Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη (2012)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος


Σκηνοθεσία: Νίκος Κούνδουρος
Σενάριο: Νίκος Κούνδουρος
Πρωταγωνιστούν: Εύα Ψυλλάκη, Θεοδόσης Ζάννης, Δέσποινα Μοίρου, Μανώλης Παπαδάκης
Διάρκεια: 120’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Feelgood

 

H ιστορία του «Πλοίου για την Παλαιστίνη» διαδραματίζεται σ’ ένα μικρό λιμάνι στο νότο της Πελοποννήσου. Πρωταγωνιστής είναι ο Ιορδάνης Κύρογλου, άντρας με μεγάλη επιρροή και μέγας διδάσκαλος στη στοά των μασόνων. Ο Κύρογλου με συνεργάτη του τον Γιατράκο, τον αρχηγό της αστυνομίας, προσπαθεί να συλλέξει πληροφορίες για την άφιξη του φορτηγού πλοίου «Ναόμι», που μεταφέρει σιτάρι από τον Παναμά στο Ισραήλ. Η αναμονή του πλοίου αποτελεί τον κεντρικό άξονα της ταινίας, γύρω από τον οποίο ξετυλίγονται οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων: του αρχηγού των Παλαιστινίων κομάντος Αμπντουλά αλ Φακίρ, της Εβραίας Σάρα Μπεν Σουσάν, κόρης του Κύρογλου, του Κουρτ, αρχηγού μιας ομάδας νεοναζί, του εκδότη της τοπικής εφημερίδας, και των 17 κοριτσιών που έχουν έρθει απ’ τα ταραγμένα Βαλκάνια σε αναζήτηση μιας καινούριας πατρίδας.

Η τελευταία ταινία του Νίκου Κούνδουρου έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ της Κύπρου για να φιλοξενηθεί μια εβδομάδα αργότερα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως μία από τις πιο αναμενόμενες ταινίες του ελληνικού προγράμματος. Τελικά έπεσε θύμα ανελέητης κοροϊδίας από τους θεατές της. Καθόλου άδικα.

«Το Πλοίο για την Παλαιστίνη» είναι μία από αυτές τις πραγματικά κακές ταινίες, που συνήθως κερδίσουν εύκολα και γρήγορα μια θέση στο πάνθεον των χειρότερων ταινιών που έχουν γυριστεί ποτέ αφού πρώτα αποκτήσουν καλτ στάτους και αποθεωθούν από μια μερίδα του κοινού για το πόσο αβίαστα και ξεκαρδιστικά κακές είναι. Παρ’ όλ’ αυτά, το «Πλοίο για την Παλαιστίνη» είναι τόσο αδιάφορα σάπια ταινία που διαγράφετε σχεδόν μηχανικά από τη μνήμη του θεατή. Ακούγοντας την υπόθεση και το όνομα του σκηνοθέτη περιμένει κανείς να δει μια αρκετά προσεγμένη και όσο το δυνατόν πιο πλούσια παραγωγή, μια μίνι υπερπαραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα. Αντιθέτως όμως, αυτό που αντικρίζει με θλίψη ο θεατής είναι μια τρομερά ευτελής παραγωγή επιπέδου περιφερειακού τηλεοπτικού στούντιο. Τόσο κακή που η όλη διαδικασία παρακολούθησης καθίσταται μαρτυρική. Τόσο φτηνή που αναρωτιέσαι από ποια σχολική παράσταση έκλεψε ο Κούνδουρος τα σκηνικά και τα κοστούμια, και σε πιο απαρχαιωμένο πρόγραμμα επεξεργάστηκε την εικόνα με αποτέλεσμα να είναι τόσο άθλια.

Δεδομένης της οικονομικής κατάστασης του κράτους και της δυσκολίας ανεύρεσης χορηγών, επενδυτών κ.ο.κ. στη σύγχρονη ελληνική κινηματογραφική βιομηχανία, όλα αυτά τα τεχνικά λάθη θα μπορούσαν να συγχωρεθούν. Παρ’ όλα αυτά, τα προβλήματα επεκτείνονται σε όλους τους τομείς του «Πλοίου», σαν ιός. Σεναριακά η ταινία δεν έχει καμία απολύτως συνοχή και το πρωταγωνιστικό καστ δεν βοηθάει ιδιαίτερα την κατάσταση. Γελοίες ατάκες ερμηνευμένες με στόμφο από ανθρώπους που μάλλον πιστεύουν ότι παίζουν σε αρχαία ελληνική τραγωδία ή που απλά δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν το εκτός τόπου και χρόνου σενάριο που βρίσκεται στα χέρια τους. Τα επιτηδευμένα λάθη στην ομιλία των αλλοδαπών πρωταγωνιστών προκαλούν ανελέητο χαχανητό ενώ η απόφαση του Κούνδουρου να τοποθετήσει τους ηθοποιούς του έτσι ώστε πότε κανείς να μην κοιτάει τον συνομιλητή του, αλλά να κοιτάνε όλοι προς την μεριά της κάμερας, εγείρει απορίες περί του κατά πόσο ο αγαπητός, κατά τα άλλα, σκηνοθέτης έχει γεράσει τόσο που ήρθε η ώρα να συνταξιοδοτηθεί.

Ως μια ακόμα απόδειξη ότι οι ελληνικές επιχορηγήσεις πηγαίνουν σχεδόν πάντα στις λάθος ταινίες, το «Πλοίο για την Παλαιστίνη» του Κούνδουρου αποτελεί το ναδίρ στην καριέρα του μεγάλου σκηνοθέτη. Φθηνιάρικο, μπανάλ, άτεχνο και άκομψο, θα χαθεί στη λήθη του χρόνου ή, σε ένα παράλληλο σύμπαν, θα θριαμβεύσει στα Χρυσά Βατόμουρα.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ