Το Πρόσωπο του Κακού – Evil Dead (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Fede Alvarez
Σενάριο: Fede Alvarez, Rodo Sayagues, βασισμένη στην ταινία και στους χαρακτήρες του Sam Raimi
Πρωταγωνιστούν: Jane Levy, Shiloh Fernandez, Lou Taylor Pucci, Jessica Lucas, Elizabeth Blackmore
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Πέρσι, πάλι Πάσχα αν δεν απατώμαι, το Χόλιγουντ μας έδωσε μια από τις πιο φρέσκιες, πιο έξυπνες ιδέες για ταινία τρόμου που είχες να δεις εδώ και πολύ καιρό με το “The Cabin in the Woods” σε σενάριο Joss Whedon και Drew Goddard. Η ταινία πατούσε περισσότερο στην κωμωδία παρά στον τρόμο αλλά ταυτόχρονα τα αστεία της, το σενάριο της και το όλο στήσιμο θύμιζαν ταινίες της δεκαετία του 80, όταν τότε είχαν αρχίσει να εμφανίζονται μερικά από τα πιο εικονικά σπλάτερ στην ιστορία του σινεμά.

Ένα από αυτά ήταν και το “The Evil Dead” του, πρωτοεμφανιζόμενου τότε σκηνοθέτη, Sam Raimi το 1981. O Raimi κατάφερε, με ελάχιστα χρήματα και με την βοήθεια φίλων του ως ηθοποιούς, να σκηνοθετήσει μια από τις πιο καλτ ταινίες όλων των εποχών. Ήταν η πρώτη ταινία που κατάφερε να ενώσει με τα ανίερα δεσμά της την κωμωδία με τον τρόμο. Μπορεί το σενάριο της να ήταν στην ουσία άφαντο αλλά ο Raimi έδινε την βάση στην τεχνική κινηματογράφησής δημιουργώντας πλάνα που προκαλούσαν ένα απόκοσμο ρίγος κάθε φορά που τα έβλεπες. Έτσι 32 χρόνια μετά, και φέτος πάλι Κυριακή του Πάσχα (μετά τα κοντοσούβλια και τα κοκορέτσια), το Χόλιγουντ αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να ξανακούσουμε το Καταραμένο Άσμα του Raimi όπου ο ίδιος αναλαμβάνει ως συμπαραγωγός και στην καρέκλα του σκηνοθέτη ανεβαίνει ο Fede Alvarez.

Η νεαρή Mia (Jane Levy) έχει βυθιστεί στις καταχρήσεις και χρειάζεται βοήθεια για να ξεφύγει από τους δαίμονες της – ή τουλάχιστον αυτό που οι αφελείς φίλοι της θεωρούν δαίμονες στο πρώτο τέταρτο της ταινίας. Έτσι, ο αδερφός της David (Shilon Fernandez), η κοπέλα του Natalie (Elizabeth Blackmore), οι παιδικοί τους φίλοι Olivia (Jessica Lucas) και Eric (Lou Taylor Pucci) αποφασίζουν να τη συνοδεύσουν στο εξοχικό της μέχρι να συνέλθει. Μόνο που το εξοχικό είναι μια απόμακρη καλύβα χωμένη σε αφιλόξενο δάσος με επικίνδυνο αναγνωστικό υλικό. Μόλις ο φιλομαθής Eric αρχίζει να απαγγέλει αποσπάσματα από το Βιβλίο των Νεκρών, οι δαίμονες του δάσους θα ξυπνήσουν. Οι πέντε φίλοι δεν είναι προετοιμασμένοι για αυτό που θα συμβεί. Κανείς δεν είναι.

Μάλλον ούτε ο Alvarez δείχνει προετοιμασμένος όπου προσπαθεί να «αποτίσει φόρο τιμής» σε μια ταινία που αγάπησε, αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να την απογυμνώσει τελείως από τον τρόμο και την κωμωδία, αφήνοντας την ανήμπορη να λούζεται στα δικά της αίματα και ξερατά. Ο Raimi έγινε το «πουτανάκι του Χόλιγουντ» ο οποίος θυσιάζεται κι αυτός στο βωμό του χρήματος μιας και φαίνεται από την αρχή σχεδόν το πόσο ανούσια και αχρείαστη τελικά ήταν μια τέτοια ταινία. Αλλά τι είναι το “Evil Dead”;

Πρόκειται για ένα remake; Όχι. Μήπως για ένα sequel/prequel; Όχι και πάλι όχι. Αν κάπως θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις το νέο “Πρόσωπο του Κακού” , όπως τιτλοφορείται στα ελληνικά, θα ήταν ως ένα reboot των παλιών ταινιών. Αλλά, χωρίς να πω κάποιο spoiler, η τελευταία σκηνή μετά τα credits σου αναιρεί ακόμα κι αυτό τον χαρακτηρισμό. Ο Alvarez αποδεικνύεται μεγαλομανής για αυτό το πρότζεκτ αφήνοντας έξω ότι καλό είχαν οι πρώτες ταινίες του Raimi και την θέση τους παίρνουν κουβάδες με αίμα, όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο, και διαμελισμένα ανθρώπινα μέλη. Αν και με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ, η φαντασία δίνει την θέση της σε ένα λουκούλλειο gore fest όπου ακόμα και οι λάτρεις των torture porn, αν και μπορεί να διασκεδάσουν στα πρώτα λεπτά, μέχρι το τέλος θα έχουν βαρεθεί. Κι όμως το αρχικό “Evil Dead” ήταν πολλά περισσότερα από ένα λουτρό αίματος. Ο Raimi με το ελάχιστο τότε μπάτζετ του είχε καταφέρει να βρει πιο δημιουργικούς τρόπους έκφρασης ανεβάζοντας το στάτους της ταινίας από κάτι το ερασιτεχνικό σε ποπ αρτ, ενώ εδώ ο Alvarez την καταδικάζει στους εννιά κύκλους της Κολάσεως.

Υπάρχουν και τα καλά βέβαια. Το σενάριο είναι πιο σφιχτοδεμένο, το soundtrack καταφέρνει να δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα, τεχνικά είναι πιο καλοφτιαγμένο και οι ηθοποιοί παίζουν ικανοποιητικά (αν και η απουσία του Bruce Campell φαίνεται αισθητή κατά την διάρκεια της ταινίας). Υπήρχε μια ενδιαφέρουσα προοπτική ότι αυτή η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα αλληγορικό ταξίδι της αποτοξίνωσης ενός junkie, αλλά ακόμα κι αυτή η ιδέα ξεχάστηκε γρήγορα.

Το νέο “Evil Dead” δυστυχώς είναι μια ταινία τρόμου του σωρού. Και μην αφήσεις την αφίσα να σε παραπλανήσει. Δεν είναι ούτε αστείο, ούτε τρομαχτικό, ούτε έξυπνο, ούτε είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Το σπλάτερ και το gore είναι αρκετό να σε διασκεδάσουν ως ένα βαθμό, αλλά από εκεί και πέρα θα την έχεις ξεχάσει στο πεντάλεπτο. Μπορεί να φέρνει το «βάρος» ενός τίτλου μιας ταινίας που αγαπήθηκε από πολλούς σινεφίλ αλλά δεν έχει τίποτα από σπιρτάδα, την φλόγα και το πάθος της.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ