Framing Oscars 2012 – Αναλύοντας τον A’ Γυναικείο Ρόλο

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Χρόνια είχε να επικρατήσει τέτοια σφαγή στον Α’ Γυναικείο. Εκεί δηλαδή που πρόπερσι πχ. η πεντάδα ήταν τόσο μέτρια που απ’ όλες τις υποψήφιες καλύτερη ψηφίστηκε η Σάντρα Μπούλοκ (μεγαλύτερο οσκαρικό ανέκδοτο από εποχές Γκουίνεθ Πάλτροου), φέτος όχι μόνο έχουμε 5 (για την ακρίβεια 4, η Κλόουζ από σπόντα μπήκε εδώ πέρα) άξιες ερμηνείες αλλά είναι και άλλες τόσες που έμειναν απ’ έξω. Η Ελίζαμπεθ Όλσεν, η Σαρλίζ Θερόν, η Τζέσικα Τσάσταιν και φυσικά η πιο απαράδεκτη απουσία από τις φετινές υποψηφιότητες, η Τίλντα Σουίντον, σε χρονιές με μικρότερο ανταγωνισμό θα είχαν άνετα μια θέση στην πεντάδα (δηλαδή τι περισσότερο είχε η Τζένιφερ Λόρενς στο «Winter’s Bone» από την Όλσεν στο «Martha Marcy May Marlene»;). Σα να μην φτάνει αυτό, σε αντίθεση με πέρυσι πχ που όλοι ξέραμε ότι το βραβείο θα πάει στην Πόρτμαν γιατί όχι απλά ήταν με διαφορά η καλύτερη αλλά δεν υπήρχε και ουσιαστικός ανταγωνισμός, φέτος για την πρώτη θέση κονταροχτυπιούνται δύο εντυπωσιακές ερμηνείες, με την πλάστιγγα να γυρίζει πότε προς τη μεριά της μίας, πότε προς τη μεριά της άλλης! Έχουμε ντέρμπι φέτος!

Μέριλ Στριπ – Σιδηρά Κυρία

Τι άλλο πρέπει να κάνει αυτή η γυναίκα για να αποκτήσει ένα τρίτο Όσκαρ; Την τελευταία δεκαετία μόνο έχει μεταμορφωθεί από σύγχρονη εκδοχή της Mrs Dalloway, σε μέγαιρα chief editor περιοδικού μόδας, συντηρητική καλόγρια και Βέφα Αλεξιάδου. Φέτος όμως έβαλε μπρος τα μεγάλα μέσα και ανέλαβε έναν από τους πιο αβανταδόρικους ρόλους της καριέρας της. Ως Σιδηρά Κυρία στην μάλλον επιδερμική ομώνυμη ταινία της Φιλίδα Λόιντ, η Μέριλ Στριπ έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εν ζωή ηθοποιό: μας πήρε την ανάσα. Όλα δείχνουν πως φέτος, 29 χρόνια μετά την «Εκλογή της Σόφι», θα κάνει και πάλι την τύχη της. Με Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και 6-7 βραβεία σε Ενώσεις Κριτικών ήδη στο τσεπάκι της, μάλλον ήρθε η ώρα να τσεπώσει και το τρίτο της Όσκαρ. Πολύ της το καθυστέρησε η Ακαδημία!

Βιόλα Ντέιβις – Οι Υπηρέτριες

Αν και οι προετοιμασίες για το τρίτο Όσκαρ της Στριπ ξεκίνησαν ήδη από την ανακοίνωση του πρότζεκτ, τον Αύγουστο η οσκαρική κούρσα πήρε διαφορετική τροπή. Οι «Υπηρέτριες« βγήκαν στις αίθουσες κάνοντας πάταγο, κερδίζοντας θετικές κριτικές, σπάζοντας ταμεία, κάνοντας κόσμο και κοσμάκη να κλαίει (ίσως τα λεφτά του, δεν έχει ξακαθαριστεί αυτό ακόμη) και αναδεικνύοντας την πρωταγωνίστρια του, Βιόλα Ντέιβις, στην καινούργια αγαπημένη της κινηματογραφικής βιομηχανίας και κατ’ επέκταση της οσκαρικής κούρσας. Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο μεγάλωνε το hype της ταινίας, άλλο τόσο της Ντέιβις. Και όταν ξεκίνησαν οι βραβεύσεις, τόσο περισσότερο γυρνούσε ανησυχητικά στο κρεβάτι της η Στριπ φοβούμενη ότι η πρώην συμπρωταγωνιστριά της ίσως της στερήσει την πολυπόθητη νίκη. Όταν δε η Ντέιβις χρίστηκε ηθοποιός της χρονιάς από το Σωματείο Ηθοποιών, ο φόβος της Στριπ μετατράπηκε σε εφιάλτης. Έχει όμως η Ντέιβις πιθανότητες να κάνει όντως την ανατροπή στα Όσκαρ; Αν έχει λέει! Πέραν των γνωστών πολιτικών συστημάτων που κρύβονται πίσω από τις βραβεύσεις και τα οποία απ’ ότι φαίνεται θέλουν διακαώς να δουν μια δεύτερη μαύρη γυναίκα να σηκώνει το Όσκαρ Α’ Γυναικείας Ερμηνείας (αξέχαστη η νίκη της Χάλι Μπέρι το 2001 για τον «Χορό των Τεράτων»), η Ντέιβις δίνει μια πραγματικά συγκλονιστική ερμηνεία, που στην τελική μόνο άδικη δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί η πιθανή νίκη της. Άσε που κερδίζει και επιπλέον πόντους από τον εγγυημένα δακρύβρεχτο λόγο που θα βγάλει σε περίπτωση που το όνομά της είναι γραμμένο μέσα στον τυχερό φάκελο.

Γκλεν Κλόους – Albert Nobbs

Με μια ξεδιάντροπη κίνηση, η Ακαδημία έκλεισε την πόρτα στα μούτρα της Τίλντα Σουίντον, μια πόρτα που είχε ανοίξει τόσο ευπρόσδεκτα το 2007 σε μια απρόβλεπτη βράβευση στον Β’ Γυναικείο Ρόλο για το «Μάικλ Κλέιτον». Και αυτό γιατί; Για να μπουν στην πεντάδα η Ρούνει Μάρα και η Γκλεν Κλόους φυσικά. Και άντε για την πρώτη να το καταλάβω, απαιτητικός ρόλος, εντυπωσιακή μεταμόρφωση, άξια διάδοχος της Νούμι Ραπάς της σουηδικής εκδοχής του «Κοριτσιού με το Τατουάζ«. Αλλά η Κλόους για ποιον λόγο ακριβώς «έπρεπε» να μπει σε αυτή την πεντάδα; Επειδή είναι μεγάλο όνομα, έχει καλό μάνατζερ και η ερμηνεία της ήταν από τις πιο αναμενόμενες της χρονιάς, που μονοπώλησαν τις προ-οσκαρικές συζητήσεις. Βέβαια έπειτα η ταινία βγήκε στις αίθουσες, οι κριτικοί την έθαψαν γιατί είναι μια πραγματικά κακή ταινία και η Κλόους πήρε αμφίρροπες κριτικές για μια ερμηνεία που θα μπορούσε καλύτερα να χαρακτηριστεί ως «ξύλινο στρατιωτάκι» παρά ως «ερμηνεία ζωής». Όπως και να χει, Όσκαρ δεν θα κρατήσει φέτος στα χέρια της η Κλόους, που αναμφισβήτητα είναι τρομερή ηθοποιός, αλλά φέτος δυστυχώς έπαιξε και έχασε. Αυτό να γίνει μάθημα στις ηθοποιούς που θέλουν διακαώς Όσκαρ: μια υποκριτική «μεταμόρφωση» δεν μπορεί να είναι πάντα επιτυχημένη. Αντίθετα ορισμένες φορές μπορεί να καταλήξει τρομακτική.

Ρούνει Μάρα – Το Κορίτσι με το Τατουάζ

Υπό την προστασία του μέντορα και καλλιτεχνικού της «πατέρα» Ντέιβιντ Φίντσερ, η Ρούνει Μάρα απέκτησε την πρώτη υποψηφιότητα της καριέρας της, μιας καριέρας που απ’ ότι φαίνεται έχει μεγάλο μέλλον μπροστά της. Μετά την ολιγόλεπτη αλλά χαρακτηριστική εμφάνισή της στο «Social Network», ο Φίντσερ της εμπιστεύτηκε έναν ρόλο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «career changing». Πατώντας στα βήματα της Νούμι Ραπάς, η Μάρα έφερε στη ζωή, για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια, τον χαρακτήρα-είδωλο της Λίσμπεθ Σαλάντερ και τα κατάφερε πάρα πολύ καλά. Οι συγκρίσεις με την Ραπάς είναι αναπόφευκτες, εξάλλου και οι δύο ταινίες είναι χρονικά πολύ κοντά η μία στην άλλη. Η Μάρα όμως έδωσε την δική της προσωπική νότα στον χαρακτήρα της Λίσμπεθ, κάνοντας την ταυτόχρονα αρκετά badass όσο και «ψυχούλα», δίνοντάς της μια πιο συναισθηματική αύρα. Όσκαρ μπορεί να μην πάρει φέτος, αλλά έχει καιρό ακόμα μπροστά της!

Μισέλ Γουίλιαμς – Επτά Μέρες με την Μέριλιν

Το μεγαλύτερο «αστέρι» της ανεξάρτητης αμερικανικής βιομηχανίας, η Μισέλ Γουίλιαμς, επιστρέφει για τρίτη φορά στα Όσκαρ αναλαμβάνοντας αυτή τη φορά ένα πιο mainstream ρόλο. Η Γουίλιαμς μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ίνδαλμα που ακούει στο όνομα Μέριλιν Μονρό, μαγνητίζοντας τον φακό όπως μόνο η αυθεντική Μέριλιν θα μπορούσε να κάνει. Απαιτητικός ρόλος και τον φέρνει εις πέρας με μια μοναδική σεξουαλικότητα και χάρη, κάνοντας την Μονρό πιο προσιτή και ανθρώπινη από ποτέ. Η απαστράπτουσα παρουσία και η μαγευτική ερμηνεία της Γουίλιαμς στο «Επτά Μέρες με την Μέριλιν« εκτός από το ουσιαστικά μοναδικό ατού της ταινίας είναι και ίσως ο σημαντικότερος ρόλος της μικρής αλλά άκρως εντυπωσιακής καριέρας της.  Παρότι δίνει αναμφισβήτητα μια τρομερή ερμηνεία ο ανταγωνισμός της φετινής χρονιάς δυστυχώς δεν της δίνει πολλές πιθανότητες για βράβευση. Kάτι μου λέει όμως πως με τους ρυθμούς που εξελίσσεται η καριέρα της θα την συναντήσουμε αρκετές φορές ακόμα σε αυτή την κατηγορία. Εύχομαι τουλάχιστον τότε να έχει περισσότερες ελπίδες για νίκη.

Το ρεζουμέ;

Θα το πάρει: Άμα μου βάλετε το μαχαίρι στο λαιμό και απαιτήσετε μία και μόνο μία επιλογή, θα έλεγα Βιόλα Ντέιβις, για λόγους political correctness

Αξίζει να το πάρει: Άμα πρέπει και πάλι να περιοριστώ σε μόλις ένα όνομα, θα έλεγα Στριπ. Τόσο καλή που σε σημεία με έκανε να πιστεύω πως και η ίδια η ταινία ήταν αριστούργημα.

Ποιος όμως κατά τη γνώμη σας αξίζει το πολυπόθητο αγαλματίδιο; Ποιος θα το κερδίσει και ποιος αδικήθηκε με την απουσία του από την πεντάδα;

Δείτε και τα υπόλοιπα άρθρα του αφιερώματος “Framing Oscars 2012″ εδώ.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ