Framing Oscars 2012: Καλύτερη Ταινία

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Φτάσαμε αισίως στο τελευταίο μέρος του αφιερώματός μας! Καθώς βρισκόμαστε λίγες μόνο ώρες μακριά από την τελετή απονομής των 84ων βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, ας ρίξουμε μια ματιά στις ταινίες που μονοπωλούν φέτος το ενδιαφέρον των Όσκαρ, τις 9 υποψηφιότητες της κατηγορίας «Καλύτερη Ταινία».

Πρώτα όμως ας κάνουμε ένα μικρό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Σε μια χρονιά με αυξημένο κινηματογραφικό ενδιαφέρον (μπόλικα πολυαναμενόμενα πρότζεκτς, πρωτοφανής αριθμός παραγωγών) κοιτώντας κανείς τις 9 υποψηφιότητες της κατηγορίας της «Καλύτερης Ταινίας» δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: είναι αλήθεια αυτές οι 9 καλύτερες ταινίες της χρονιάς; Το «Άλογο του Πολέμου» και το «Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά» είναι αλήθεια μέσα στις 9 ταινίες που θα θέλαμε να θυμόμαστε από το 2011; Ή απλά φέτος είχαμε τόσο λίγες πραγματικά καλές ταινίες που μέσα στην 9άδα μπήκε όλη η μπλέμπα; Η αλήθεια είναι πως φέτος το κινηματογραφικό κοινό μπορεί να μην είχε την τύχη να παρακολουθήσει πολλά αριστουργήματα, αλλά οι καλές (και πολύ καλές) ταινίες ήταν αν μη τι άλλο μπόλικες. Μια πρόχειρη ματιά στις λίστες των blogoscars αρκεί για να πείσει τον οποιονδήποτε.  Αλλά όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, τα μικροπολιτικά συμφέροντα και ο πουριτανισμός βασίλευσε στις επιλογές της Ακαδημίας.

Και όσο εμείς αναρωτιόμαστε «γιατί;», τα στατιστικά στοιχεία της LΑTimes γύρω από τη δημογραφία των μελών της Ακαδημίας μας δίνουν την απάντηση: ο θείος Όσκαρ όχι απλά είναι λευκός και άντρας , αλλά δεν ήταν ποτέ υποψήφιος για Όσκαρ και είναι και 62 (!) ετών. Πιο συγκεκριμένα, το 64% των μελών της Ακαδημίας δεν ήταν ΠΟΤΕ υποψήφια για Όσκαρ, το 86% είναι άνω των 50 ετών, μόλις κατά 4% μαύροι ή λατίνοι, ενώ πολλά από τα μέλη της ακαδημίας έχουν ολόκληρες δεκαετίες να δουλέψουν στην κινηματογραφική βιομηχανία. Ο πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Φρανκ Πίρσον δήλωσε εκτός των όλων ότι δεν καταλαβαίνει γιατί η Ακαδημία θα πρέπει να αντιπροσωπεύει όλο των αμερικανικό λαό, προσθέτοντας ότι «η Ακαδημία αντιπροσωπεύει τους επαγγελματίες κινηματογραφιστές και αν αυτό δεν αντικατοπτρίζεται στον γενικό πληθυσμό, ας μην το κάνει!». Με άλλα λόγια, κατά τον Πίρσον, στην Αμερική οι κινηματογραφιστές είναι σχεδόν αποκλειστικά λευκοί και γέροι. Να σημειωθεί επίσης ότι στα μέλη της Ακαδημίας συγκαταλέγονται ο Βιν Ντίζελ, ο Τζετ Λι, η Μπιγιόνσε, ο Ράσελ Μπραντ και ο Μπράντλει Κούπερ. Σας κάνει ακόμα εντύπωση που το «Άλογο του Πολέμου» και το «Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά» είναι υποψήφια ως καλύτερες ταινίες της χρονιάς, ενώ την ίδια στιγμή απουσιάζουν το «Shame«, το «Drive» ή το «Κορίτσι με το Τατουάζ«;

Ας δούμε όμως τις υποψηφιότητες:

The Artist

Ξεκίνησε ως η ευχάριστη έκπληξη του 64ου Φεστιβάλ των Καννών για να καταλήξει το απόλυτο οσκαρικό φαβορί. Το «The Artist» του Μισέλ Χαζαναβίσιους, η ταινία που σε μια εποχή σαν τη δική μας κάθε παραγωγός θα φοβόταν να χρηματοδοτήσει, μάγεψε κοινό και κριτικούς με την απλότητα, τη νοσταλγία και την σπιρτάδα της. Με 10 υποψηφιότητες συνολικά, αναμένεται να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του στην αποψινή τελετή και το βραβείο «Καλύτερης Ταινίας» δεν πρόκειται να την γλιτώσει. Εξάλλου έχει κερδίσει ήδη τη Χρυσή Σφαίρα, το BAFTA, το PGA, το DGA, το SAG Αντρικής Ερμηνείας και ένα σωρό βραβεία στις Ενώσεις Κριτικών. Πόσες οι πιθανότητες του να μείνει αβράβευτο εδώ;

.

Hugo

Ο βασικός αντίπαλος του ασπρόμαυρου και βωβού Αρτίστα είναι το τρισδιάστατο «Hugo« (βλέπεται την ειρωνία, έτσι;). Η φετινή οσκαρική μάχη λοιπόν εξελίσσεται σαν την απόλυτη μάχη του παλιού με του καινούργιου, της νοσταλγίας για το παρελθόν με την πρόοδο. Κάποιος πιο αισιόδοξος όμως θα προσέγγιζε τον ανταγωνισμό αυτό ως την απόλυτη αγάπη προς το σινεμά, γιατί μπορεί η διαφορά των δύο ταινιών να έγκειται στην τεχνολογία το κοινό τους σημείο όμως είναι το πάθος και η αγάπη για τον κινηματογράφο. Ο Μάρτιν Σκορσέζε υπογράφει με το «Hugo» το προσωπικό του ερωτικό γράμμα προς τον κινηματογράφο (αλήθεια, πόσες φορές έχει γραφτεί η φράση αυτή για την εν λόγω ταινία;) και η Ακαδημία δεν μπορούσε παρά να επιβραβεύσει το μεγαλόπνοο έργο του, δίνοντάς του 11 υποψηφιότητες. Αν και πρόκειται για την μόνη ταινία που μπορεί ίσως να απειλήσει το «The Artist», οι πιθανότητες για κάποια ανατροπή της τελευταία στιγμής όλο και λιγοστεύουν και το «Hugo» μάλλον θα περιοριστεί στις τεχνικές κατηγορίες. Η Ακαδημία απ’ ότι φαίνεται δεν είναι έτοιμη ακόμα να αναγνωρίσει την μαγεία του 3D.

Μεσάνυχτα στο Παρίσι

 «H νοσταλγία είναι η άρνηση του επώδυνου παρόντος». Η ίσως χαρακτηριστικότερη ατάκα της τελευταίας ταινίας του Γούντι Άλεν θα μπορούσε να είναι και το μότο των φετινών υποψηφιοτήτων. Άλλη μια ταινία για το παρελθόν λοιπόν, η εμπορικότερη ταινία του Γούντι, συγκέντρωσε 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ μεταξύ των οποίων και η πρώτη υποψηφιότητα του Άλεν στην κατηγορία της σκηνοθεσίας, έπειτα από 16 χρόνια! Όπως ο Σκορσέζε με το «Hugo» υπογράφει το προσωπικό ερωτικό του γράμμα προς το σινεμά, έτσι και ο Άλεν με το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» υπογράφει το προσωπικό του ραβασάκι προς το Παρίσι. Αν και πρόκειται για την καλύτερη δουλειά του Γούντι τα τελευταία χρόνια, δεν θα βρει την αναγνώριση που της αξίζει (είναι πολύ πιθανό να μην κερδίσει ούτε καν στο Σενάριο) αλλά μεταξύ μας, πολύ που τον ένοιαξε τον Γούντι, ούτε που θα πατήσει στην τελετή.

Οι Απόγονοι

Στο ίδιο μήκους κύματος κινείται για ακόμη μια φορά ο Αλεξάντερ Πέιν με τους «Απόγονους» του, μια εξαιρετικά καλογραμμένη οικογενειακή ταινία χαρακτήρων που ξεκίνησε ως το μεγάλο Οσκαρικό φαβορί για να εξαφανιστεί από το πεδίο όταν έκαναν την εμφάνιση τους τα «Hugo» και «The Artist». Όσες δάφνες της αναλογούσαν τις έδρεψε με την Χρυσή Σφαίρα που κέρδισε νωρίτερα μέσα στο χρόνο, αλλά από τις 5 οσκαρικές της υποψηφιότητες οι πιθανότητες νίκης περιορίζονται στο σενάριο και στον Α’ Αντρικό. Που και εκεί παίζονται..

Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά

Η μεγαλύτερη έκπληξη αλλά και απορία ταυτόχρονα των φετινών υποψηφιοτήτων. Με μόλις μια ακόμα υποψηφιότητα (αυτή του Μαξ Βον Σιντάου στον Β’ Αντρικό Ρόλο) και πολύ κακή αποδοχή από κριτικούς και κοινό είναι να μην απορείς που το τελευταίο πόνημα του Στίβεν Ντάλντρι έφτασε τελικά στις υποψηφιότητες των Όσκαρ; Ο δικός μας Παύλος Σιφάκης φαίνεται να έχει εντελώς ξεχωριστή άποψη και μιας και ως ένα βαθμό τον εμπιστεύομαι θα αφήσω το κράξιμο της ταινίας κατά μέρος (εξάλλου δεν την έχω δει ακόμη, ώστε να έχω ολοκληρωμένη άποψη) και θα πω απλά πως δεν έχει καμία, μα καμία, μα καμία πιθανότητα να φύγει νικήτρια σήμερα το βράδυ. Θα παρομοίαζα την υποψηφιότητα του «Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά» εδώ με αυτή του «Blind Side» δύο χρόνια πριν, αλλά δε θέλω να γίνω κακός.

To Άλογο του Πολέμου

Αρκετά καλός έγινα όμως. Ευτυχώς που υπάρχει και το «Άλογο του Πολέμου»! Η παλιομοδίτικη πολεμική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ίσως και η χειρότερη ταινία της καριέρας του. Μιλάμε για μια ταινία πιο αφελή και από τη Ντόρα την Εξερευνήτρια, με έναν κακό πρωταγωνιστή και ελάχιστες πραγματικά δυνατές στιγμές, που όμως κατάφερε να φτάσει ως εδώ χάρη στο υψηλό status του σκηνοθέτη της και της τρομερής επιρροής που ασκεί ο ίδιος στην Ακαδημία (θυμάστε και την απροσδόκητη υποψηφιότητα του «Μόναχου» το 2006; Τουλάχιστον το «Μόναχο» ήταν καλή ταινία). Με 6 υποψηφιότητες συνολικά, το «Άλογο του Πολέμου» θα περιοριστεί στις τεχνικές που και εκεί ίσως να μην έχει τύχη μιας και ο ανταγωνισμός της είναι μεγάλος (κυρίως από το Hugo). Όπως και να χει, και αβράβευτο να φύγει από την τελετή δε νομίζω να στεναχωρηθεί κανείς!

Το Δέντρο της Ζωής

Δεν χρειάζεται να απορείτε πως τελικά το «Δέντρο της Ζωής» έφτασε εδώ που έφτασε. Από τις Κάννες ακόμα φαινόταν η πορεία της, όταν κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα επειδή, όπως είπε ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Ρόμπερτ Ντε Νίρο, έχει «το μέγεθος και τη σημασία που ταιριάζει σε ένα τέτοιο βραβείο». Ο Τέρενς Μάλικ κατάφερε να χωρίσει φέτος το κοινό στα δύο, κάνοντας ένα μεγάλο μέρος του να τον μισήσει και ένα ακόμα μεγαλύτερο να τον λατρέψει. Ως φανατικός υποστηρικτής των πρώτων θα περίμενε κανείς να κράζω την Ακαδημία μέχρι τελικής πτώσης για την υποψηφιότητα της ταινίας εδώ. Αντ’ αυτού, πέραν του ότι το περίμενα, τελικά ίσως το άξιζε κιόλας. Αυτό που έχει σημασία, με βάση το καινούργιο σύστημα προτιμήσεων, για να φτάσει κανείς ως τις υποψηφιότητες των Όσκαρ είναι μεγάλο μέρος της Ακαδημίας να λατρέψει την ταινία και να της δώσει την πρώτη θέση των προτιμήσεών της. Ως αντικειμενικός κριτής λοιπόν θα πω ότι το κύκνειο άσμα του Τέρενς Μάλικ βρίσκεται υποψήφιο επειδή μάγεψε το κοινό με το λυρισμό και τις ειδυλλιακές εικόνες του. Από την άλλη, ως αντικειμενικός κριτής για ακόμα μια φορά, θα πω ότι δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα να κερδίσει τούτο εδώ το βραβείο. Υποκειμενικά τώρα, θα πω ότι στα Χρυσά Βατόμουρα ίσως να είχε καλύτερη τύχη.

Οι Υπηρέτριες

Κακός χαμός έγινε το καλοκαίρι στην Αμερική με τις «Υπηρέτριες» του Τέιτ Τέιλορ, την πιο χαρωπή και πολύχρωμη ταινία που έχει γυριστεί ποτέ γύρω από τις φυλετικές διακρίσεις. Η βασική δύναμη της ταινίας είναι φυσικά το πρωταγωνιστικό της καστ κάτι που φαίνεται εξάλλου και από το γεγονός ότι οι υπόλοιπες τρεις από τις συνολικά τέσσερις υποψηφιότητες της ταινίας βρίσκονται στις κατηγορίες του Α’ και Β’ Γυναικείου Ρόλου. Αν και είναι από τις πιο αγαπημένες και επιτυχημένες ταινίες της χρονιάς οι πιθανότητές της για βράβευση εδώ είναι αρκετά χαμηλές. Και ας έχει κερδίσει τρία βραβεία στο Σωματείο Ηθοποιών (μεταξύ των οποίων και αυτό του καλύτερου καστ), η απουσία της ταινίας από τις υποψηφιότητες της σκηνοθεσίας και του διασκευασμένου σενάριου εξαφάνισαν όσα όνειρα μπορεί να είχαν οι παραγωγοί της για πιθανή επικράτηση εδώ.

Moneyball

Εφτά χρόνια μετά το «Capote» και την πρώτη, αναπάντεχη υποψηφιότητα της καριέρας του, ο Μπένετ Μίλερ επέστρεψε φέτος με ένα πρότζεκτ εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα. Το «Moneyball» είχε όλα τα φόντα για να φτάσει μέχρι τις υποψηφιότητες των Όσκαρ: τον Άαρον Σόρκιν στο σενάριο (ίσως το πιο hot όνομα ανάμεσα στους σεναριογράφους, αυτή τη στιγμή), το πολυαγαπημένο άθλημα της Αμερικής ως κεντρικό θέμα, τον Μπραντ Πιτ στην διαφημιζόμενη ως «καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του» και την αποδοχή κοινού και κριτικών. Παρ’ όλ’ αυτά, και πάρα τις … υποψηφιότητες που συγκέντρωσε, είναι η ταινία με τις περισσότερες πιθανότητες να φύγει παντελώς αβράβευτη. Φανταστείτε ότι μέχρι και ο Μαξ Βον Σιντάου του «Εξαιρετικά μπλα πλα μπλα» έχει περισσότερες πιθανότητες να νικήσει τον Πλάμερ στον Β’ Αντρικό παρά το «Moneyball» να κερδίσει έστω βραβείο μοντάζ βρε αδερφέ! Στη χρονιά της νοσταλγία και της αγάπης για το σινεμά, δύσκολα θα κάνει μια αθλητική ταινία την έκπληξη. Το 2009 θα είχε περισσότερες πιθανότητες.

Ποιος θα το πάρει; Νομίζω δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.. Το «The Artist».

Ποιος αξίζει να το πάρει; Ο Χρήστος και η Βάσω ψηφίζουν χωρίς αμφιβολία «The Artist», ο Δημήτρης θα ήθελε «Shame» αλλά μιας και δεν βρίσκεται υποψήφιο δίνει κι αυτός την ψήφο του στον αρτίστα, o Γιώργος είναι πρόεδρος και μοναδικό μέλος του team_Hugo, η Βαρβάρα από τις παρούσες υποψηφιότητες προτιμάει το «Moneyball», o Παύλος κάνει τη διαφορά ψηφίζοντας εξαιρετικά απρόσμενα και απίστευτα outsider, ενώ εγώ στην κάλπη θα έριχνα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» αν και δε θα στεναχωρηθώ ιδιαίτερα όταν θα δω το «The Artist» να σηκώνει τον θείο Όσκαρ.

Ποιος όμως κατά τη γνώμη σας αξίζει το πολυπόθητο αγαλματίδιο; Ποιος θα το κερδίσει και ποιος αδικήθηκε με την απουσία του από την πεντάδα;

Δείτε και τα υπόλοιπα άρθρα του αφιερώματος “Framing Oscars 2012″ εδώ και… ΚΑΛΗ ΤΕΛΕΤΗ!

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ