Framing Oscars 2012 – Αναλύοντας τον Β’ Γυναικείο Ρόλο

...

Γράφει η Bάσω Γκαγκά

­­Κατά το μίνι αφιερωματάκι μας στα φετινά Όσκαρ, εισερχόμαστε σε μια κατηγορία που όπως και η προηγούμενη, βασίζεται αποκλειστικά στο ταλέντο και την ερμηνευτική απόδοση του εκάστοτε καλλιτέχνη. Ή μήπως όχι; Φυσικά δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν απεριόριστες υποψηφιότητες σε καμία κατηγορία, εν τούτοις νιώθω ότι πάντα θα υπάρχουν υποψηφιότητες που απλά «πρέπει» να δοθούν, καθώς και ταινίες που φτιάχνονται για να τις δημιουργούν. Με το αντικειμενικό να είναι σχετικό και το προφανές πλήρως διαπραγματεύσιμο, θα προσπαθήσουμε να εντρυφήσουμε στον κάθε υποψήφιο ρόλο ξεχωριστά, με όλες τις ενστάσεις, τις συμπάθειες και τις διαφωνίες μας.

Μελίσα ΜακΚάρθι – Οι Φιλενάδες

Να ξεκινήσουμε με την συμπαθέστατη Μελίσα ΜακΚάρθι της οικογένειας Γκίλμορ, που συμμετέχει στην απόλυτα γυναικεία και μοναδική αμιγώς κωμική ταινία των φετινών βραβείων. Όλες τους ήταν υπέροχες έχω να πω εγώ για το παρεάκι που δημιουργήθηκε στις φετινές «Φιλενάδες», και ενώ απουσιάζει το όνομα της μοναδικής Κρίστεν Γουίγκ από τον α’ γυναικείο, δε θα μπορούσε να απουσιάζει παντελώς φυσικά, υποψηφιότητα γυναικείας ερμηνείας από την κατ’ εξοχήν γυναικεία ταινία της χρονιάς. Και αυτή ήταν η εύκολη λύση για την Ακαδημία. Όχι ότι η ερμηνεία είναι κακή, κάθε άλλο… Η ΜακΚάρθι συνέλαβε και δημιούργησε ένα σουρεαλιστικό χαρακτήρα όπως εκείνη τον φαντάστηκε να βρίζει και να παλεύει σαν άντρας, με όλη την αφέλεια που προδίδει η κατά βάθος καλόκαρδη φατσούλα της, και πήρε τα εύσημα γι’ αυτό, υπέρ του δέοντος. Δε νομίζω ότι μπορεί να περιμένει κάτι παραπάνω για φέτος.

Οι «υποχρεώσεις» της Ακαδημίας άφησαν ως εκ τούτου έξω μεγάλα ταλέντα, όπως το ανερχόμενο αστέρι Κάρεϊ Μάλιγκαν που διεκδικεί αδιαμφισβήτητα μια θέση ανάμεσα στις κορυφαίες φετινές ερμηνείες, τόσο για το «Shame» όσο και για το «Drive». Μια θέση που δε παραβλέφθηκε από τη Βρετανική Ακαδημία ή από τα Critics’ Choice Awards. Όπως καλύτερης τύχης άξιζε και η προσπάθεια της νεαρής Σαιλίν Γούντλι, της μεγάλης κόρης του Κλούνεϊ στο «Οι Απόγονοι». Ή της μικρής αμερικανίδας Χλόη Γκρέις Μόρετζ με την άψογη βρετανική προφορά στο «Hugo». Αλλά δε βαριέσαι, μικρές είναι, είναι γι’ αυτές ζήτημα χρόνου μια τέτοια υποψηφιότητα. Υπάρχουν προτεραιότητες και υπάρχουν και οι ρόλοι που τις δημιουργούν.

Τζάνετ Μακτίρ – Albert Nobbs

Για να ‘ρθουμε στο «Albert Nobbs» και την Τζάνετ Μακτίρ. Πρόκειται για μια πολύ καλή μεταμφίεση και μια πολύ ισορροπημένη ερμηνεία. Η Μακτίρ υποδύεται με μεγάλη επιτυχία έναν επαρχιώτη άντρα, που ξέρει να στρίψει το τσιγάρο του και να ορθώσει το ανάστημά του, στην πραγματικότητα όμως, πίσω από το κοντό μαλλί και το κασκέτο, κρύβεται μια αποφασισμένη γυναίκα. Αποτελεί για μένα την πιο προβλέψιμη υποψηφιότητα, καθώς ερμηνείες σαν αυτή παραδίδονται αμαχητί σε τέτοιου είδους βραβεύσεις. Ωστόσο, δεν μπορώ να μείνω ανεπηρέαστη από μια πολύ μέτρια ταινία που έχει ανάγκη ηθοποιούς βεληνεκούς Γκλεν Κλόουζ και Τζάνετ Μακτίρ για να διεκδικήσει κάποια υπόσταση. Και εφόσον, χωρίς η γυναίκα να φταίει, ο χαρακτήρας της δεν απογειώθηκε ποτέ, δε νομίζω ότι πρόκειται να απογειωθεί και η υποψηφιότητά της.

Τζέσικα Τσαστέιν – Οι Υπηρέτριες

Αν υπάρχει μια ταινία που δεν ξέρεις ποιον να πρωτοξεχωρίσεις, αυτή είναι «Οι Υπηρέτριες». Δυναμικότατη παρουσία στην κατηγορία της β’ γυναικείας ερμηνείας, με τη διπλή υποψηφιότητα των Τζέσικα Τσαστέιν και Οκτάβια Σπένσερ. Η Τσαστέιν με μια τρελή πορεία ανόδου και διεθνούς αναγνώρισης έχει κερδίσει με το σπαθί της αυτή τη διάκριση με τις μοναδικές ερμηνείες της, με αποκορύφωμα τη συγκεκριμένη ταινία, στην οποία είναι απλά συγκλονιστική. Η Καλιφορνέζα ηθοποιός μπαίνει στο πετσί του ρόλου μιας αφελούς νεαρής κυρίας που προσπαθεί να γίνει αποδεκτή από την «υψηλή κοινωνία» του Τζάκσον Μισισίπι. Από την προφορά που αποτελούσε βασική και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για μια θέση στο καστ, μέχρι τη εκ βαθέως εξομολόγηση και το καθαρό, μελαγχολικό αλλά πλήρως ειλικρινές βλέμμα της, κερδίζει αυτόματα και επάξια τις εντυπώσεις. Είναι όμως άτυχη γιατί έχει να συναγωνιστεί με το έτερο ιερό τέρας και συμπρωταγωνίστριά της, τη μοναδική και ανεπανάληπτη Οκτάβια Σπένσερ.

Οκτάβια Σπένσερ – Οι Υπηρέτριες

Τί να πούμε γι’ αυτή τη γυναίκα που τα δίνει κυριολεκτικά όλα και ενώ πλαισιώνεται από πολύ δυνατές συναδέλφους της, καταφέρνει να δώσει τη δική της προσωπική νότα στην ταινία και να κάνει τα βραβεία να πέφτουν βροχή. Είναι η υπηρέτρια που δεν υποτάσσεται, δε λογαριάζει, δε συγχωρεί, είναι η φίλη που εκρήγνυται αλλά και ο άνθρωπος με τη χρυσή καρδιά. Είναι όλα αυτά μαζί και τα καταφέρνει αβίαστα, αυθόρμητα και προπαντός ξεκαρδιστικά. Λογικά η Οκτάβια Σπένσερ αποτελεί και το μεγάλο φαβορί για τα φετινά Όσκαρ, γεγονός που αποδεικνύει η ξεκάθαρη επικράτησή της σε όλες τις μεγάλες βραβεύσεις. Έχει αντίπαλο και πολύ δυνατό μάλιστα, αλλά όταν σε μια ταινία μπορείς πολύ εύκολα να ξεχωρίσεις και τρίτη υποψηφιότητα, αυτή της Μπράις Ντάλλας Χάουαρντ ίσως, θα ναι πραγματικά αδικία να μην υπάρχει κάποια επιβράβευση και δη αυτή της Σπένσερ.

Μπερενίς Μπεζό – The Artist

Αφήσαμε τελευταία και όχι τυχαία, την περίπτωση της Μπερενίς Μπεζό, πρωταγωνίστρια της φετινής ταινίας έκπληξης και πραγματικού οδοστρωτήρα, του ασπρόμαυρου «The Artist». Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι από τις πιο δυνατές ερμηνείες της χρονιάς και τις πιο άξιες διεκδικήτριες του χρυσού αγαλματιδίου. Με μια πολύ φρέσκια εμφάνιση σε αντιδιαστολή με τη μακρινή, ξεχασμένη εποχή στην οποία αναφέρεται η ταινία, η Μπεζό παίρνει πάνω της ένα μεγάλο τμήμα της επιτυχίας του Αρτίστα. Το ανερχόμενο αστέρι του ομιλούντος κινηματογράφου, μιλάει στην κάμερα όχι με λόγια αλλά με όλο της το είναι. Είναι άλλος ο κώδικας επικοινωνίας εδώ, σύμφωνοι, με τους πρωταγωνιστές να προσπαθούν να ζωντανέψουν χαρακτήρες του παρελθόντος. Όσο και να αντιγράφεται όμως, ένα κλείσιμο του ματιού αλά Μάρλεν Ντίτριχ, η γλώσσα του σώματος δεν είναι εύκολο να αντιγραφεί. Η Μπερενίς Μπεζό δίνει μια άψογη και αποστομωτική ερμηνεία, δουλεμένη μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια και την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία. Είναι όμως και αυτή άτυχη γιατί ουσιαστικά στην έκρηξη της καριέρας της έχει να αντιμετωπίσει μια Οκτάβια Σπένσερ που δεν αστειεύεται καθόλου. Οι δυο κυρίες θα κονταροχτυπηθούν στήθος με στήθος, πιστεύω όμως πως η Σπένσερ κατέχει και τα ηνία και το προβάδισμα. Τώρα επειδή το «The Artist» αναμένεται να σαρώσει και στα Όσκαρ, εκτιμώ ότι το συγκεκριμένο αγαλματάκι το φυλάνε για κάποια άλλη…

Όπως όλα δείχνουν, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, η κατηγορία της Β’ Γυναικείας Ερμηνείας είναι λίγο πολύ κλειδωμένη. Η Οκτάβια Σπένσερ έχει προταθεί και έχει κερδίσει όπου και να ήταν υποψήφια, συμπεριλαμβανομένου και των βραβείων του Σωματείου Ηθοποιών, γεγονός που δεν αφήνει πολλά περιθώρια εκπλήξεων. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, ο ρόλος της αυτός, αποτελεί για την ίδια την πρώτη διάκριση στην καριέρα της (!) και όπως όλα δείχνουν, η συμπαθέστατη ηθοποιός κάνει το μπαμ, ετοιμάζοντας από τώρα μια θέση στο ράφι της.

Για να δούμε λοιπόν αν συμφωνούμε:

Ποιος θα το πάρει; Η Οκτάβια Σπένσερ

Ποιος αξίζει να το πάρει; Η Οκτάβια Σπένσερ (ισότιμα με την Μπερενίς Μπεζό)

Ποιος όμως κατά τη γνώμη σας αξίζει το πολυπόθητο αγαλματίδιο; Ποιος θα το κερδίσει και ποιος αδικήθηκε με την απουσία του από την πεντάδα;

Συντονιστείτε και αύριο για την κατηγορία των Κινουμένων Σχεδίων.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ