To Καταραμένο Άσμα – Evil Dead (1981)

Ένα κλασικό cult λουτρό αίματος, που κανένας πιστός fan δεν πρέπει να χάσει.

Πέντε φίλοι αποφασίζουν να πάνε ταξιδάκι αναψυχής σε εγκαταλειμμένο ξύλινο παράπηγμα σε ένα δάσος στη μέση του πουθενά, έχοντας προφανώς την χειρότερη ιδέα για διακοπές ever! Εκεί η ηλιθιότητά τους θα αγγίξει peak, όταν μέσα στο σπιτάκι βρουν το μυστηριώδες βιβλίο με τον εξίσου μυστηριώδη τίτλο Necronomicon. Σα να μην έφτανε αυτό, λίγο πιο δίπλα βρίσκουν και μια μαγνητοφωνημένη εκδοχή του κειμένου στο βιβλίο, την οποία βάζουν-φυσικά!-να παίξει. Το αποτέλεσμα θα βρει την παρέα τρομοκρατημένη και δαιμονισμένη, από μια ορδή σαρκοβόρων δαιμόνων που ‘ξυπνούν’ μέσα από το δάσος και αρχίζουν την μανιακή τους επίθεση. Ο μόνος που φαίνεται να αντιστέκεται είναι ο Ash (Μπρούς Κάμπελ). Αλλά για πόσο ακόμα;

Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία για τον Sam Raimi, έναν σκηνοθέτη που όταν αποφασίζει να μη πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά, το κάνει καλύτερα από όλους. Το «The Evil Dead» και τα δυο sequels του «Evil Dead II» (1987) και «Army of Darkness» (1992) αποτελούν την πιο ολοκληρωμένη και καθαρόαιμη τριλογία horror/comedy που υπάρχει εκεί έξω. Αν και μέχρι σήμερα ο Raimi έχει ασχοληθεί και με μπλοκμπαστερικά είδη όπως τη σκηνοθεσία των τριών Spider-Man, εντούτοις φαίνεται πως το cult είδος είναι αυτό που του πάει περισσότερο. Προσφέροντάς μας μια ακόμα ‘αξιολάτρευτη’ κινηματογραφική στιγμή με το πιο πρόσφατο «Drag me to Hell» (2009), ο Raimi μας θύμισε παλιές, καλές εποχές απόλυτα καλτίλικου εξευτελισμού, σπλάτερ αισθητικής και χιουμοριστικού στοιχείου που σε κάνει να αναφωνείς “Wtf?”. Παρόλα αυτά αν και έχει την ικανότητα δημιουργίας ετερόκλητων θεματικών ταινιών που κυμμαίνονται από…το γουέστερν («The Quick and the Dead»-1995), μέχρι και τα μεταφυσικά θρίλερ («The Gift»-2000) και από τα χαλαρά δράματα («Τhe Love of the Game»-1999) μέχρι τις super hero περιπέτειες («Spider-Man 1,2,3»), το καλύτερο σκηνοθετικό του δείγμα παραμένει ένα: το αλλοπρόσαλο ανοσιούργημα που ακούει στο όνομα «The Evil Dead».

WCLXAvlOaDE

Η συνεργασία του Μπρούς Κάμπελ με τον Σάμ Ράϊμι είχε ξεκινήσει ήδη από το Γυμνάσιο στο οποίο και είχαν γνωριστεί, ξεκινώντας από νωρίς να σκηνοθετούν μικρού μήκους ταινιάκια. Ένα από αυτά, το «Within the Woods» (1978) αποτέλεσε την έμπνευση για την δημιουργία της full length version του τρία χρόνια αργότερα, δηλαδή του Evil Dead. Με μπόλικα τεχνικά προβλήματα, και ένα budget που με το ζόρι έφτασε τα $350 χιλιάδες, οι δυο τους κατάφεραν τελικά να κατασκευάσουν ένα απόλυτα σάπιο κι όμως τόσο fan ταινιάκι, που δημιούργησε ένα νέο είδος: αυτό του horror comedy.

Η ταινία είναι φυσικά γεμάτη από οτι πιο τρελό και αηδιαστικό μπορεί να βάλει το μυαλό σας. Δαιμόνια που μετατρέπουν τους πρωταγωνιστές σε πρασινωπά γλοιώδη ζόμπι, δέντρα που σαλεύουν ζωντανά και σε αρπάζουν στα ξαφνικά, αφρισμένες γυναίκες που δε θα ήθελες για κανέναν λόγο να έχεις στο κρεβάτι σου, κόκκινες συκωταριές, ένα αλυσοπρίονο που κόβει υπέροχα την ανθρώπινη σάρκα (ιχ!), το λυσσομάνημα του αέρα στο background και τον ήρωα να φτάνει σε υπέρτατο σημείο μαγκιάς ενσωματώνοντας το πριόνι εκεί που μέχρι πριν λίγο υπήρχε το χέρι του! (Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ φάε τη σκόνη του Ash και εσύ και η γκόμενά σου Ρόουζ ΜακΓκόουαν με το M-16 στο πόδι της στο «Planet Terror»).

Βέβαια αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά είναι η πραγματική προσήλωση όλων των συντελεστών στη δημιουργία της ταινίας. Από το εξαιρετικά τρομακτικό, φρικουλέ μακιγιάζ, μέχρι τις δύσκολες συνθήκες γυρισμάτων (οι θερμοκρασίες ήταν τόσο χαμηλές που τα μηχανήματα έπρεπε να ξεπαγώνονται) και τους ευφάνταστους τρόπους ερμηνείας των ηθοποιών (ο Ράϊμι έδωσε το ελεύθερο για κατανάλωση…μαριχουάνας, προκειμένου οι αντιδράσεις να είναι εντελώς φευγάτες, αλλά επειδή το cast δε σταματούσε να γελάει, το γύρισμα αναγκάστηκε να πραγματοποιηθεί άλλη στιγμή!), γίνεται ξεκάθαρο οτι το cult status της ταινίας οφείλεται στους δημιουργούς της. Στα θετικά βάλτε και τις πολλές σκηνές ξαφνικού τρόμου, τα παρανοϊκά ουρλιαχτά-και βλέμματα- του Κάμπελ και τον ατέλειωτο οτινανισμό της ταινίας, και έχετε ένα ιδανικό φιλμάκι για καλτίλες και καφρίλες με την παρέα!

Highlight: Η σκηνή στην οποία η Cheryl βιάζεται από τις δαιμονισμένες ρίζες των δέντρων! (η σκηνή θεωρήθηκε τόσο disturbingly graphic ώστε απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες)

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ