Φόρος τιμής στον Θόδωρο Αγγελόπουλο από το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, που θα πραγματοποιηθεί από τις 2 ως και τις 11 Νοεμβρίου, αποφάσισε να αποτίνει φόρο τιμής σε έναν από τους πιο μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. “Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε πει κάποτε πως ‘’είμαστε καταδικασμένοι να λειτουργούμε με τις εμμονές μας. Δεν κάνουμε παρά μόνο μία ταινία, δεν γράφουμε παρά μόνο ένα βιβλίο’’. Οι εμμονές του, στην πορεία του χρόνου, έγιναν και δικές μας εμμονές. Η ταινία του καταγράφηκε στη συλλογική μνήμη. Το βιβλίο της ζωής του, μένει σε όλους εμάς, ανεκτίμητος θησαυρός, μια παρακαταθήκη από έναν σπουδαίο άνθρωπο και δημιουργό”, επισημαίνει ο διευθυντής του ΦΚΘ, Δημήτρης Εϊπίδης.

Βασικοί συνεργάτες του σκηνοθέτη, οι οποίοι συμπορεύτηκαν μαζί του σε κάθε στάδιο της κινηματογραφικής παραγωγής, θα συμμετάσχουν σε μια ημερίδα που στόχο έχει να παρουσιάσει τον δημιουργό «επί τω έργω» κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και της υλοποίησης των ταινιών του, αποδίδοντας έτσι μια εκ των έσω οπτική του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα κυκλοφορήσει πλήρης δίγλωσση έκδοση για το σύνολο του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Επίσης θα προβληθούν και τρεις ταινίες σταθμοί στην φιλοσοφία του μεγάλου αυτού δημιουργού:

Ο ΘΙΑΣΟΣ (230’)

Η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952, ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση του βουκολικού δράματος του Περεσιάδη «Γκόλφω, η βοσκοπούλα». Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας και η ιδιωτική των μελών του θιάσου, (που είναι ταυτόχρονα και μέλη της ίδιας οικογένειας) πλέκονται αξεδιάλυτα. Από τη μία παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες της δικτατορίας του Μεταξά, την έναρξη του πολέμου, την ιταλική εισβολή, τη γερμανική κατοχή, την Απελευθέρωση, την άφιξη των συμμάχων (Άγγλων αρχικά και Αμερικανών στη συνέχεια), την καταπίεση των «αριστερών» αγωνιστών και τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, μέχρι τις εκλογές του 1952 όπου κυριαρχούν οι δυνάμεις της Δεξιάς. Από την άλλη, οι περιπέτειες της οικογένειας του Ορέστη, της αδελφής του, του πατέρα του, της μητέρας του και του εραστή της, παραπέμπουν στον κεντρικό πυρήνα του μύθου των Ατρειδών. Ο πατέρας εκτελείται από τους Γερμανούς, μετά την προδοτική καταγγελία του εραστή της μητέρας, κι ο Ορέστης, αντάρτης της Αριστεράς, με τη συνεργασία της αδελφής, θα σκοτώσει επί σκηνής τη μητέρα του και τον εραστή της, για να έρθει και η δική του εκτέλεση κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν τη γενική καταστολή του ανταρτικού κατά τον Εμφύλιο. Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι η μεγάλη αδελφή (εκείνη που, κατά το σχήμα του μύθου, θα ήταν η Ηλέκτρα), η μόνη της οικογένειας που, μετά τα δεκατρία χρόνια Ιστορίας τα οποία πραγματεύεται η ταινία, μένει ως το τέλος και φροντίζει τον μικρό Ορέστη, το γιο της μικρής αδελφής που έχει παντρευτεί έναν αμερικανό αξιωματικό. Η χρονολογική κατασκευή της ταινίας, περίπλοκη και πολύπλοκη, κτίζεται με διαρκείς χρονικούς ελιγμούς και συνεχείς εναλλαγές εποχών. Η ταινία αρχίζει το 1952 και τελειώνει το 1939 μ’ ένα πανομοιότυπο πλάνο.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ (137΄)

Ένας σκηνοθέτης, κουρασμένος απ’ τις μυθοπλασίες, αναζητά μια ιστορία ουσιαστική και προσκολλάται σ’ έναν γέρο που πουλάει λεβάντες στο δρόμο: τον Σπύρο, έναν πρώην κομμουνιστή, εξόριστο στην Τασκένδη, που έχει επιστρέψει στην πατρίδα μετά από 32 χρόνια εξορία. Στο χωριό του, που το είχε υπερασπιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, γίνεται μάρτυρας ενός ξεπουλήματος της γης και των ιδεών, και προσπαθεί να το αποτρέψει. Ωστόσο, δεν μπορεί να συμπλεύσει με την πραγματικότητα που συναντά. Απομονώνεται. Μόνο η γυναίκα του, πιστή και υπομονετική Πηνελόπη, τον ακολουθεί μέχρι το τέλος, μέχρι το τελευταίο του ταξίδι.

ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ (125’)

Η Βούλα κι ο Αλέξανδρος είναι δυο παιδιά, αδέλφια, που ο πατέρας τους δουλεύει μετανάστης στη Γερμανία. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η απάντηση που τους δίνει η μητέρα τους όταν εκείνα τον αναζητούν. Μια μέρα, επιβιβάζονται σ’ ένα τρένο που νομίζουν ότι θα τους μεταφέρει στη Γερμανία. Το ταξίδι τους δε φαίνεται να πραγματοποιείται. Ο προορισμός απομακρύνεται όσο τα παιδιά εμπλέκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση με την πραγματικότητα, που τους «καθυστερεί» σε διάφορους ενδιάμεσους σταθμούς κατά μήκος της χώρας. Μετά από μια σκληρή περιπλάνηση στη ζωή και την ενηλικίωση, θα φτάσουν σ’ εκείνο το σύνορο, πέρα απ’ το οποίο πιστεύουν ότι θα βρουν τελικά έναν πατέρα, που αντιπροσωπεύει γι’ αυτά μια ελπίδα. Αν, μετά την έρημη και παρακμασμένη χώρα που διέτρεξαν, υπάρχει η «Γερμανία» πέρα απ’ αυτό το σύνορο, τότε υπάρχει ελπίδα τα παιδιά να βρουν μόνα τους το δρόμο για να βγουν απ΄ τον δικό μας χαοτικό κόσμο

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ