάριο της και τις ενδιαφέρουσες ποπ αναφορές της.

Και από την άλλη έχουμε τη Μικρά Αγγλία. Μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη που οι νεότεροι θυμούνται από τις Νύφες και τη Ψυχή Βαθιά και οι παλιότεροι από τα Πέτρινα Χρόνια και το Όλα είναι δρόμος. Μια μεγάλη παραγωγή προορισμένη εξ ορισμού για ευρύτερο κοινό, με προσεγμένα σκηνικά και κοστούμια που αντικατοπτρίζουν πλήρως την εποχή και το ήθος των χαρακτήρων της. Με πλήθος ταλαντούχων κυρίως θεατρικών πρωταγωνιστών που δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες και μια εμφανή ευαισθησία και ρομαντισμό σε κάθε πλάνο.

mikra agglia

Πως να διαλέξει κανείς ανάμεσα σε δύο τόσο προσεγμένες ταινίες; Όταν η μια παρουσιάζει το επίκαιρο της ζωής μας, σχολιάζοντας το με τόσο ιδιαίτερο και καλλιτεχνικό τρόπο και η άλλη μας βάζει να νοσταλγήσουμε μια άλλη, παλιότερη εποχή που έθεσε κι αυτή τις βάσεις για το πολιτισμό μας και το πως αντιλαμβανόμαστε την απουσία και τον έρωτα, την πίστη και τη λησμονιά.

Δεν υπάρχει δίλημμα όμως, υπάρχει σινεμά. Και ταινίες. Εφόσον λοιπόν οι Έλληνες κινηματογραφιστές έχουν φτάσει στο επίπεδο να φτιάχνουν τόσο καλές ταινίες όσο το Runaway Day και η Μικρά Αγγλία και να μην έχουν κοινή αισθητική και κοινό όραμα, τότε αυτοί που βγαίνουμε σίγουρα κερδισμένοι είμαστε εμείς που θέλουμε να βλέπουμε διαφορετικές “ματιές” πάνω σε μια λίγο ταλαιπωρημένη χώρα.

Γιατί εμείς ξέρουμε ότι το ελληνικό σινεμά είναι πολλά παραπάνω από τον weird wave φορμαλισμό που θέλουν να μας φορέσουν οι ξένοι κριτικοί.

Μην χάσετε κανένα από τα δύο.

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ