Ένας Ακόμα – Plus One (2013)






 

Γράφει ο Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Dennis Iliadis
Σενάριο: Denis Iliadis, Bill Gullo
Πρωταγωνιστούν: Rhys Wakefield, Logan Miller, Ashley Hinshaw
Διάρκεια: 95’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

image001Μετά τον χωρισμό του από την Jill, o David  αποφασίζει να επισκεφτεί παρέα με δυο φίλους του ένα πάρτυ που γίνεται στην περιοχή, επιδιώκοντας την επανασύνδεσή του μαζί της, μετά από μια παρεξήγηση για την οποία ευθυνόταν ο ίδιος.  Και ενώ όλα βαίνουν καλώς εν μέσω ξέφρενης διασκέδασης, άφθονου αλκοόλ και δεκάδων horny, αιθέριων παρουσιών, ένα μπλακαουτ θα έρθει να βυθίσει για λίγο, τα πάντα στο σκοτάδι.  Όταν το φως επιστρέψει όλα μοιάζουν ίδια.  Αλλά και οχι.  Κάτι περίεργο έχει συμβεί, κάτι που κανείς δεν είναι σε θέση να εντοπίσει ακριβώς, παρά το γεγονός πως μια ακατανόητη, “ηλεκτρισμένη” αύρα φαίνεται πως έχει ήδη καλύψει το σπίτι απ’ακρη σ’ακρη.  Και εσυ δεν πρέπει να κοιτάξεις δίπλα σου.  Μπορεί να δεις τον εαυτό σου…

Μετά το “Hardcore” και το remake του original film του Wes Craven, “The Last House on the Left”, o Ντένης Ηλιάδης σκηνοθετεί το “+1” μια συνονθυλευματική ταινία που απαρτίζεται από sci-fi επιρροές, νεανικά γλεντοκόπια και την απαραίτητη δόση θηλυκού γυμνού που θα σετάρεται αιώνια με τις απανταχού παρτυ-ακές ταινίες.

Επιλέγοντας λειτουργικά να τοποθετήσει την εξέλιξη της υπόθεσης στον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού, ο Ηλιάδης κερδίζει από την μια πλευρά σε χρόνο και σε πλάνα, με το σενάριο του Bill Gullo να περικλείεται στα, μετρημένα στα δάχτυλα, δωμάτια του σπιτιού και τον στολισμένο κήπο, χάνει από την άλλη σε δυναμική και ενδιαφέρον, εξαιτίας της τοποθέτησης της κάμεράς του σε ένα σκηνογραφικό πλαίσιο από το οποίο δεν ξεκολλάει ποτέ, με εξαίρεση την αρχή της ταινίας.

Η παρουσία των doppelgangers (πλασμάτων, συνήθως εξωγήινων που παίρνουν την θέση των ανθρώπων με υπέρτατο σκοπό την ολοκληρωτική κυριαρχία του είδους τους), αποτελεί διαχρονική θεματική για μερικά από τα πιο κλασικά αριστουργήματα του sci-fi είδους, όπως για παράδειγμα το “The Invasion of the Body Snatchers”, με την δυνατότητα προσαρμογής αυτής της φολκλορικής παράδοσης στο έκαστοτε κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, να δημιουργεί ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες συνδέσεις.  Όσο αποτελεσματικά παρουσιάζει το “Τhe Invasion of the Body Snatchers” τον ανθρώπινο φόβο της απολυταρχικής κυριαρχίας και της παγκόσμιας υποταγής, καθώς και το απόλυτα fun “The Faculty”, τα προβλήματα της εφηβικής αποξένωσης και περιθωριοποίησης, άλλο τόσο μοιάζει και το δημιούργημα του Ντένη Ηλιάδη αποπροσανατολισμένο και χωρίς σαφές story.  Μπορεί η εμπλοκή του σχεσιακού στοιχείου και του αρρωστημένου θα έλεγε κανείς, plot twist που έρχεται από τον πρωταγωνιστή, να αποτελεί μια καλή ευκαιρία για ένα πιο μελετημένο, σεναριακό αποτέλεσμα, παρόλα αυτά οι επιλογές του David δεν γίνονται ποτέ η αφετηρία για κάτι πιο ουσιώδες.

Η μίξη στοιχείων από το ξέφρενο πάρτυ του “Project X” και της προοδευτικής αντικατάστασης των πρωταγωνιστών στο “The Thing” είναι εμφανής, με την σκηνοθεσία να προσδίδει στην ταινία κάτι από παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα η οποία σε στιγμές ενισχύει αποτελεσματικά το story.

Παρόλα αυτα το σενάριο μοιάζει να αποτελεί το νούμερο ένα πρόβλημα του “+1” καθώς απλώνει πολύ και απομακρύνεται επικίνδυνα από την πρωταρχική ιδέα που τυχόν υπήρχε.  Θέλοντας να συμπυκνώσει όσο το δυνατόν καλύτερα την μυστηριακή της ουσία, η υπόθεση χωλαίνει οχι μόνο εξαιτίας της απορίας του τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά και εξαιτίας των ξεφούσκωτων αντιδράσεων των ηρώων.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making