Εννιά Ζωές – Nine Lives (2016)

Τίποτα δε θα μπορούσε να πάει χειρότερα

 ½☆☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Barry Sonnenfeld
Σενάριο: Gwyn Lurie, Matt Allen, Caleb Wilson, Ben Shiffrin, Dan Antoniazzi
Πρωταγωνιστούν: Kevin Spacey, Jennifer Garner, Christopher Walken
Διάρκεια: 87′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

nine-lives-poster-grΤα τελευταία χρόνια, η δημοτικότητα του Kevin Spacey έχει εκτιναχθεί στα ουράνια χάρη στον εμβληματικό τηλεοπτικό του ρόλο στην κορωνίδα του Netflix, “House of Cards”. Στον κινηματογράφο, τα πράγματα είναι διαφορετικά, καθώς ο δις οσκαρούχος ηθοποιός (American Beauty, Usual Suspects) έχει ελαχιστοποιήσει τις επιλογές του, περιοριζόμενος είτε σε κωμικά περάσματα (Horrible Bosses), είτε σε ανεξάρτητες παραγωγές όπως το εξαιρετικό «Margin Call», πέντε χρόνια πριν. Η επιλογή του να συμμετάσχει στο “Nine Lives” του Barry Sonnenfeld (έχει να κάνει καλή ταινία από το Men in Black, 20 χρόνια πριν), ήταν εξ’αρχής αμφιλεγόμενη, μόνο και μόνο ως θεματική: ένας δισεκατομμυριούχος εγκλωβίζεται στο σώμα μιας γάτας. Εκ του αποτελέσματος, η επιλογή αυτή κρίνεται πέρα για πέρα καταστροφική, με το φιλμ να αποτελεί ένα συνονθύλευμα κάκιστων CGI και τραγικών gags, ενώ παράλληλα είναι αδιανόητα άνοστο, ανέμπνευστο και δεν προκαλεί ούτε καν μειδίαμα στο θεατή.

Ο Tom Brand είναι δισεκατομμυριούχος και CEO μίας επικερδούς πολυεθνικής. Υπερφίαλος και με «εγώ» που φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η κατασκευή του μεγαλύτερου ουρανοξύστη των ΗΠΑ, αδιαφορώντας παντελώς για τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Ενόψει των γενεθλίων της 11χρονης κόρης του, αυτή του ζητάει για δώρο μία γάτα και, παρά την προσπάθεια του να το αποφύγει, εν τέλει θα ενδώσει. Επισκεπτόμενος ένα μυστηριώδες pet shop και τον ακόμα πιο μυστηριώδη ιδιοκτήτη του, θα αγοράσει το τετράποδο, αλλά θα ακολουθήσει ένα τρομακτικό ατύχημα που θα αφήσει το σώμα του σε κώμα και το πνεύμα του εγκλωβισμένο στη γάτα που αγόρασε.

Kevin Spacey, ειλικρινά, τι σκεφτόσουν; Χρειάστηκαν πέντε (5!) σεναριογράφοι για τη συγγραφή αυτού του κινηματογραφικού πονήματος. Αναλογικά, μια καλή κωμωδία, τύπου «Spy», θα έπρεπε να είχε γύρω στους 750. Το όλο θέαμα, μοιάζει θλιβερό, βλέποντας ηθοποιούς της κλίμακας των Spacey και Walken να περιφέρονται βαριεστημένα στις σκηνές –αντιλαμβανόμενοι σε τι ταινία πρωταγωνιστούν- και τη Jennifer Garner να δίνει μία παρουσία που κάνει την αντίστοιχη της στο Elektra να μοιάζει με Meryl Streep στην Εκλογή της Σοφί. Κι όμως, ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω ισχύουν όσο ο Spacey διατηρεί την ανθρώπινη μορφή του, η ταινία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Θα ακολουθήσει ένα φεστιβάλ χοντροκομμένου CGI, με κάποιες ντροπιαστικές σκηνές όπως αυτή της ελεύθερης πτώσης, προς το τέλος της ταινίας.

Τίποτα –ΤΙΠΟΤΑ- δε θα μπορούσε να είχε πάει χειρότερα στις «Εννιά Ζωές» που θα έχουν σίγουρη παρουσία σε χρυσά βατόμουρα. Καιρός να συνεχίσει ο Barry Sonnenfeld τις τηλεταινίες και να αφήσει τον κινηματογράφο στην ησυχία του.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*