Faster, Pussycat! Kill, kill! (1965)

Αυθεντικό παιδί της b-movie αισθητικής, η ταινία του Meyer δεν στερείται κακών γυναικών, γρήγορων αυτοκινήτων και μπόλικου ψευτόξυλου.

Κοντινό σε γυναικείους μηρούς. Κοντινό σε γυμνές κοιλιές. Κοντινό σε πληθωρικά μπούστα. Μια μουσική καμπαρετζίδικης εμπνεύσεως να ακούγεται στο background, και τρεις all 60’s τύπισσες να λικνίζονται εκστατικά στον ρυθμό της μουσικής, μέσα στα μικροσκοπικά, στραφταλιζέ τους μπικίνι. Cut και επόμενο πλάνο. Ένα ερημικό τοπίο στη μέση του πουθενά, και τρία αυτοκίνητα που κάνουν την εμφάνισή τους τρέχοντας φρενιτωδώς, αφήνοντας πίσω τους συννεφάκια σκόνης και ανυπέρβλητης κακίας. Και κάπου εκεί έχεις πλέον καταλάβει οτι οι τρεις τουμπανο-πρωταγωνίστριες, αποτελούν την επιτομή των ετεροχρονισμένων, pulp φαντασιώσεων του Quentin Tarantino, ο οποίος δεν ξέχνα μέχρι και σήμερα τους λόγους για τους οποίους αγάπησε τον camp κινηματογράφο της εποχής του ’50, ’60 και ’70. Και βλέποντας το «Faster, Pussycat! Kill! Kill!», αντιλαμβανόμαστε και εμείς πλήρως γιατί το cinema του Tarantino δε θα καταχωρηθεί στα κινηματογραφικά τεφτέρια ως ξεπερασμένο: γιατί η ίδια, η πρώτη του ύλη, είναι εξαρχής απολαυστικά μπανάλ.

Η ιστορία της ταινίας θα μπορούσε να σταματάει κάπου εδώ, με τους θεατές να απολαμβάνουν αυτοκινητιστικές κόντρες των αιθέριων υπάρξεων, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο απολαμβάνουν και τα…θελκτικά τους προσόντα. Το πράγμα όμως δε σταματάει εδώ, και αυτός ίσως είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η ταινία του μετρ του είδους, Russ Meyer, αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ποπ κουλτούρας, αλλά και ιδανικό εκπρόσωπο της cult κινηματογραφικής σκηνής.

Η Ιταλίδα “Σπεράντζα Βρανά” Ηaji, η όλο βυζιά και ζωγραφιστό φρύδι, Varla (Satana) και η crazy girl- “Zωή Λάσκαρη”, Billie (Williams), θα αποφασίσουν να περάσουν καλά, με την όλο κακία, Varla, να κοντράρει σε έναν mini αγώνα ταχυτήτων, ένα άτυχο ζευγαράκι που θα τύχει να περνάει από την περιοχή. Εξαναγκάζοντας τον άνδρα σε μια άνευ ελέους γκαζοκατάσταση (αν δηλαδή χαρακτηρίζεται έτσι ένα σταματημένο αυτοκίνητο το οποίοι κουνιέται εντόνως από το συνεργείο, προκειμένου να δοθεί η ψευδαίσθηση της ταχύτητας. Καλά τα σύννεφα στον ουρανό που μένουν συνέχεια στο ίδιο σημείο, δεν τα πρόσεξε κανείς;), τον οποίο στη συνέχεια προκαλεί σε μια καρατεκέ μονομαχία για…δυνατούς λύτες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, απαγάγουν την αρραβωνιαστικιά του και έρχονται μούρη με μούρη λίγο αργότερα, με έναν ανώμαλο γέρο και τους δυο γιους του: έναν νταβρατισμένο νεαρό, Marlon Brand-ικής γοητείας και προβληματικού μυαλού, καθώς και ενός μεγαλύτερου και πιο σώας τα φρένας γιου. Και κάπως έτσι ξεκινάει το μέγα πατιρντί.

russ-meyer-szybciej-koteczku-zabij-zabij-kadr-z-filmu-2013-03-27-007

Ο πάλαι ποτέ κάμεραμαν του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και φωτογράφος των ροζ κουνελακίων του “Playboy”, Russ Meyer, ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους, κερδίζοντας το ένα βραβείο πίσω από το άλλο και εκδηλώνοντας σιγά σιγά τον θαυμασμό του απέναντι στο τεράστιο, γυναικείο στήθος. Το 1959 σκηνοθέτησε την πρώτη κινηματογραφική του ταινία με τίτλο, «The Immortal Mr. Teas» , ένα φιλμ soft πορνό διαστάσεων, το οποίο συγκέντρωσε $1 εκατομμύριο στις εισπράξεις, αρχίζοντας έτσι και την καθιέρωση του Meyer στην συνείδηση του κοινού, ως τον βασιλιά του exploitation/sexploitation είδους. Το «Faster, Pussycat! Kill! Kill!», θεωρείται από τους περισσότερους το αριστούργημα του Meyer, οχι μόνο γιατί αποτελεί μια pop art φαντασίωση που υπηρετεί πιστά το είδος του camp, αλλά και γιατί δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν εντοπίσει έναν πιο βαθύ και κεκαλυμένο κοινωνικό σχολιασμό του σκηνοθέτη, κρυμμένο καλά πίσω από το πνιγηρά βαρύ και μοστράτο μπούστο της Tura Satana: τον σχολιασμό μιας εν δυνάμη φεμινιστικής κατάστασης.

Το γεγονός οτι οι πρωταγωνίστριες αντιμετωπίζουν το sex και τη βία ως άλλα, μοβόρικα αρσενικά, αλλά και η απουσία των ανδρών με την καθαρά αναπαραγωγική τους ιδιότητα (γεγονός που σχετίζεται εξάλλου άμεσα με τη κυοφορική δυνατότητα της γυναίκας), μας οδηγούν εύκολα στο συμπέρασμα οτι οι τρεις κυρίες, είναι ταυτόχρονα κύριοι του εαυτού τους. Αν μάλιστα σε αυτό προσθέσουμε και τη λεσβιακή σχέση της Varla με την Haji (κάτι που δεν δηλώνεται, αλλά υπονοείται), τότε το φεμινιστικό απογειώνεται, αφήνοντας πίσω του σημάδια από καμμένα ζαντολάστιχα, ασφυκτικά στενά ρούχα καιέντονο, εκφοβιστικό σχεδόν μακιγιάζ, που κάνει τα αρσενικά να ορέγονται, αλλά και να μετανιώνουν πικρά.

Αυθεντικό παιδί της b-movie αισθητικής, η ταινία του Meyer δεν στερείται κακών γυναικών, γρήγορων αυτοκινήτων και μπόλικου ψευτόξυλου, καταφέρνει όμως να δώσει το κάτι παραπάνω, αν ως θεατής αποφασίσεις να την διαβάσεις και λίγο διαφορετικά. Και αυτό βέβαια να μη θέλεις να κάνεις, το μόνο σίγουρο είναι οτι θα απολαύσεις το γρήγορα εναλλασσόμενο μοντάζ του σκηνοθέτη, τις δηλητηριώδεις ατάκες των κοριτσιών, το εντελώς παράλογο σενάριο, και φυσικά τα μπούτια, τα στήθη, τα πόδια και τους γυμνούς κοιλιακούς τριών γυναικών από…άλλη εποχή. Δες το και μετά κάνε μια περατζάδα και από το «Death Proof» του Tarantino, την-κατά τον ίδιο-χειρότερή του ταινία, που αποτελεί μια απροκάλυπτη ωδή στην ταινία του Meyer. Και μια δική μας τρελή αγάπη, ανεξάρτητα από το τι λέει ο Quentin.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ