Πυροτεχνήματα την Τετάρτη – Fireworks Wednesday (2006)

Υπάρχουν πολλοί εύστοχοι συμβολισμοί, με τους οποίους ο σκηνοθέτης στην κυριολεξία ντύνει την ιστορία του.






 


Σκηνοθεσία: Asghar Farhadi
Σενάριο: Asghar Farhadi
Πρωταγωνιστούν: Hediyeh Tehrani, Taraneh Alidoosti, Hamid Farokhnezhad, Pantea Bahram
Διάρκεια: 102’
Χώρα: Ιράν

 

Θα θυμάστε τον Asghar Farhadi, το σκηνοθέτη και σεναριογράφο του Οσκαρικού “Ένας Χωρισμός” (A Separation). Ε λοιπόν αυτή τη φορά μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε μια πιο παλιά του δουλειά, την τρίτη του κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία, όταν στα 34 του περίπου χρόνια, έδειχνε την καθημερινότητα σε κάθε στάδιο του γάμου, μέσα από τη δική του ασυνήθιστα έμπειρη ματιά. Η επιλογή του τίτλου φυσικά δε θα μπορούσε να είναι τυχαία. Καθώς αναφέρεται στη γιορτή της Περσικής Πρωτοχρονιάς, κατά τη διάρκεια της οποίας τα πυροτεχνήματα και οι φωτιές είναι τα βασικά χαρακτηριστικά μιας παράδοσης που μετράει αρκετές εκατοντάδες χρόνια, ο δημιουργός της ιστορίας επιθυμεί και καταφέρνει στην αφήγησή του, να μετατρέψει το γεγονός σε πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.

Αυτή λοιπόν η συγκεκριμένη μέρα βρίσκει τη μικρή Roohi (Taraneh Alidoosti) στο σπίτι του Morteza (Hamid Farokhnezhad) και της Mozhde (Hediyeh Tehrani), όπου τη στέλνει το πρακτορείο της, σαν οικιακή βοηθό. Η Roohi που πρόκειται σύντομα να παντρευτεί τον αγαπημένο της, βρίσκεται άθελά της μπλεγμένη στο προσωπικό δράμα της εργοδότριάς της, η οποία προσπαθεί να επαληθεύσει τις βάσιμες, για την ίδια, υποψίες ότι ο σύζυγός της την απατά με μια χωρισμένη αισθητικό που μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Η Mozhde πάνω στον πανικό της, κλείνει ραντεβού στη Roohi με καλλωπιστικές προφάσεις, με σκοπό να κατασκοπεύσει τη γειτόνισσα και να εκμαιεύσει πληροφορίες. Όσο ο χρόνος περνάει όμως, τόσο οι καταστάσεις περιπλέκονται, μεγαλώνοντας το ερωτηματικό γύρω από το ειλικρινές άλλοθι του αγανακτισμένου συζύγου.

Η ιστορία εξελίσσεται σα σε πράξεις, περνώντας από την προσωπική ματιά του κάθε πρωταγωνιστή της ξεχωριστά. Ενώ δηλαδή γνωρίζουμε τη Roohi σαν τη βασική μας πρωταγωνίστρια, ο σκηνοθέτης στην πορεία βγάζει τα γεγονότα από την αποστασιοποιημένη ματιά της οικιακής βοηθού, επιλέγοντας να καλύψει την οπτική όλων των χαρακτήρων και των συμπεριφορών που εξετάζει. Με τον τρόπο αυτό, ο θεατής έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τα συναισθήματα, τα προβλήματα και τον ψυχικό κόσμο του κάθε χαρακτήρα, χωρίς όμως να υπάρχει ούτε ο χρόνος, ούτε η πληροφορία που θα τον κάνει να πάρει θέση. Το σενάριο πλέκει σταδιακά και ρεαλιστικά τα γεγονότα και ο σκηνοθέτης επιλέγει να τα παραθέσει σαν κάτι το καθημερινό και το σύνηθες.

Ο Asghar Farhadi βάζει το γάμο στο μικροσκόπιο. Περιγράφει με αρκετή γλαφυρότητα την προ-γάμου εποχή, στέκεται με πείσμα στην προβληματική έγγαμη πραγματικότητα και παρουσιάζει το διαζύγιο σα μια μοναχική περίοδο ανεξαρτησίας αλλά και προκατάληψης. Η έννοια της πατριαρχικής κοινωνίας υπάρχει, υπάρχει η παρουσία βίας, η τελική όμως εικόνα δείχνει να κλίνει περισσότερο στην πιο ευαίσθητη και εύθραυστη πλευρά της Ιρανής γυναίκας.

Υπάρχουν πολλοί εύστοχοι συμβολισμοί, με τους οποίους ο σκηνοθέτης στην κυριολεξία ντύνει την ιστορία του. Τα πυροτεχνήματα εδώ εξυπηρετούν πέραν του ενός σκοπού, με το χάος στους δρόμους της Τεχεράνης και το διαρκή θόρυβο που συνεχώς ενοχλεί το αυτί του θεατή, να δίνει αυτόν ακριβώς τον επιπλέον τόνο στην παρουσίαση της ίδιας χαοτικής ανθρώπινης ατμόσφαιρας.

Οι εξαιρετικές ερμηνείες ξεπερνούν το μικρό σύνολο των βασικών πρωταγωνιστών και το αποτέλεσμα είναι πολύ αντιπροσωπευτικό στην προσπάθεια που κάνει ο σκηνοθέτης να δώσει την εικόνα μιας ίσως παρεξηγημένης Ιρανικής καθημερινότητας, περιγράφοντας τα ίδια παγκόσμια προβλήματα, χωρίς τους γνωστούς και οικείους σε όλους μας δυτικούς μελοδραματισμούς. Η αθώα μέλλουσα νύφη, η εμμονική σύζυγος, η μελαγχολική διαζευγμένη και ο αγαναχτισμένος οικογενειάρχης, μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων και η ανάλυση σταματάει εκεί που πρέπει, ώστε να μη χαθεί το μυστήριο.

Η απιστία τελικά υπάρχει ή δεν υπάρχει; Αυτό είναι ένα ερώτημα που αργεί πολύ να πάρει απάντηση. Μα και πάλι και η απάντηση δεν είναι απ’ αυτές που εμπεριέχουν και κάποιου είδους λύτρωση. Είναι γήινη, είναι ανθρώπινη, έγκειται στους νόμους της φύσης. Είναι η ματιά ενός ρεαλιστή κινηματογραφιστή που χωρίς να μας δείχνει κάτι καινούργιο, προβληματίζει, καυτηριάζει, παρουσιάζει αν μη τι άλλο ένα αγνό δείγμα ενός ξένου προς εμάς πολιτισμού.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ