Special Forces – Forces Speciales (2011)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος


Σκηνοθεσία: Stéphane Rybojad
Σενάριο:Michael Cooper, Stéphane Rybojad
Πρωταγωνιστούν: Diane Kruger, Djimon Hounsou, Benoît Magimel
Διάρκεια: 109’
Χώρα: Γαλλία

 

H Έλσα είναι μια Γαλλίδα δημοσιογράφος που βρίσκεται σε αποστολή στο Αφγανιστάν, όπου και γράφει ένα πολύ αποκαλυπτικό άρθρο για τον αιμοβόρο πολέμαρχο Ζαϊφ, τον «χασάπη της Καμπούλ» όπως τον αποκαλεί η ίδια. Τα πράγματα θα πάρουν μια απροσδόκητη τροπή όταν ο Ζαϊφ θα απάγει την Έλσα και τον φίλο της Αμέν. Τότε, η γαλλική κυβέρνηση θα στείλει μια ειδική ομάδα διάσωσης, με στόχο να διασώσουν την Έλσα και να την οδηγήσουν με ασφάλεια πίσω στη Γαλλία.

Πρώτη σκηνοθετική και σεναριακή απόπειρα του Stephane Rybojad σε μεγάλου μήκους ταινίας και είναι πραγματικό κατόρθωμα το ότι συγκέντρωσε ένα τόσο καλό γαλλόφωνο καστ και μια τόσο καλή χρηματοδότηση. Ειδικά όταν πρόκειται για μια τόσο μέτρια ταινία. Νομίζω πλέον είναι κανόνας ότι το καλοκαίρι βγαίνουν στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες οι πιο αδιάφορες και ξεχασμένες από το θεό ταινίες της υφηλίου. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά τούτο εδώ το πολεμικό wanna be δράμα δεν είναι μία από αυτές.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι οπτικό. Οι «Ειδικές Δυνάμεις» (πρέπει να έκαψαν πολλή φαιά ουσία για να βρουν τόσο ιδιοφυή και εμπνευσμένο τίτλο) έχουν καλή δράση, ωραία φωτογραφία, πολύ πιστολίδι, κυνηγητό και τα σιναφί. Η χαρά του στρατόκαβλου και του οπλόκαβλου γενικά. Τι δεν έχει; Ας μαντέψουμε όλοι μαζί: σενάριο!

Οι έξι κομάντος μας λοιπόν, αφού βοηθήσουν τους αιχμαλώτους να αποδράσουν, χάνουν το ελικόπτερο που θα τους γύριζε πίσω στη χώρα τους και έτσι οδηγούνται σε ένα ατέρμονο κυνηγητό με τους Ταλιμπάν, σε βουνά και σε λαγκάδια. Και να σου τα πιστολίδια, να σου και τα αίματα. Να σου και οι σεναριακές τρύπες, να σου και η βαρεμάρα. Εν τω μεταξύ, όλως παραδόξως, αν και πρόκειται για πολεμική ταινία δεν υπάρχει κανένα ιδιαίτερο πολιτικό μήνυμα. Ένα άλλο παράδοξο είναι το πόσο πολύ προσπαθεί ο Rybojad να υπερ-δραματοποιήσει τα πράγματα. Σε μια απόπειρα να βγάλει με το τσιγκέλι κλάμα, μελοδραματοποιεί τις καταστάσεις με αποτέλεσμα να δημιουργεί «φτηνό» συναίσθημα.

Ναι, στις «Ειδικές Δυνάμεις» η δράση είναι διασκεδαστική. Ναι, το καστ είναι καλό. Περιλαμβάνει από την σταρ Νταϊάν Κρούγκερ και τον υποψήφιο για Όσκαρ Τζιμόν Χουνσού (η απόδειξη ότι ένα μοντέλο μπορεί να είναι και πολύ καλός ηθοποιός) μέχρι τον γόη Μπενουά Μαζιμέλ και ένα από τα ανερχόμενα αστέρια της γαλλικής βιομηχανίας, τον Ραφαέλ Περσονάζ. Όμως όχι, δεν σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον. Δεν έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα. Δεν είναι κάτι το οποίο δεν έχεις ξαναδεί. Και φυσικά, όχι, δεν αξίζει τα λεφτά σου. Άμα θες να δεις πιστολίδι και ξυλίκι πήγαινε δες το Raid, που και δραματουργικά αλλά και από άποψη δράσης, είναι κλάσεις ανώτερο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ