Όσα μας έμαθε ο Γκοντάρ

Συγκεντρώνουμε μικρά (και μεγάλα) tips από την φιλμογραφία και τις προσεγγίσεις του Γκοντάρ, που μπορούν να σταθούν πολύτιμος οδηγός για κινηματογραφιστές που «ψάχνονται».

Η Ταινιοθήκη μάς ετοίμασε ένα τεράστιο, χορταστικό αφιέρωμα στο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, που θα παρακολουθήσουμε τον Ιούνιο και θα περιλαμβάνει 42 ταινίες (μεγάλου, μικρού και μεσαίου μήκους) του μεγάλου δημιουργού – ενημερώσου για το αφιέρωμα εδώ -και μας άνοιξε την όρεξη για την (επαν)ανακάλυψη των πρωτοποριακών αισθητικών μονοπατιών του Γάλλου μπροστάρη της Nouvelle Vague. Έτσι, συγκεντρώνουμε μικρά (και μεγάλα) tips από την φιλμογραφία και τις προσεγγίσεις του Γκοντάρ, που μπορούν να σταθούν πολύτιμος οδηγός για κινηματογραφιστές που «ψάχνονται».

Πέτα το σενάριο

Λέγεται ότι ο Γκοντάρ χωρούσε ολόκληρο το σενάριό του πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα. Τόσο χρειαζόταν για να δώσει τις κατευθυντήριες γραμμές για μια του ταινία: Λίγες προχειρογραμμένες λέξεις και πολλή έμπνευση κατά το γύρισμα.

Πέτα τους κανόνες

Αν εκείνος δεν τους πετούσε, δεν θα είχαμε το jump cut. Αν δεν έγραφε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τον κανόνα του άξονα (των 180 μοιρών), το Νέο Κύμα δεν θα ήταν το ίδιο. Ο Γκοντάρ ξεκίνησε να κάνει ταινίες γιατί είχε αγανακτήσει με το σινεμά εκείνης της εποχής, που προσκολλημένο σε ακαδημαϊκούς κανόνες, είχε γίνει απαρχαιωμένο και βαρετό. Και φρόντισε να αποδείξει ότι ορισμένες φορές, το να αγνοείς τους κανόνες μπορεί να γίνει ολόκληρο ρεύμα.

Παίξε με τις υπόλοιπες τέχνες

Οι ταινίες του Γκοντάρ δεν είναι απλώς σινεμά. Είναι σινεμά φτιαγμένο από ποίηση. Από φιλοσοφία. Από μυθολογία. Από κάθε μορφή τέχνης και αφήγησης, που προσδίδει κάτι στο τελικό αποτέλεσμα, κάνοντας κάτι παραπάνω από κινηματογράφο.

Κάνε πολιτική

Όπως έχει πει και ο ίδιος, στα «Κινηματογραφικά Τετράδια» έγραφε ως κριτικός. Στη συνέχεια, εξακολούθησε να ασκεί κριτική – απλώς το έκανε με ταινίες. Και πήρε σαφείς θέσεις με τις ταινίες του, από τις λεπτές αποχρώσεις της πρώτης περιόδου, μέχρι την ολοκληρωτική του οπτική πολιτικοποίηση από το 1968 και καθ’ όλη την διάρκεια της δεύτερης περιόδου του.

Μην αφήνεις τα χρήματα να επηρεάσουν την ταινία σου

Αν κάτι μας δίδαξαν οι ταινίες του Γκοντάρ – και δη η «Περιφρόνηση» που σχεδόν έδειξε με το δάχτυλο τους ίδιους τους παραγωγούς που χρηματοδοτούν τις ταινίες του, είναι το ότι μπορεί το «κεφάλαιο» να προσπαθεί να στρεβλώσει και να καπηλευτεί το καλλιτεχνικό όραμα του δημιουργού, αλλά είναι στο χέρι του τελευταίου να αφήσει το στίγμα του, παρά τους περιορισμούς.

Χρησιμοποίησε την αγάπη σου για το παλιό σινεμά

Οι αλλεπάλληλες σινεφίλ αναφορές στις ταινίες του Γκοντάρ δεν δείχνουν μόνο τον έρωτα, την γνώση και τον σεβασμό που έτρεφε για τους μεγάλους «δασκάλους» του σινεμά, αλλά και ότι το έργο τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κάνει ακόμη πιο απολαυστικό το παρόν του σινεμά.

Μην αφήνεις την αισθητική της εποχής να ορίσει την δική σου

Όπως ο γαλλικός ακαδημαϊσμός του ’50 δεν πτόησε τον Γκοντάρ να αναπτύξει το δικό του στιλ (ίσα-ίσα του όπλισε το χέρι ως αντίδραση σε αυτόν), έτσι και σήμερα, ο επίδοξος κινηματογραφιστής δεν χρειάζεται να αιχμαλωτιστεί σε στεγανά, είτε αυτά λέγονται «μοντέρνο χολιγουντιανό μοντάζ» είτε «περίεργο ελληνικό σινεμά» είτε οποιαδήποτε άλλη νόρμα που δημιουργεί πρότυπα.

Παίξε με τα genres

Το νουάρ με το sci-fi, η κωμωδία με το δράμα, το ασπρόμαυρο με το μοντέρνο, η σάτιρα με τον σουρεαλισμό – όλα παντρεύονται και δανείζουν στοιχεία τους στο έργο του γάλλου δημιουργού, που δείχνει τον δρόμο στους πειραματισμούς με τα κινηματογραφικά είδη.

Γίνε ρομαντικός

Μιλάμε για τον ρομαντισμό ενός καλλιτέχνη που ξεκινά απλώς με μια κάμερα και μηδενικό budget με στόχο να αλλάξει μια ολόκληρη τέχνη. Για τον ρομαντισμό ενός νεαρού που διάβαζε, έγραφε και ασχολήθηκε με την θεωρία του σινεμά από την πίστη ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Για τον ρομαντισμό ενός σκηνοθέτη που δεν σταμάτησε να τραβάει με την κάμερα ακόμη και στα 70 του. Για τον ρομαντισμό που μπορεί να δώσει ενέργεια σε έναν κινηματογραφιστή να μην παρατήσει την τέχνη του.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ