Έμφυτο Ελάττωμα – Inherent Vice (2014)

H τέλεια μεταφορά για την αποδόμηση μίας ολόκληρης εποχής-ορόσημου για την Αμερική

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: Paul Thomas Anderson
Σενάριο: Paul Thomas Anderson, Thomas Pynchon(βασισμένο στο βιβλίο του)
Πρωταγωνιστούν: Joaquin Phoenix, Katherine Waterston, Josh Brolin, Reese Witherspoon
Διάρκεια: 148
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Tanweer

Inherent_Vice_film_poster«Τα αυγά σπάνε, η σοκολάτα λιώνει, το γυαλί θρυμματίζεται» σημειώνει η αφηγήτρια, Sortilege, στην έβδομη ταινία του Paul Thomas Anderson, η οποία τιτλοφορείται «Inherent Vice». Το έμφυτο ελάττωμα, ελληνιστί, είναι κυρίως νομικός όρος που αναφέρεται στα εγγενή χαρακτηριστικά πραγμάτων όπως τα παραπάνω, τα όποια εμποδίζουν τους εκάστοτε μεταφορείς από το να αναλάβουν ευθύνη για την ακέραια μετακίνηση τους. Με λίγα λόγια, είναι πράγματα που περιμένεις πως θα σπάσουν, θα ραγίσουν, θα «εκφυλιστούν» από την αρχική τους κατάσταση. Είναι επίσης η τέλεια μεταφορά για την αποδόμηση μίας ολόκληρης εποχής-ορόσημου για την Αμερική, στα χέρια ενός καταξιωμένου σκηνοθέτη και του εξαιρετικού(αλλά πυκνογραμμένου και δυσνόητου) πρωτογενούς υλικού, που δεν είναι άλλο από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Thomas Pynchon.

O Larry Sportello(Joaquin Phoenix), για τους φίλους «Doc», είναι ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ που ζει στο Λος Άντζελες καπνίζοντας καθημερινά «κιλά» χόρτου και, περιστασιακά, άλλων ναρκωτικών. Όταν η πρώην κοπέλα του, Shasta(Katherine Waterston) τον επισκέπτεται ένα βράδυ σπίτι του, τον ενημερώνει για τη σχέση της με τον παντρεμένο μεγιστάνα των κατασκευών Michael Wolfmann και το σχέδιο της γυναίκας του και του εραστή της να τον κλείσουν σε ίδρυμα και να καρπωθούν τα χρήματα του. Ακολούθως, η Shasta και ο Wolfmann εξαφανίζονται, ο Doc προσπαθεί να ενημερώσει τη φίλη του Penny Kimball για την υπόθεση, ενώ σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος σε άλλες δύο υποθέσεις που περιλαμβάνουν έναν σαξοφωνίστα που έχει σκηνοθετήσει το θάνατο του(Owen Wilson) και μία συμμορία νεο-ναζιστών μηχανόβιων. Μέσα σ’όλα αυτά, ο Doc έχει να αντιμετωπίσει και τον άσπονδο εχθρό του, τον υπαρχηγό της αστυνομίας, Christian Bjornsen ή απλά «Bigfoot».

Κι αν νομίζετε πως το χάος περιορίζεται στην υπόθεση με τις συνεχείς διακλαδώσεις που παραλληλίζονται και συναντώνται, you’re in for a treat όπως λένε στην Αμερική. Όλο το φιλμ διέπεται από μία ατμόσφαιρα μπερδέματος και φαινομενικά ακατανόητων και ασύνδετων παρεμφερών στοιχείων, που είναι όμως και το point, όπως και στο «The Big Lebowski»(σε μικρότερο βαθμό). Ένας κάπως παράταιρος χαρακτήρας που παρατηρεί το σύμπαν που –νόμιζε- πως ήξερε να καταρρέει γύρω του κι αυτός να προσπαθεί ανεπιτυχώς να εναρμονιστεί μαζί του. Εν προκειμένω, έχουμε την εποχή του «χιπισμού» και του free love(η καλύτερη σκηνή της ταινίας, προς το τέλος, με Doc και Shasta στον καναπέ) να φτάνει στο απότομο τέλος της και τον Anderson να μας το υπενθυμίζει σε κάθε λεπτό του «Inherent Vice».

Η όπως πάντα εντυπωσιακή σκηνοθεσία του Αμερικανού, σε συνδυασμό με την φωτογραφία του σπουδαίου Robert Elswit(θαυμάσαμε την απεικόνιση του στο νυχτερινό L.A και στο «Nightcrawler») δίνουν έναν εξόχως κινηματογραφικό ‘70s τόνο στο φιλμ, συνεπικουρούμενο κι από τη χρήση παλαιού φιλμ που κρατούσε ο Anderson στο γκαράζ του επί 15 χρόνια. Το πρωί, το Los Angeles είναι φωτεινό και ηλιόλουστο. Το βράδυ, γίνεται σκοτεινό και ομιχλώδες, με neon πινελιές.

Ο Joaquin Phoenix είναι ο τέλειος πρωταγωνιστής για το πόνημα του Anderson, μπαίνοντας απόλυτα στον μανδύα του ρόλου του, όντας απόκοσμος και βυθισμένος στο προσωπικό του σύμπαν κάθε μα κάθε στιγμή, αλλά δεν είναι ο μόνος. Η Katherine Waterston είναι η αποκάλυψη που δεν περιμέναμε σε ένα ρόλο που αρχικά διεκδικούσε η Charlize Theron, o Josh Brolin εκπληκτικός ως το αντίπαλον δέος του Doc, οι Owen Wilson και Benicio Del Toro δε θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να λείπουν από αυτό το σύμπαν. Όλοι οι παραπάνω, βοηθούνται κι από την σπουδαία δουλειά στον τομέα των κοστουμιών, μία πανάξια υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Φυσικά, δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε χωρίς μνεία τον μόνιμο μουσικό συνεργάτη του σκηνοθέτη, τον Johnny Greenwood, ήτοι τον κιθαρίστα των Radiohead. Οι συνθέσεις του είναι θεμελιακό στοιχείο του φιλμ, με τις μίνιμαλ κιθάρες να συντροφεύουν τον ήρωα μας στην αναζήτηση του.

Οι εποχές και το lifestyle τους, είναι το απόλυτο «inherent vice». Δε μπορούμε να το αποφύγουμε και ξέρουμε πως θα εκφυλιστούν στην πορεία.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ