Elysium (2013)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Neill Blomkamp
Σενάριο: Neill Blomkamp
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Jodie Foster, Sharlto Copley, William Fichtner
Διάρκεια: 109’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Ο Neill Blomkamp μπήκε δυναμικά στο χολιγουντιανό στερέωμα με την πρώτη του ταινία “District 9”, κάνοντάς τους πάντες να μιλάνε για αυτόν και την τα ταινία του. Συνδυάζοντας τα εφέ και το δράμα με έναν μοναδικό τρόπο, μας έδωσε ένα αλληγορικό παραμύθι επιστημονικής φαντασίας για την μετανάστευση και την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την βία και ανισότητα με την μορφή εξωγήινων. Αλλά ο Blomkamp με την δεύτερή του ταινία δεν ξεφεύγει τόσο από αυτή την κεντρική ιδέα και καθώς οι εξωγήινοι μεταμορφώνονται σε κάτι πιο γήινο και πιο απτό για το κοινό, το “Elysium” παρόλο τις όποιες δυνατές του στιγμές, μοιάζει να είναι πιο αδύναμο.

Έτος 2154. Δύο τάξεις ανθρώπων υπάρχουν. Οι πλούσιοι που ζουν στο διαστημικό σταθμό Elysium και οι υπόλοιποι που ασφυκτιούν στη γη. Βασικό μέλημα των κατοίκων της γης είναι η επιβίωση, αφού το έγκλημα, η φτώχεια και οι θανατηφόρες ασθένειες κυριαρχούν. Ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να επιφέρει την ισότητα ανάμεσα στις δυο τάξεις είναι ο Max (Matt Damon), ένας συνηθισμένος τύπος που πρέπει πάση θυσία να φτάσει στον Elysium. Με τη ζωή του να ακροβατεί, θα πάρει μέρος σε μια πολύ επικίνδυνη αποστολή που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τη σκληροπυρηνική γενική γραμματέα του Elysium, Delacourt (Jodie Foster) και τους αιμοδιψείς μισθοφόρους της. Αν ο Max πετύχει δεν θα σώσει μόνο τη δική του ζωή, αλλά και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων πίσω στον πλανήτη γη.

Με μια πρώτη ματιά πιστεύεις με το “Elysium” δεν έχουμε ξεφύγει από το σύμπαν του “District 9”. Το Λος Άντζελες του 2154 μοιάζει αρκετά με το τοπίο των στρατοπέδων των εξωγήινων στην Νότιο Αφρική. Και ενώ ο Blomkamp φαίνεται πως αναμασά τα θέματα του “District 9” προσφέροντας ένα ξαναζεσταμένο φαγητό, η αλήθεια είναι πως το “Elysium” δείχνει να επικεντρώνεται περισσότερο στο ανθρώπινο δράμα παρά στο πτυχή της επιστημονικής φαντασίας. Ο κόσμος που δημιουργεί είναι ευφάνταστος αλλά ταυτόχρονα και αρκετά πειστικός, κάνοντας το φουτουριστικό αυτό Λος Άντζελες ένα χωνευτήρι λαών μέσα σε ένα κλίμα μιας μετα-αστικής αποσύνθεσης. Το ταξίδι μας σε αυτό το δυστοπικό μέλλον παραμένει εξίσου καθηλωτικό γιατί αυτό το μέλλον μοιάζει τόσο πολύ με το δικό μας παρόν και αυτό είναι που τρομάζει. Δεν είναι επιστημονική φαντασία, είναι καθαρός ρεαλισμός.

Αλλά αν όλο αυτό αποτελεί μια κάποια επίδειξη των εξαιρετικών ικανοτήτων του Blomkamp ως σκηνοθέτη, δεν θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για τις ικανότητές του ως σεναριογράφος. Η πολιτική κατάσταση που υπάρχει στον κόσμο, ο ρατσισμός απέναντι στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, αλλά και η έξαρση της βίας χαρακτηρίζουν για ακόμη μια φορά την κεντρική ιδέα του σεναρίου του. Ο Blomkamp, με τις δυνατές του πολιτικές αντιλήψεις (και πεποιθήσεις), δεν επικεντρώνεται, αυτή την φορά, μόνο στο απαρτχάιντ και τις όποιες φυλετικές διακρίσεις, αλλά ευρύνει την ιστορία του στην μετανάστευση, στην υγειονομική περίθαλψη και σε όλες αυτές τις διακρίσεις και το χάσμα μεταξύ των πιο εύπορων κοινωνικών τάξεων από τους υπόλοιπους. Αλλά έτσι χάνει τον προσανατολισμό του, επικεντρώνεται ταυτόχρονα σε πολλά πράγματα τα οποία όμως χάνουν τον δυναμισμό τους και το όποιο αντίκτυπο και η αφηγηματικότητά του μοιάζει να θολώνει.

Ακόμα και οι χαρακτήρες του μοιάζουν να είναι λίγο γενικευμένοι. Ο Max είναι ο κλασσικός ήρωας που απλά πήρε όλες τις λάθος επιλογές στην ζωή του και τώρα προσπαθεί για το καλύτερο. Ο Damon δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ για να μας δείξει πως παρόλο που δεν θα θες να συναντήσεις τον χαρακτήρα του σε ένα σκοτεινό σοκάκι πρόκειται για κάποιον με καλή καρδιά. Το έχει κάνει αρκετές φορές στο παρελθόν και εδώ δείχνει να το απολαμβάνει για άλλη μια φορά. Η Jodie Foster ως Delacourt δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το bitchiness και να δώσει ένα πιο βάθος στον χαρακτήρα της. Είναι η σκύλα που θες να δεις να σκοτώνεται με το χειρότερο τρόπο, αλλά πέρα από τον κλασσικό κακό μιας χολιγουντιανής ταινίας δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω.

Για άλλη μια φορά ο Blomkamp αποδεικνύει με το “Elysium” το ταλέντο του. Σαν ιδέα μπορεί να είναι πιο αξιοθαύμαστη από την εκτέλεση της και μπορεί να μην φτάνει τα εξαιρετικά επίπεδα της προηγούμενης του ταινίας, αλλά για άλλη μια φορά καταφέρνει να περάσει τα μηνύματά του, αν και αρκετά πιο εμφανή στην προκειμένη περίπτωση, ισορροπώντας τις όποιες ανομίες της και να δείξει πως όλο αυτό το ζοφερό μέλλον που παρουσιάζει το ζούμε καθημερινά ήδη.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ