Ψάχνοντας Τον Νέμο 3D – Finding Nemo 3D (2003)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά


Σκηνοθεσία: Andrew Stanton, Lee Unkrich

Σενάριο: Andrew Stanton, Bob Peterson, David Reynolds
Με τις φωνές των: Albert Brooks, Ellen DeGeneres, Alexander Gould, Willem Dafoe, Brad Garrett και στα Ελληνικά Θοδωρής Αθερίδης, Δήμητρα Παπαδοπούλου
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Αυστραλία, Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Ο Νέμο μεγάλωσε. Για την ακρίβεια φέτος κλείνει τα 10 του χρόνια! Το αξιολάτρευτο λοιπόν κλοουνόψαρο γιορτάζει και μας χαρίζει ένα σύντομο ανανεωμένο και τρισδιάστατο πέρασμα από τις αίθουσες του κόσμου. Δηλαδή δε μας χαρίζει ακριβώς… Το 3D εννοείται κοστίζει. Το θέμα είναι αν αξίζει. Η απάντηση για μία ακόμα φορά δεν είναι απλή. Το ότι το “Finding Nemo” ξαναπροβάλλεται στους κινηματογράφους, είναι από μόνο του μια εξαιρετική ευκαιρία να ξαναζήσουμε τη μαγεία αυτής της υπέροχης ταινίας στη μεγάλη οθόνη. Τι θα γινόταν όμως αν είχαμε την επιλογή να διαλέξουμε ανάμεσα στην κλασική επανέκδοση και στην τρισδιάστατη εκδοχή της; Ιδού η απορία.

Ας θυμηθούμε όμως τη γνωστή και πλέον κλασική ιστορία. Ο μπαμπάς Μάρλιν (Albert Brooks) μεγαλώνει με μεγάλη προσοχή το μοναχογιό του Νέμο (Alexander Gould), στην κοραλλογωνιά τους, όταν την πρώτη κιόλας μέρα στο σχολείο, ο μικρός παρασύρεται από το πρωτόγνωρο γι’ αυτόν θέαμα του ανοικτού ωκεανού και αιχμαλωτίζεται από μια ομάδα δυτών. Μοναδική έγνοια πλέον του απαρηγόρητου πατέρα είναι να εντοπίσει το γιο του, που όπως όλα δείχνουν βρίσκεται κάπου στο “αγεωγράφητο” Σύδνεϋ. Στο ταξίδι του γνωρίζει την Ντόρις (Ellen DeGeneres), ένα Blue Tang με περιοδική απώλεια μνήμης, που θα δώσει ένα ιδιαίτερο, ξεκαρδιστικό για μας “ενδιαφέρον” στη διαδρομή και έναν καινούργιο φίλο στο Μάρλιν.

Τι έχει καταφέρει λοιπόν μέχρι εδώ η Disney ή μάλλον καλύτερα, η Pixar; Μια ταινία υψηλών προδιαγραφών με εξαιρετικά γραφικά, δυνατούς χαρακτήρες, προσεγμένο σενάριο και μια αληθοφανή, πλούσια απεικόνιση του υποθαλάσσιου κόσμου, που τη αναγορεύει αυτόματα σε ταινία-σταθμό για το είδος της. Φυσικά και ήρθε το Όσκαρ εκείνη τη χρονιά, καθώς και μια τεράστια εισπρακτική επιτυχία που ακολούθησε την ευρεία αποδοχή του κόσμου. Εύλογη είναι λοιπόν η ερώτηση σ’ αυτό το σημείο: για ποιο λόγο η μετατροπή σε 3D;

Οι δημιουργοί ισχυρίζονται ότι ήταν η ιδανική ταινία και το ιδανικό περιβάλλον που η τρίτη διάσταση θα μπορούσε να κάνει πραγματικά τη διαφορά. Ο βυθός της θάλασσας προσφέρεται σα θέμα από μόνο του για την επέμβαση στο βάθος και αυτό κάνει την ταινία πιο ζωντανή και πιο ρεαλιστική, εμπλουτίζοντας μια ούτως ή άλλως, δοκιμασμένη και αγαπημένη εμπειρία. Αυτή είναι η άποψη των ειδικών. Η προσωπική μου άποψη διαφέρει στα σημεία. Η τόσο διαδεδομένη πλέον επεξεργασία του 3D δε θα μπορούσε να παρακάμψει αυτή την ταινία. Πόσο μάλλον τώρα που ένα σίκουελ διαφαίνεται στον ορίζοντα… Εισπρακτική εκμετάλλευση; Ίσως. Μιας και πήρε φόρα η Disney δε σταματάει εδώ.

Όσον αφορά τις χειροπιαστές αποδείξεις μιας ανούσιας επέμβασης; Τα χρώματα-σήμα κατατεθέν της ταινίας- επηρεάζονται προς την πιο σκούρα τους απόχρωση από την επεξεργασία. Ενώ σχετικά με το βάθος του πεδίου για το οποίο γίνεται και όλος ο ντόρος, μην περιμένετε θαύματα. Υπάρχει μια μικρή εμβάθυνση, αλλά μιλάμε για μια πλήρως ψηφιακή παραγωγή, στην οποία ο παράγοντας της τρίτης διάστασης υπάρχει και στην original, δυσδιάστατη εκδοχή του.

Μένοντας στα της ταινίας, αξίζει ίσως πολύ περισσότερο να επικεντρωθούμε σε όλα εκείνα τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν, ξεκινώντας από το αστείρευτο χιούμορ της και φυσικά μια ανεπανάληπτη DeGeneres ή αν θέλετε αλλιώς, τη μοναδική Δήμητρα Παπαδοπούλου, σε μια από τις καλύτερες ελληνικές μεταγλωττίσεις. Εξαιρετικό καστ με χαρακτήρες δουλεμένους ως την παραμικρή λεπτομέρεια, είτε μιλάμε για ψάρια, χελώνες, γλάρους ή ανθρώπους, διακριτικά μηνύματα για κείνους που τα αναζητούν και μια ειρωνική διάθεση προς την αμερικάνικη πλευρά του ωκεανού που οι ενήλικες θα βρουν ιδιαίτερα πετυχημένη.

Το “Finding Nemo” είναι ίσως – όχι άδικα – μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αγαπημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων, επομένως οι όποιες συστάσεις στο σημείο αυτό περιττεύουν. Με έναν μικρό δισταγμό για το αν αποτελεί τελικά ευκαιρία η επανακυκλοφορία της στις αίθουσες, θα τολμήσω να πω πως ναι, για όλους εκείνους, μικρούς και μεγάλους, που δεν την έχουν δει μέχρι σήμερα. Και αυτό για προφανείς λόγους. Δεν παύει ποτέ να είναι μια υπέροχη ταινία, με απήχηση σε όλες τις ηλικίες. Την προβολή ανοίγει το bonus-έκπληξη καινούργιο μικρού μήκους animation της Pixar, “Partysaurus Rex”. Και είναι καλό…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ