Framing Oscars 2012 – Αναλύοντας τις Κατηγορίες Μικρού Μήκους

...

Γράφει η Bάσω Γκαγκά

Οι ταινίες μικρού μήκους στην Ελλάδα είναι ένα είδος όχι και τόσο διαδεδομένο ή καλύτερα όχι και τόσο προσβάσιμο, αφήνοντάς μας λίγο πολύ αδιάφορους μπροστά σε τέτοιες βραβεύσεις. Εξαίρεση αποτελεί ίσως, η κατηγορία των animation. Ο ορισμός της ταινίας μικρού μήκους, όπως αυτός δόθηκε από τη σεβαστή Ακαδημία, περιγράφει την κινηματογραφική ταινία διάρκειας μικρότερης των 40 λεπτών, συμπεριλαμβανομένων και των τίτλων τέλους. Δεν ξέρω αν σε κάποιους φαίνεται απλή δουλειά ή τέλος πάντων όχι ισάξια των μεγάλων κινηματογραφικών παραγωγών, εν τούτοις πίσω από μια ολιγόλεπτη ιστορία κρύβεται μια αληθινή τέχνη που διαφοροποιείται μόνο στα δεδομένα. Μικρότερη διάρκεια σημαίνει μεγαλύτερη μαεστρία στην αφήγηση, στην επίτευξη της αρτιότητας, στην αξιοποίηση του δευτερολέπτου. Δύσκολες οι προβλέψεις και συγκεχυμένα συναισθήματα από δημιουργούς που συναγωνίζονται είτε προς δική τους τέρψη και τελειοποίηση της τεχνικής τους, είτε αναζητώντας την «προαγωγή» τους σε μεγάλου μήκους ταινίες, είτε είναι η Pixar ή η Dreamworks. Ας δούμε λοιπόν τι μας επιφυλάσσουν οι 3 ξεχωριστές κατηγορίες Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (Animation), Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, με μικρότερες ικανότητες πρόβλεψης, καθ’ ότι οι ενδείξεις στην προκειμένη περίπτωση δε μας περισσεύουν…

Οι υποψηφιότητες στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους (Animation) είναι:

–       Dimanche

–       The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

–       La Luna

–       A Morning Stroll

–       Wild Life

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Ξεκινάμε με το «Dimanche», την πρώτη επαγγελματική δημιουργία του Καναδού σκιτσογράφου Πάτρικ Ντόγιον, που περιγράφει την ατελείωτη βαρεμάρα ενός παιδιού, υποχρεωμένου να περάσει τις Κυριακές στο σπίτι των παππούδων του. Τοποθετώντας κέρματα στις ράγες του πελώριου τρένου που διασχίζει την περιοχή για να διασκεδάσει, κάτι περίεργο συμβαίνει, προσθέτοντας έτσι λίγο ενδιαφέρον στη μονοτονία του. Η ταινία είναι ότι πρεσβεύει. Άχρωμη, άοσμη και λιγουλάκι βαρετή, σε βάζει ακριβώς στο mood που θέλει αλλά σε ξεχνάει εκεί και όταν προλαβαίνεις να βαρεθείς και συ μαζί στα 9 ολόκληρα λεπτά της, πιστεύω ότι η υποψηφιότητα βασίστηκε σε μια έξυπνη ιδέα και μόνο. Αν έχει πιθανότητες; Ε δε νομίζω.

Για να δούμε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προσπάθεια των αμερικανών Γουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Όλντενμπουργκ, το νοσταλγικό «The fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore». Η ταινία μιλάει για την αγάπη του κυρίου Λέσμορ προς τα βιβλία, που τον οδηγεί στο να αφιερώσει τη ζωή του σ’ αυτά, αναλαμβάνοντας τη θέση του βιβλιοθηκάριου στη φανταστική βιβλιοθήκη ενός φανταστικού κόσμου, στον οποίο προσγειώνεται μετά από έναν καταστροφικό τυφώνα. Όχι δεν είναι τόσο μπερδεμένο όσο φαίνεται. Το animation επιμελούνται δύο βετεράνοι του είδους και με γνώμονα μια συγκινητική αλλά δοκιμασμένη ιστορία, διεκδικούν το χρυσό αγαλματάκι με μεγάλες αξιώσεις. Είναι σίγουρα μια ταινία που δε θα περάσει απαρατήρητη από την «παλιομοδήτικη» Ακαδημία.

La Luna

Και φτάσαμε στους πραγματικούς μάγους του animation, την Pixar και το φεγγάρι της, το «La Luna» που προορίζεται να ανοίξει το πολυαναμενόμενο «The Brave», από το δημιουργό του στόριμπορντ του «Up» Ενρίκο Καζαρόσα. Ο Μπαμπίνο μπαίνει για πρώτη φορά στη βάρκα μαζί με τον πατέρα του και τον παππού του για να μυηθεί στα μυστικά του επαγγέλματος της οικογένειας. Όταν ξανοίγονται στον ωκεανό, το παιδί αντιλαμβάνεται ότι δε θα μάθει να ψαρεύει, αλλά πώς να καθαρίζει το φεγγάρι από τα αστέρια. Νομίζω ότι στην ποιότητα και τη λεπτομέρεια του τεχνικού τμήματος της δημιουργίας, η Pixar είναι άφταστη. Δεδομένης και της παταγώδους αποτυχίας του «Cars 2» και της πολύχρονης απουσίας της από τις Οσκαρικές «μικρού μήκους» βραβεύσεις, η ταινία αποτελεί ένα από τα μεγάλα φαβορί.

Προτελευταίο μικρού μήκους animation για φέτος είναι ο μεγάλος νικητής των BAFTA το «A Morning Stroll» του Γκραντ Όρτσαρντ. Η ιστορία που πραγματεύεται είναι η συνάντηση ενός Νεοϋορκέζου με ένα κοτόπουλο κατά την πρωινή του βόλτα. Η συνάντηση αυτή τοποθετείται σε τρεις εκδοχές της με διαφορά 50 χρόνων, αρχής γενομένης από το 1959 στο 2009 και τελικά στο 2059. Ο χρόνος αλλάζει τα πάντα τόσο θεωρητικά όσο και στο CG κομμάτι, περνώντας με χιούμορ το μήνυμά του μέσα από ένα κοτόπουλο που διασχίζει ένα δρόμο. Οκ ναι καλή η σύλληψη, καλή και η εκτέλεση αλλά το βλέπω καπακωμένο από τα προηγούμενα δύο. Άσε που Βρετανοί και Αμερικάνοι απέχουν πολύ σε θέματα χιούμορ…

Την κατηγορία κλείνει με τον πιο όμορφο τρόπο, μια πολύ ιδιαίτερη ταινία για αυστηρά ενήλικο προβληματισμό, το Καναδέζικο «Wild Life» των Αμάντα Φόρμπις και Γουέντι Τίλμπι. Με animation σε στυλ ιμπρεσιονιστικού πίνακα, εκτυλίσσεται η ιστορία ενός Άγγλου που εγκαταλείπει το αριστοκρατικό του σπίτι για να αναζητήσει την τύχη του στον Καναδά του 1900. Η μοναδική ομιλούσα υποψηφιότητα για φέτος, φέρει συν τοις άλλοις και υπέρτιτλους μεταξύ των σκηνών, μια αντιπαραβολή της ιστορίας του ήρωα με αυτής ενός κομήτη. Με χιούμορ και συμπονετική ματιά στους τυχοδιώκτες και τις ψευδαισθήσεις τους, το «Wild Life» διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες τέσσερις ταινίες και αν η Ακαδημία δεν κολλήσει στο «βαρύ» μήνυμά της, δεν είναι καθόλου απίθανο να τη δούμε – γιατί όχι – και νικήτρια.

The fantastic Flying Books of MrMorris Lessmore

Συνοψίζοντας, να πούμε ότι φέτος είναι της μόδας το βωβό, το νοσταλγικό, το συγκινητικό στοιχείο και μπρος στο δρόμο που άνοιξε ο Αρτίστας, είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσουν και οι μικρού μήκους βραβεύσεις. Χωρίς να μπορώ να ονομάσω το νικητή, εκτιμώ ότι εκτός από το «Dimanche» που κατά τη γνώμη μου δεν έχει καμία τύχη, για τα υπόλοιπα τέσσερα οι πιθανότητες είναι λίγο πολύ μοιρασμένες. Με το «La Luna» να καραδοκεί, θεωρώ ότι ένα βήμα μπροστά βρίσκεται ο κύριος Λέσμορ και τα βιβλία του, αν δεν κάνει το μπαμ το «Wild Life», που έχασε στα βραβεία Annie πιθανότατα λόγω δύσπεπτου περιεχομένου.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Ποιος θα το πάρει; Ποντάρουμε στο «The fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore»

Ποιος αξίζει να το πάρει; Με δυσκολία κλίνω προς το «Wild Life»

Αναζήτησε τις τρεις από τις πέντε ταινίες που έχουν ήδη κυκλοφορήσει online και πες μας τη γνώμη σου για το ποιος αξίζει το χρυσό αγαλματίδιο και ποιός θα είναι ο εκλεκτός της αγαπητής Ακαδημίας.

Καιρός ήταν να προχωρήσουμε στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους με τις εξής υποψηφιότητες:

–       Pentecost

–       Raju

–       The Shore

–       Time Freak

–       Tuba Atlantic

Ο Πίτερ ΜακΝτόναλντ στο ντεμπούτο του στη σκηνοθετική καρέκλα πετυχαίνει με την πρώτη μια θέση στην πεντάδα των υποψηφιοτήτων. Το Ιρλανδικό «Pentecost» εξιστορεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο μικρός Ντέμιαν Λιντς στο να παρακολουθήσει το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου συμμετέχει η αγαπημένη του ομάδα. Ο πατέρας του κάνει τη ζωή του δύσκολη, θέτοντας ως βασική προϋπόθεση για το σκοπό αυτό, την άψογη εκτέλεση των καθηκόντων του ως παπαδοπαίδι. Έξυπνα ισορροπημένη μεταξύ ποδοσφαίρου και θρησκείας, δύο εξίσου ιερών τελετουργιών της ιρλανδικής κουλτούρας, το «Pentecost» δεν παύει να είναι σοβαρά υπολογίσιμο.

Το «Raju» είναι ο νικητής του Φεστιβάλ ανεξάρτητου Κινηματογράφου των Βρυξελλών και για πολλούς το επικρατέστερο φαβορί και στα Όσκαρ. Ο Ραζού είναι ένα ορφανό, το οποίο υιοθέτησαν πρόσφατα Ευρωπαίοι γονείς από ένα ορφανοτροφείο της Καλκούτας. Όταν ανακαλύπτουν ότι το παιδί το ‘σκασε, βρίσκονται μπλεγμένοι σε μια υπόθεση που δείχνει να βρωμάει από παντού. Όσο περισσότερο ψάχνουν τόσο περισσότερο απογοητεύονται από τη διαφθορά και την απάτη που συναντούν. Ταινία που αναμιγνύει παιδιά με τόσο ευαίσθητα τριτοκοσμικά ζητήματα, δεν περνάει εύκολα απαρατήρητη από την Ακαδημία, κάτι το οποίο δεν αναμένεται να αποτελέσει φέτος κάποια εξαίρεση.

The Shore

Ο τρεις φορές (με αυτή) υποψήφιος για Όσκαρ Τέρι Τζορτζ γράφει και σκηνοθετεί το «The Shore», μια αρτιότατη, συγκινητική ταινία για έναν Ιρλανδό που επιστρέφει μετά από χρόνια στη γενέτειρά του, συνοδευόμενος από την ενήλικη πλέον κόρη του. Πολύ γρήγορα η Πατρίσια ανακαλύπτει πολλά πράγματα που δεν ήξερε για τον πατέρα της, καθώς μαθαίνει για έναν παλιό φίλο, μια μπάντα, μια πρώην αρραβωνιαστικιά. Σκαλίζοντας το παρελθόν όμως, βγαίνουν πολλά ακόμα στη φόρα. Παρέα με τον Τζορτζ βλέπουμε και μια άλλη μεγάλη μορφή του παγκόσμιου κινηματογράφου, τον ιρλανδό Κιάραν Χιντς, το ταλέντο των οποίων συμβάλλει στη δημιουργία μιας ταινίας που ακροβατεί μεταξύ χιούμορ, ειρωνείας και δράματος, μια αδιαμφισβήτητα υπολογίσιμη υποψηφιότητα.

Πάμε και στην πιο λάιτ ταινία την κατηγορίας που έχει σαρώσει αρκετά φεστιβάλ μέχρι στιγμής, το «Time Freak» του Άντριου Μπόουλερ. Ένας ψυχωτικός εφευρέτης ανακαλύπτει μια μηχανή του χρόνου και αρέσκεται στο να κάνει μικρά ταξιδάκια στο παρελθόν, για να συναντάει τη γυναίκα της ζωής του. Αρκετές δόσεις γέλιου στα περίπου 9 λεπτά καθαρού χρόνου, συνθέτουν μια ταινία άκρως χαλαρωτική. Επειδή μάλλον αυτό όμως δε θα εγκριθεί από την Ακαδημία, που αναζητά μια πιο «πολυδιάστατη» δημιουργία για μία τέτοιου είδους βράβευση, μάλλον το βλέπουμε να πάει άκλαυτο.

Tuba Atlantic

Και ολοκληρώνουμε και αυτή την κατηγορία με το Νορβηγικό «Tuba Atlantic» και άλλο ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο, του νεαρού Χάλβαρ Γουίτσο. Ο Όσκαρ διαγνώστηκε με 6 ακόμα μέρες ζωής. Τα τρομερά νέα, έχουν στον ηλικιωμένο μια περίεργη απήχηση, καθώς θέτει ως μοναδικό σκοπό των τελευταίων ωρών της ζωής του να διώξει τους γλάρους που έχουν περικυκλώσει το σπίτι του και να επικοινωνήσει μετά από 30 χρόνια με τον αδερφό του, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μέσω μιας χάλκινης τούμπας. Ο θάνατος από μια άλλη οπτική γωνία, αυτή του ιδιόμορφου νορβηγικού χιούμορ. Αυτό είναι και το φετινό αουτσάιντερ που δε θα θεωρηθεί καθόλου έκπληξη αν ακούσει το όνομά του στη θέση του «Raju».

Χαμός γίνεται και σ’ αυτή την κατηγορία με το «Raju» να κρατάει ένα μικρό προβάδισμα, με έντονη πίσω του την ανάσα των «The Shore» και «Tuba Atlantic». Αν η Ακαδημία δεν ψηφίσει με βάση τα γνωστά της κριτήρια που κάποιες λίγες φορές λοξοδρομούν, ίσως ο Όσκαρ πάρει το Όσκαρ, χωρίς να μπορούμε να αποκλείσουμε 100% καμία από τις 5.

Μπερδευτήκατε;

Ποιος θα το πάρει; Μάλλον το «Raju»

Ποιος αξίζει να το πάρει; Το «Tuba Atlantic»

Αν ποτέ καταφέρετε και δείτε κάποια απ’ αυτές περιμένουμε τη γνώμη σας και τα προγνωστικά σας.

Τελευταία κατηγορία για σήμερα, αυτή του Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους, με υποψηφιότητες:

–       The Barber of Birmingham: Foot Soldier of the Civil Rights Movement 

–       God Is the Bigger Elvis

–       Incident in New Baghdad

–       Saving Face

–       The Tsunami and the Cherry Blossom

Για να μη σας κουράζουμε πολύ και επειδή η συγκεκριμένη κατηγορία δεν προσφέρεται για οποιαδήποτε είδους πρόβλεψη, θα αναφερθούμε εν συντομία στις πέντε υποψηφιότητες.

Το «The Barber of Birmingham: Foot Soldier of the Civil Rights Movement» είναι μια σύντομη ματιά στη ζωή ενός αφροαμερικανού κουρέα στο Μπέρμινχαμ της Αλαμπάμα, το κουρείο του οποίου είναι διακοσμημένο με αναμνηστικά από έγγραφα σχετικά με την ιστορία των πολιτικών δικαιωμάτων. Το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στην πρόοδο που επετεύχθη από τον καιρό που οι αφροαμερικάνοι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου, μέχρι την καταλυτική χρονιά του 2008 και την εκλογή του πρώτου έγχρωμου Προέδρου στην ιστορία της Αμερικής.

Ακολουθεί το «God is the Bigger Elvis», μια βιογραφική σύντομη ταινία, για την σταρ των 60’s Ντολόρες Χαρτ, η οποία στην άνθηση της καριέρας της και στη νεαρή ηλικία των 25 ετών, αποσύρθηκε σε μοναστήρι.

Incident in New Baghdad

Οι μαρτυρίες ενός άντρα του σώματος Ειδικών Δυνάμεων του Αμερικανικού Στρατού, είναι το θέμα του «Incident in New Baghdad». Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τις εικόνες και τις αναμνήσεις του Ίθαν ΜακΚορντ που έτυχε να είναι παρών σε ένα βομβαρδισμό αμερικάνικων ελικοπτέρων, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ιράκ, το 2007. Τη μέρα εκείνη σκοτώθηκαν πολλοί άμαχοι, ανάμεσά τους και δύο δημοσιογράφοι του Reuters. Ο ΜακΚορντ έσωσε δύο παιδιά και έκτοτε, λόγω των φρικιαστικών σκηνών που βίωσε, παλεύει με τις ενοχές και τους εφιάλτες του.

Κάθε μέρα που περνάει προστίθενται όλο και περισσότερα ονόματα στη λίστα των γυναικών που πέφτουν θύματα κακοποίησης με οξύ, στο Πακιστάν. Το «Saving Face» ασχολείται με το φλέγον αυτό ζήτημα και ακολουθεί την προσπάθεια πολλών απ’ αυτές τις γυναίκες, οι οποίες αγωνίζονται για δικαιοσύνη. Στη δύσκολη προσπάθεια να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους απέναντι σε μια κουλτούρα που νομιμοποιεί αυτή την κτηνωδία, στέκεται στο πλευρό τους και ένας πλαστικός χειρούργος που επέστρεψε στην πατρίδα του, με σκοπό να βοηθήσει όσο μπορεί στα να τους δώσει πίσω τη ζωή τους.

Τελειώνουμε με το συγκλονιστικό «The Tsunami and the Cherry Blossom» του πρόσφατου καταστροφικού σεισμού στην Ιαπωνία. Το ντοκιμαντέρ περιέχει οπτικοακουστικό υλικό από εκείνη τη μέρα, συνεντεύξεις κατοίκων αλλά και μεταγενέστερες εικόνες από τις εργασίες επισκευής. Μπροστά στη βιβλική καταστροφή, μια κερασιά ανθίζει ως ένδειξη ζωής και ελπίδας.

Και σ’ αυτή την κατηγορία λοιπόν, εκτός απροόπτου, το κριτήριο επιλογής αναμένεται να είναι το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τον κύριο λόγο κατέχουν, τα «Saving Face» και «Incident in New Baghdad» με περισσότερα σημεία στο πρώτο.

Για τελευταία φορά λοιπόν ρωτάμε:

Ποιος θα το πάρει; Κατά πάσα πιθανότητα το «Saving Face»

Ποιος αξίζει να το πάρει; Το «Saving Face»

Περιμένουμε τη γνώμη σας και τα προγνωστικά σας.

Συντονιστείτε αύριο για την άκρως ενδιαφέρουσα κατηγορία του Α’ Γυναικείου Ρόλου!

2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Βαρβάρα
    Βαρβάρα
    21 Φεβρουαρίου 2012 at 2:08 μμ - Reply

    Εξαιρετικό, μπράβο! 🙂

  • Βάσω
    21 Φεβρουαρίου 2012 at 10:49 μμ - Reply

    🙂

  • ΣΧΕΤΙΚΑ