Επικίνδυνη Οικογένεια – The Family (2013)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Luc Besson
Σενάριο: Luc Besson, Michael Caleo, (βασισμένο στο βιβλίο του) Tonino Benacquista
Πρωταγωνιστούν: Fred Blake, Michelle Pfeiffer, Dianna Agron, John D’Leo, Tommy Lee Jones
Διάρκεια: 111’
Χώρα: Η.Π.Α., Γαλλία
Διανομή: Feelgood

 

the_family_poster

Οι Manzoni είναι μια οικογένεια που δεν μοιάζει με τις άλλες: με τον μπαμπά αρχιμαφιόζο, την μαμά εξπέρ στο μαγείρεμα της “pasta”, την κόρη μέγιστη καπάτσα, έτοιμη για καβγατζιλίκι στην παραμικρή προσβολή των φεμινιστικών της πιστεύω και τον γιο σπίρτο στα παρασκηνιακά, σχολικά πάρε-δώσε, θα μπορούσε να αποτελεί μια κατά τα άλλα καθημερινή οικογένεια που απλώς ενδιαφέρεται για το καθαρό της κούτελο στον κόσμο των γκάνγκστερ mobs. Όταν βέβαια αποφασίζεις να “δώσεις” τον μεγαλύτερο βαρόνο του Μπρούκλυν, τότε σίγουρα πρέπει να είσαι έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες και αυτές για τους Manzoni είναι πολύ πιο σκληρές απ’ ότι θα περίμεναν περιλαμβάνοντας μπόλικες δόσεις ξενερωσιάς, άπταιστων γαλλικών και νεροβρασμένης κουζίνας. Welcome to France. Or not.

Το «The Family» αποτελεί ένα κράμα κωμωδίας και crime ιστορίας που χαρακτηρίζεται από ένα κλασικίζον γκανγκστερικό υπόβαθρο από εκείνα που κατά το παρελθόν έβγαιναν σαν κρυμμένοι άσσοι από το μανίκι του Roberd De Niro, αναδεικνύοντας την μεγάλη υποκριτική στόφα από την οποία προερχόταν. Ε λοιπόν όσο ανεπιστρεπτί φαίνεται να έχει περάσει η προσεγμένη επιλογή ρόλων για τον μεγάλο ηθοποιό, άλλο τόσο φαίνεται να έχει χάσει το στυλ του και ο Luc Besson ο οποίος στην προσπάθειά του να δημιουργήσει μια πικάντικη χαριτωμενιά, μάλλον καταλήγει σε ένα αμήχανο αποτέλεσμα γεμάτο από αυθεντικό ηθοποιϊκό ταλέντο που πάει στράφι.

Διατηρώντας όσο μπορεί την εγκληματική του σκηνοθεσία που συνδυάζει πετυχημένα σε στιγμές το μαύρο χιούμορ με το ξόφαλτσα σοβαρό story, ο Besson προσπαθεί να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα Tonino Benacquista το οποίο αν κρίνουμε από τα όσα βλέπουμε στην οθόνη, ίσως και να είναι πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ ότι αφήνει ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος να εννοηθεί. Τα εν δυνάμει προβλήματα της ταινίας ξεκινούν από το παρά-αναγνωρισμένο της σκηνικό, την υπόθεσή της που μοιάζει αρκετά σκορποχωρική, καθώς και το πρωταγωνιστικό cast που δυσκολεύεται να δέσει και να αποκτήσει μια οικογενειακή χημεία, με την Pfeiffer να υποδύεται χαρακτηριστικά το συζυγικό στερεότυπο του big bad boss και την Dianna Argon να αρκείται σε λάγνα βλέμματα βελτιώνοντας από την μια το προφίλ της επόμενης Αμερικανίδας sweetheart, χωρίς να καταφέρνει από την άλλη να προσδώσει στον edgy ρόλο της μια δόση μη ελεγχόμενης τρέλας.

Χωρίς να αποτελεί το comeback που θες από τον de Niro (και το οποίο μεταξύ μας δεν ξέρουμε αν θα έρθει και ποτέ), το «The Family» είναι μια ταινία με κωμικές δόσεις, κάποιες καλές στιγμές και ένα υπερδιάσημο cast το οποίο όμως θα δεις για ακόμη μια φορά να αναλώνεται σε μέτριες ερμηνείες και ακόμη πιο μέτριους διαλόγους, αναμασώντας επί της ουσίας παραδοσιακά κλισέ και βαρετές επαναλήψεις συσχετισμού Αμερικής-Γαλλίας ή και νερομπλουτς γαλλικού φαγητού vs. awesome ιταλικού.

Αν και απουσιάζει η πρωτοτυπία τόσο ως προς το σενάριο, όσο και ως προς την σκηνοθετική της απόδοση, οι περισσότεροι μάλλον θα περάσουν καλά παρέα με την “Οικογένεια” κυρίως επειδή τέτοιου είδους ταινίες αποτελούν την εύκολη λύση για χαλαρές, κινηματογραφικές βραδιές.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ