Ένα Περιστέρι Έκατσε σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο την Ύπαρξη του – A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence (2014)

Ο Σουηδός Roy Andersson αναδεικνύει για ακόμη μια φορά, την στατική ομορφιά, των μικρών, καθημερινών «θανάτων» που βιώνει αέναα η ανθρώπινη ύπαρξη.






 


Σκηνοθεσία: Roy Andersson
Σενάριο: Roy Andersson
Πρωταγωνιστούν: Holger Andersson, Nils Westblom
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Σουηδία
Διανομή: AMA Films

 

ibVyE18uuLGeR0QKyq5aLLNTLfGΈνας από τους σπουδαιότερους και γνησιότερους auteur της εποχής μας, ο Σουηδός Roy Andersson, επιστρέφει στον γνώριμο, στουντιακό τόπο του «εγκλήματος», επτά χρόνια μετά το “You, the Living”, αναδεικνύοντας για ακόμη μια φορά, την στατική ομορφιά, των μικρών, καθημερινών «θανάτων» που βιώνει αέναα η ανθρώπινη ύπαρξη.

Η υπόθεση generic και εντελώς συμβατική, συνεχίζει να εξυπηρετεί το ιδεολογικό όραμα του Andersson για το κοινωνικό σύνολο, στρέφοντας την προσοχή σε πραγματικές στιγμές ζωής, με έναν από τους πλέον κινηματογραφικούς τρόπους, αυτόν της διαρκούς ανασύσταστης ενός γνώριμου και κοινού φιλμικού χώρου-του Studio 24.

Δυο πλανόδιοι πωλητές που θέλουν να βλέπουν τον κόσμο να διασκεδάζει, περιφέρουν την μυστηριώδη τους πραμάτεια-αποτελούμενη, μεταξύ άλλων, από ένα σακουλάκι που σκορπίζει χάχανα «στην δουλειά και τα πάρτυ»-σε μια μουντή πόλη, στραγγισμένη και από την παραμικρή υποψία φωτεινού χρώματος, ανταλλάσσοντας, φαινομενικά, ανέμπνευστες κουβέντες και αδιάφορες σκέψεις. Ακριβώς εκεί, μέσα στο περιττό και το ασήμαντο, γεννιέται και αναπτύσσεται ο υπερεαλιστικός κινηματογράφος του Andersson.
Μαθητεύοντας στο πλευρό του «μεγάλου» Ingmar Bergman και προσθέτοντας στην φιλμογραφία του, μόλις την πέμπτη, μεγάλου μήκους ταινία του, σε μια καριέρα που μετρά περισσότερα από σαράντα χρόνια, o Andersson έχει καταφέρει κάτι που λίγοι έχουν κατορθώσει: να κάνει ένα σινεμά εντελώς προσωπικό.

Διαπνεόμενος από ένα βαθύ αίσθημα αλλυλεγγύης, τοποθετεί διαρκώς τους ήρωές του μέσα σε ένα ευρύτερο, σουρεαλιστικό περιβάλλον, εκεί όπου η ατομικότητα, άμεσα συνυφασμένη με την αντίθετη πλευρά του νομίσματος, δεν συνιστά επιλογή: πρέπει να επικοινωνήσεις, να έρθεις σε επαφή, να αρχίσεις να ζεις. Μόνο τότε η λογικής ενός κινηματογράφου του «ασήμαντου»-του λεγόμενου trivialism, όπως χαρακτηριστικά έχει αποκαλέσει ο ίδιος-μπορεί να απογειωθεί και να παρουσιάσει σε όλο του το ταπεινό μεγαλείο, την δύναμη, επί της ουσίας, ενός off screen στιγμιοτύπου.

Το υλικό από το οποίο ο Andersson κατασκευάζει τις ταινίες του, είναι το ίδιο με αυτό που στην ταινία κάποιου άλλου δημιουργού, θα κατέληγε στο καλάθι των αχρήστων. Η μετρημένη ροή μιας ταινίας, δεν έχει χώρο για υποθεσιακά πλατιάσματα και λεκτικά αναμασήματα, ακριβώς επειδή συνήθως υπάρχει μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί. Στην περίπτωση του Anderssοn και δη της νέας του ταινίας-η οποία θυμίζει κάτι από τα παλιά «Τραγούδια από τον Δεύτερο Όροφο»-η ιστορία χτίζεται στην κυριολεξία, μέσα από τα δεσίματα των πλάνων, ανάγοντας την σκηνοθετική ματιά του σπουδαίου αυτού τεχνίτη της 7ης τέχνης, σε μια από τις πλέον ρεαλιστικές αποτυπώσεις της ανθρώπινης φύσης.

Ο σχεδόν χειροπιαστός ουμανισμός του Andersson αναμιγνύεται με σφηνάκια πικρού χιούμορ και έναν διάχυτο αυτοσαρκασμό, για μια ζωή που μας θέλει πρωταγωνιστές, απλά και μόνο επειδή υπάρχουμε. Η απουσία, εξάλλου, συμπεριφορικών εξάρσεων, αλλά και η χρήση των μεμονομένων ιστοριών/στιγμών που κάπου, κάπως συγκλίνουν, αποτελούν την καρδιά ενός καθόλα πειστικού σύμπαντος, ανακατασκευασμένου στο καθάριο εσωτερικό μιας πόλης-στούντιο.

Η πλασματικότητα της σύλληψης του Andersson, είναι υψίστης σημασίας για τον θεατή, που στρέφει το βλέμμα στα τεκταινόμενα της οθόνης, ενδιαφερόμενους για τους μικρούς αυτούς ήρωες της διπλανής πόρτας και τελικά, για τον ίδιο του τον εαυτό.

Μένοντας πιστός στην αρτιότητα των κινηματογραφικών του κάδρων, στην θεατρικότητα της χρήσης του βάθους πεδίου, καθώς και στην αψεγάδιαστη φωτογραφία των Istvan Borbas και Gergely Palo, ο Andersson μεταμορφώνεται σε περιστέρι που συλλογίζεται την ύπαρξη, σε ένα φιλμ-ωδή στην «ασημαντότητα» των μικρών μας στιγμών.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ