Framing Oscars 2013 (Μέρος Δεύτερο)

...

Γράφει η Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Α’ Ανδρικός ρόλος

Για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη μας:

Denzel Washington – “Flight”
Hugh Jackman –
 “Les Miserables”
Daniel Day-Lewis –
 “Lincoln”
Joaquin Phoenix –
 “The Master”
Bradley Cooper –
 “Silver Linings Playbook”

Εδώ τα πράγματα, καλώς ή κακώς (μάλλον κακώς) είναι ξεκάθαρα. Η Ακαδημία αγαπάει πολύ τον Daniel, ο Joaquin δεν αγαπά και τόσο την Ακαδημία, ο Hugh ανέβηκε τελευταία στιγμή στα στοιχήματα αλλά τα ποσοστά του είναι ακόμα… άθλια, και του Denzel απλώς τρισάθλια (συγγνώμη Denzel, αλλά ξέρω ότι την Κυριακή δεν θα τρως τα νύχια σου από αγωνία). Απ’ την άλλη, υπάρχει και η περίπτωση Bradley Cooper. Το επικίνδυνο outsider, που όλα τα κοριτσάκια (και όχι μόνο) θα ήθελαν να κερδίσει την παρτίδα. Η αλήθεια είναι πως ο Daniel Day Lewis είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Κάνει παπάδες με τους ρόλους του. Αλλά αυτήν εδώ την παρτίδα, την άξιζε με το σπαθί του ο Phoenix. Όχι γιατί η Ακαδημία του το χρωστάει (ναι, του το χρωστάει), αλλά επειδή ενώ μας έδωσε το ίδιο συγκλονιστική ερμηνεία με τον μπαρμπα-Λίνκολν, ο τελευταίος θα το «σηκώσει», μόνο και μόνο λόγω αμερικανοσύνης.

Ποιος θα το πάρει: Ο Daniel Day Lewis. Και θα πει και κάτι για τη δουλεία, και πολύ θα συγκινηθούμε.

Ποιος αξίζει (και θα θέλαμε) να το πάρει: Χωρίς δεύτερη κουβέντα, ο Joaquin Phoenix. He is the Master.

Α’ Γυναικείος ρόλος

Για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη μας:

Emmanuelle Riva – “Amour”
Quvenzhane Wallis –
 “Beasts Of The Southern Wild”
Naomi Watts –
 “The Impossible”
Jennifer Lawrence –
 “Silver Linings PLaybook”
Jessica Chastain –
 “Zero Dark Thirty”

Σε αυτή την κατηγορία, ναι, τρώμε νύχια. Η Jennifer Lawrence εμφανίζεται ως φαβορί, αλλά η Jessica Chastain καραδοκεί με έναν κουβά νερό στο χέρι. Και η Emmanuelle Riva κάθεται αγέρωχη και παρακολουθεί την μάχη τους, ξέροντας ότι έχει δώσει την καλύτερη ερμηνεία από τις τρεις τους, και μέσα της περιμένει να κάνει την έκπληξη της τελευταίας στιγμής. Για την καημένη τη Naomi το κόβουμε μάλλον impossible να φύγει με αγαλματίδιο, κι όσο για την μικρή Quvanzhane, λίγη σημασία έχει, γιατί όποια κι αν πάρει το Όσκαρ, η Hushpuppy θα κλέψει την παράσταση, και σε αυτήν θα γυρίσει να το αφιερώσει πρώτα-πρώτα, στη «μασκότ» της κατηγορίας.

Ποια θα το πάρει: Το παιχνίδι θα κριθεί ανάμεσα στην Lawrence (έχει τον πρώτο λόγο) και την Chastain. H μεν είναι το πιο hot όνομα του Hollywood αυτή τη στιγμή και η δε μετρά ήδη άλλη μία πρόσφατη υποψηφιότητα, κάτι που δείχνει ότι η Ακαδημία της έχει αδυναμία (έστω κι αν –ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ- πρόκειται για ρόλο σε αυτή την υπερτιμημένη μπαρούφα που παρέδωσε για άλλη μια φορά η πιο ξενέρωτη τεχνοκράτισσα σκηνοθέτης της Αμερικής).

Ποια θα έπρεπε να το πάρει: Μ’ ένα στόμα μια φωνή, Quvenzhane, πάρε-την –ΠΑΕ. Ας μην κρυβόμαστε, δεν υπάρχει κανείς που δεν θα χαρεί αν το πάρει η πιο μικρή υποψήφια ever, κι αυτό γιατί στα εφτά της παρέδωσε ερμηνεία το ίδιο συγκλονιστικά άμεση με μια υπερπεπειραμένη 86χρονη.

Γιώργος Κόκουβας

Καλύτερη Σκηνοθεσία

Για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη μας:

Michael Haneke – «Amour»
Benh Zeitlin – «Beasts Of The Southern Wild»
Ang Lee – «Life Of Pi»
Steven Spielberg – «Lincoln»
David O. Russell – «Silver Linings Playbook»

Βαρύ το πυροβολικό στην κατηγορία της σκηνοθεσίας για φέτος, μιας που όπως ήδη είπαμε, η ετερόκλητη φύση των υποψήφιων ταινιών, κάνει αν μη τι άλλο τα Oscars αυτή την χρονιά, άκρως ενδιαφέροντα.

Από τη μια πλευρά έχουμε τη ευρωπαϊκή ψυχρότητα του Michael Haneke, με το πολυσυζητημένο «Amour», το οποίο αφού έδρεψε δάφνες σε άπαντα, κινηματογραφικά φεστιβάλ, “απειλεί” να φύγει από την διοργάνωση με το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ή ακόμα και Καλύτερης Ταινίας. Κομματάκι χλωμό βέβαια…Από την άλλη, το φυσιολατρικά κοσμογονικό αριστούργημα του Benh Zeitlin, «Beasts of the Southern Wild», αποτέλεσε την indie έκπληξη της φετινής χρονιάς, όπως όμως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον θα βρει απέναντι του το αγαπημένο παιδί της Ακαδημίας, Steven Spielberg και την προεδρική του βιογραφία, «Lincoln». Υπολογίσιμη δύναμη αποτελεί πάντως, και το πνευματικό, 3D εσωτερικό ταξίδι του Ang Lee, «Life of Pi», με μια σκηνοθεσία εξαιρετικά υφασμένη, πάνω στις έννοιες της πίστης και της δύναμης της ψυχής. Τελευταίος, αλλά οχι και καταϊδρωμένος, ο David O. Russell, με το διπολικό του-και οχι μόνο-ψυχογράφημα, και μια από τις πιο feel good ταινίες της χρονιάς, «Silver Linings Playbook», που όμως μάλλον θα αρκεστεί στο βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.

Ποιος θα το πάρει; Ο Spielberg. Yawn…Οποία έκπληξης.

Ποιος θα έπρεπε να το πάρει: Ο Zeitlin, γιατί η ταινία του είναι άρτια σε κάθε της κομμάτι. Άντε και ο Ang Lee, για το όραμά του. Δεν χρειάζεται καν να πω πως αν το «Argo» ήταν υποψήφιο, θα πήγαινε και αυτό ντουγρού για νίκη.

Βαρβάρα Κοντονή

Καλύτερη Ταινία

Για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη μας:

«Amour»
«Argo»
«Beasts Of The Southern Wild«
«Django Unchained»
«Les Miserables»
«Life Of Pi»
«Lincoln«
«Silver Linings Playbook«
«Zero Dark Thirty»

Η φετινή οσκαρική κούρσα έχει μία από τις αναπάντεχες και ανατρεπτικές πορείες από οποιαδήποτε άλλη την τελευταία δεκαετία (τουλάχιστον). Τα πάντα είναι πιθανά, σίγουροι νικητές υπάρχουν σε ελάχιστες κατηγορίες και δεν υπάρχει μία και μόνο ταινία που (όπως συνέβαινε τα τελευταία χρόνια με το «Artist», το «King’s Speech», το «Hurt Locker» και ούτω καθεξής) αναμένεται να σαρώσει στις βασικές κατηγορίες. Αντίθετα, η μάχη θα δοθεί ανάμεσα σε πολλές.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το «Zero Dark Thirty» συζητήθηκε όσο καμία άλλη ταινία το Δεκέμβριο, σαρώνοντας ότι βραβείο κριτικής ένωσης υπήρχε, αλλά μετά έχασε απότομα τη δύναμή της στα κινηματογραφικά σωματεία και στα λοιπά βραβεία με μεγαλύτερο χτύπημα-κάτω από τη μέση την άδικη απουσία της δημιουργού του από την κατηγορία Καλύτερης Σκηνοθεσίας στα Όσκαρ. Το «Lincoln» ήταν από την αρχή της σεζόν ο δεύτερος επιλαχών παντού, περιμένοντας στην γωνία να κάνει την ανατροπή, χωρίς όμως αποτέλεσμα μέχρι στιγμής. Το «Silver Linings Playbook» ξεκίνησε να συζητιέται από το Σεπτέμβριο, μετά την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Τορόντο, με το κασέ της να εκτοξεύεται την ημέρα της ανακοίνωσης των οσκαρικών υποψηφιοτήτων όπου απρόσμενα απέσπασε υποψηφιότητα σε όλες μα όλες τις βασικές κατηγορίες (σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ και 4 ρόλους!). Από την άλλη, το «Argo» ακουγόταν από πολύ νωρίς στη σεζόν ότι μάλλον θα είναι ο οσκαρικός νικητής με τις φήμες να κοπάζουν τον Δεκέμβρη όταν η ταινία του Μπεν Άφλεκ πάτωσε στις κριτικές ενώσεις, ενώ μεγαλύτερη ακόμα ταραχή δημιουργήθηκε όταν ο Άφλεκ έχασε την υποψηφιότητα για την κατηγορία Σκηνοθεσίας. Έπειτα βέβαια σάρωσε ότι βραβείο υπήρχε (Χρυσή Σφαίρα, BAFTA, PGA, DGA, WGA, Eddie) κερδίζοντας και πάλι τον τίτλο του φαβορί. Τέλος, μια άλλη τάση που παρατηρήθηκε στις υποψηφιότητες των Όσκαρ είναι ότι η Ακαδημία φέτος ψήφισε με γνώμονα το συναίσθημα. Άφησε ως ένα βαθμό την πολιτική και τα διαφημιστικά παιχνίδια στην άκρη και ξεχώρισε ταινίες που μίλησαν κατευθείαν στην καρδιά των θεατών. Εξού και η αναπάντεχη παρουσία του γαλλόφωνου «Amour» και του ανεξάρτητου «Beasts of the Southern Wild» σε τόσες κατηγορίες και δει σε αυτή της σκηνοθεσίας όπου με την απλή και προσεγμένη κινηματογραφική τους προσέγγιση, ένας Αυστριακός και ένας πρωτοεμφανιζόμενος Αμερικάνος κατάφεραν να βάλουν κάτω μεγαθήρια όπως η Μπίγκελοου, ο Άφλεκ, ο Ταραντίνο και ο Χούπερ.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Το σκηνικό αύριο μπορεί να εξελιχθεί με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Πρώτο και πιο πιθανό σενάριο, το «Argo» θα κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μαζί με άλλα δύο-τρία (μάξιμουμ) για να καλύψει την απουσία του βραβείου Σκηνοθεσίας. Πιασάρικο στορι, γνωστός και ήδη βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός στη σκηνοθετική καρέκλα, μισή ντουζίνα φτασμένα ονόματα σε β’ ρόλους και background με CIA σε συνδυασμό με το ίδιο το Hollywood. Δεύτερο ενδεχόμενο, να σαρώσει το νυσταλέο μάθημα αμερικανικής ιστορίας που ονομάζεται «Lincoln». Έχει όλα τα προσόντα (Αμερικανός πρόεδρος, Σπίλμπεργκ και Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο τιμόνι, 12 συνολικές υποψηφιότητες), μπορεί να υποστηριχθεί σε αρκετές ακόμα κατηγορίες και να κάνει τη δυσάρεστη έκπληξη της βραδιάς. Τρίτο και αρκετά μικρό αν και μακράν το πιο ενδιαφέρον σενάριο, η Ακαδημία να ακολουθήσει και στην τελική της ψηφοφορία την λογική «ψηφίζω ότι με άγγιξε, με συγκίνησε, με έκανε να κλάψω βρε αδερφέ» και να αναδειχθεί ως νικητής το «Silver Linings Playbook». Γλυκόπικρο ρομάντζο με ψυχικά ασταθείς χαρακτήρες, ανερχόμενο αγαπημένο της Ακαδημίας στην σκηνοθεσία, ταλαντούχους πρωταγωνιστές με όνομα στην πιάτσα και παλιούς γνώριμους στους β’ ρόλους. Άμα δεν ήταν τόσο «ανερχόμενοι» όλοι θα είχε το βραβείο στο τσεπάκι.

Πάντως, από ιστορικής άποψης, αν το «Argo» κερδίσει τελικά το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, θα είναι η πρώτη ταινία μετά το «Grand Hotel» του 1932 (!) που θα καταφέρει κάτι τέτοιο χωρίς να είναι υποψήφια στην κατηγορία της Σκηνοθεσίας, κάνοντας πολλούς να χαρακτηρίζουν την ενδεχόμενη νίκη του ως την πιο «αδύναμη» τα τελευταία 80 χρόνια. Επίσης, μια περίπτωση που θυμίζει έντονα την φετινή «ιδιοτροπία» του «Argo» είναι το «Apollo 13». Εκείνη τη χρονιά (το 1995 συγκεκριμένα) το «Apollo 13» ήταν από τις πιο αγαπημένες ταινίες και το μεγάλο φαβορί για το Όσκαρ. Είχε κερδίσει το βραβείο της Ένωσης Παραγωγών, Σκηνοθετών και Ηθοποιών, ο Ρον Χάουαρντ όμως δεν κατάφερε να κερδίσει την υποψηφιότητα για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και τελικά η ταινία του έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από το «Braveheart». Γι’ αυτό εξάλλου κανείς δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά ότι αύριο ο Άφλεκ θα σηκώσει ακόμα ένα χρυσό αγαλματίδιο.

Ποιος θα το πάρει; Εκτός απροόπτου, το «Argo».

Ποιος αξίζει να το πάρει; Όπως και στην Ακαδημία, έτσι και στο reel.gr οι απόψεις διίστανται. Αγαπήσαμε πολύ το «Amour», το «Life of Pi»  και το «Silver Linings Playbook», αλλά αν υπάρχει μία ταινία από τις υποψήφιες που για μας ξεχώρισε λιγάκι παραπάνω, αυτή είναι το «Beasts of the Southern Wild». Προσωπικά διχάζομαι ανάμεσα σε αυτό και το «Zero Dark Thirty».

Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος του αφιερώματος που αφορά τις τεχνικές κατηγορίες και τα σενάρια

Δείτε εδώ όλη την φετινή κούρσα των βραβείων και εδώ τη πλήρη λίστα των υποψηφίων

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*