Framing Oscars 2012 – Αναλύοντας τον Α’ Ανδρικό Ρόλο

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντoνή

Ok guyz and girls, ήρθε και η ώρα να πούμε μερικά πραγματάκια για της φετινές, οσκαρικές υποψηφιότητες στη κατηγορία Α’ Ανδρικού Ρόλου.  Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο αντικειμενική, αλλά δε μπορώ να πω οτι δε θα κάνω και τις γκρινίτσες μου καθώς η προσωπική μου άποψη είναι πως φέτος πρόκειται να δούμε μια από τις πιο βαρετές απονομές, εάν κρίνει κανείς από τη μέχρι τώρα πορεία ταινιών και ηθοποιών σε βραβεία και παρα-βραβεύσεις.  Αυτή τη φορά η Ακαδημία αποδείχθηκε πιο γερασμένη και πουριτανική από ποτέ.  Ας δούμε γιατί και ας κάνουμε και έναν mini σχολιασμό για τον καθένα από τους φετινούς μας υποψηφίους.

Ντέιμιεν Μπισίρ – A Better Life

Ο Μεξικανός ηθοποιός Ντέιμιεν Μπισίρ φαίνεται πως αποτέλεσε την μοναδική ουσιαστικά φετινή έκπληξη στη κατηγορία του Α’ Ανδρικού Ρόλου,  μιας που ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στο κοινωνικό δράμα του Κρίς Γουέιτζ (σκηνοθέτης επίσης του «About a Boy») «A Better Life» έκανε την Ακαδημία να τον προσέξει και να του χαρίσει την πρώτη του υποψηφιότητα.  Παρόλα αυτά εμείς εδώ στην Ελλάδα δε θα έχουμε τη δυνατότητα να την απολαύσουμε στη μεγάλη οθόνη, μιας που η ταινία πέρασε για εμάς κατευθείαν σε dvd, οπότε όποιος είχε τη τύχη να τη προσέξει…τη πρόσεξε.  Περιορισμένες οι πληροφορίες τόσο για το συγκεκριμένο φιλμ, όσο και για τον κεντρικό του ήρωα, το οποίο αποτελεί τελικά έκπληξη για εμάς, επειδή ακριβώς δεν έχουμε τη παραμικρή ιδέα περι τίνος πρόκειται.  Μάλλον το σκοράρισμα του Μπισίρ, θυμίζει αυτό του  Μαξ βον Σίντοου στη κατηγορία Β’ Ανδρικού Ρόλου, για το ‘ξεχασμένο από τη πρώτη στιγμή από κοινό και κριτικούς’ «Extremely Loud and Incredibly Close», το οποίο φαίνεται να προκάλεσε ανάλογη απορία στο κινηματογραφόφιλο κοινό.  Σίγουρα το Oscar για τον Μπισίρ θα παραμείνει προς το παρόν ένα μακρινό όνειρο.

Τζόρτζ Κλούνεϊ – Οι Απόγονοι

Φέτος είναι η πέμπτη φορά για την οποία ο Κλούνεϊ λαμβάνει υποψηφιότητα για το χρυσό αγαλματίδιο, επιτυγχάνοντας ήδη σε μια από αυτές να κερδίσει το Oscar για την εξαιρετική του παρουσία στη ταινία «Syriana».  Δεν είναι κρυφό πως είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως ηθοποιός ο Κλούνεϊ αποτελεί ένα από τα αγαπημένα παιδιά του θεσμού, ενώ έχοντας ήδη στο σπίτι του τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ανδρικού για Δράμα, φαίνεται πως έχει μπει δυναμικά από την αρχή στη φετινή, οσκαρική κούρσα.  Εξάλλου είναι γνωστό πως ο σκηνοθέτης Αλεξάντερ Πέιν, καταφέρνει μέσα από τις ψυχογραφικές και κωμικωτραγικές του ταινίες, να δημιουργεί ηθοποιικό υλικό, κατάλληλο για οποιαδήποτε βράβευση.  Αν και φέτος η ταινία του εκθιάστηκε από κριτικούς, αλλά όσον αφορά το κοινό, μάλλον κάπου σκάλωσε, εντούτοις όλοι αγαπούν τον Κλούνεϊ, ο οποίος έτσι κι αλλιώς έχει αποδείξει οτι αντέχει στον χρόνο και οτι έχει ακόμα πράγματα να προσφέρει ως ηθοποιός (στην προκειμένη τουλάχιστον περίπτωση).  Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια ξεκάθαρη επικράτηση, εάν δεν είχε απέναντί του έναν ‘κολλητό’ και έναν Γάλλο.

Ζαν Ντιζαρντάν – The Artist

Δε ξέρω αν με απατά η μνήμη μου, αλλά νομίζω πως δε μπορώ να σκεφτώ ανάλογο ντόρο που να έχει δημιουργηθεί γύρω από μια ταινία τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια.  Ο Γάλλος αρτίστας του σκηνοθέτη Μισέλ Χαζαναβίσιους, έχει σαρώσει στο πέρασμά του τα πάντα, μιας που τα κάθε λογής βραβεία τα καταπίνει λες και είναι στραγάλια.  Με δέκα(!) υποψηφιότητες για Oscar αποτελεί το αδιαφιλονίκητο φαβορί που θα κονταροχτυπηθεί με το σκορτσέζικο «Hugo» το οποίο μετράει 11, ενώ οι περισσότεροι ήδη μιλούν για την εξίσου ολοκληρωτική επικράτηση του ασπρόμαυρου Ντιζαρντάν έναντι όλων των υπολοίπων.  Και ίσως να μην έχουν και πολύ άδικο.  Κερδίζοντας το ένα βραβείο μετά το άλλο, από τα BAFTA, μέχρι τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ανδρικού σε Κωμωδία/Μιούζικαλ, και από τις Κάννες, μέχρι τα βραβεία Κριτικών ο Ντιζαρντάν έκανε το μεγάλο μπαμ, ξέρετε από αυτά που το Hollywood λατρεύει όταν συμβαίνουν.  Σίγουρα ο αβανταδόρικος ρόλος του (ακόμα και αν δε μιλάει καθόλου), η πρωτότυπη σκηνοθεσία και η γλύκα του παλιού, βωβού κινηματογράφου, δημιούργησαν μια μαγική στο σύνολό της ταινία που εν μέρει δικαιολογεί όλον αυτό τον πανικό που έχει ξεσπάσει.  Εν μέρει.  Διότι αγαπητή Ακαδημία δε γίνεται να μένουν εκτός ερμηνείες όπως για παράδειγμα αυτή του Τόμ Χάρντι στο «Warrior» επειδή ο υπερενθουσιασμός σου (παρέα με όλων των υπολοίπων) λειτουργεί σαν ντόμινο, και προβάλει το «The Artist» ως την κορυφή ενός κινηματογραφικού παγόβουνου που μάλλον παραπέει.  Δε λέω, καλός ο Ντιζαρντάν, αλλά μήπως το έχουμε λίγο παρακάνει με όλη αυτή την υπερπροβολή της ταινίας, και του ίδιου;  Στο κάτω κάτω πρόκειται για ένα ρομάντζο α λα παλαιά.  Και αν προσέξει κανείς, μήπως τελικά ο ίδιος ο Ντιζαρντάν προσπαθεί να αποποιηθεί σε έναν βαθμό αυτό το βουβό alter ego του προκαλώντας στη νεά ταινία του ταινία, «Les Indifeles»;  Και μήπως να χαλαρώναμε λίγο;

Μπραντ Πιτ – Moneyball

Φυσικά ο ‘κολλητός’ του Κλούνεϊ δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον Μπράντ Πιτ και μάλιστα από τον εξαιρετικό, φετινό Μπράντ Πιτ ο οποίος δίνει μια πραγματικά σπουδαία ερμηνεία στο «Moneyball» του Μπένετ Μίλερ, και αποτελεί κατά τη γνώμη μου τη πρώτη ουσιαστικά καλή και άξια φετινή υποψηφιότητα στη κατηγορία Α’ Ανδρικού.  Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως το «Moneyball» αποτελεί μια αξιόλογη ταινία, που όμως έχω και πάλι τη αίσθηση οτι δε τη έχει δωθεί η πρέπουσα σημασία.  Το γεγονός οτι απαρτίζεται από ένα πολύ καλό cast (ο Τζόνα Χιλ και ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, δίνουν επίσης εξαιρετικές ερμηνείες) και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, θα έπρεπε να αποτελέσουν πόλο έλξης για τον κοινό.  Παρόλα αυτά το γεγονός οτι η ταινία ασχολείται με το baseball, ένα καθαρά αμερικάνικο παιχνίδι, ίσως και να αποτέλεσι το μοναδικό λόγο για τον οποίο έχασε από πολλούς extra πόντους.  Όσοι όμως την έχουν δει συμφωνούν οτι μια ακόμη υποψηφιότητα για τον μέχρι πρότινος τρείς φορές υποψήφιου (τέσσερις με τη φετινή) Πιτ, ήταν κάτι παραπάνω από επιτακτική.  Και στη τελική αφήσατε που αφήσατε εκτός, ερμηνείες όπως αυτή του Μάϊκλ Σάνον στο εκπληκτικό «Take Shelter» ή του άλλου Μιχαλάκη, του Φασμπέντερ για το τολμηρό «Shame», βάλατε τουλάχιστον τον Πιτ και τον Όλντμαν, μπας και εξιλεωθείτε λιγάκι, μιας που ο ‘μικρός’ φίλος του Φασμπέντρ (που μεταξύ μας δεν είναι και τόσο μικρός) σας έπεσε βαρύς.

Γκάρι Όλντμαν – Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι

Καταρχάς έχεις μια ταινία με τον ατακαδόρικο τίτλο «Tinker Tailor Soldier Spy» και αποφασίζεις να τη μεταφράσεις στα ελληνικά ως «Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάλι»;  Ευχαριστούμε διάνοια του marketing που μας αποκαλύπτεις ευθής εξαρχής το πρώτο μέρος της ταινίας…Και ξεπερνώντας αυτό το αρχικό μου σοκ το οποίο έπρεπε να δηλώσω, περνάω στο ζουμί και υποστηρίζω με τα χίλια την υποψηφιότητα του Όλντμαν στα φετινά Oscar.  Μετά από αρκετά ρολικά παραστρατήματα (αγαπητέ Γκάρι, εάν σου είχε λείψει η κάπα του Δράκουλα, δε χρειαζόταν να παίξεις στο χαζοβιόλικο «Red Riding Hood» για να τη φορέσεις.  Υπάρχει και το Halloween) ένας από τους καλύτερους κακούς της μεγάλης οθόνης επιστρέφει αυτή τη φορά σε έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του.  Σε αυτό το κατασκοπικό θρίλερ ο Όλντμαν δίνει ρέστα με ψυχρή λογική, ακρίβεια και και λίγα λόγια, δικαιολογώντας πλήρως την πρώτη παρουσία του ever(!) στη λίστα με τους προτινόμενους νικητές.  Σίγουρα μια από τις καλύτερες φετινές ερμηνείες, και ίσως η καλύτερή στη μακρόχρονη μετα-δαρκουλιάρικη καριέρα του.

Πολλές οι αδικίες για φέτος, πολλά τα ανεξάρτητα ταινιάκια που έμειναν απ’έξω ενώ προσέφεραν πρώτης τάξεως ερμηνείες και γενικά η εικόνα 84ων βραβείων είναι λίγο ‘ή στραβά είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε’.  Σανον εκτός, απράδεκτο.  Φασμπέντερ επίσης απαράδεκτο, κι οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά η ερμηνεία του ήταν πραγματικός δυναμίτης.  Νομίζω έχει έρθει η ώρα να ξεμουχλιάσουν κάποια μυαλά, και να ανεωθεί ο θεσμός των Oscars, να μη πατάει τσόκαρο για τσόκαρο στο κόκκινο χαλί, αλλά όλοι να στρέφουν τα βλέματα σε φεστιβάλ που πραγματικά αξίζουν, όπως αυτό του Sundance.  Τι;  Έξω και ο Γκόσλινγ;  Ε να πάτε στα τσακίδια, δε περιγράφω άλλο!

Συνοψίζοντας:

Ποιος θα το πάρει: Ο Ζαν Ντιζαρντάν

Ποιος αξίζει να το πάρει: Ο Μπραντ Πιτ ή ο Γκάρι Όλντμαν

Ποιος θα ήθελα εγώ να το πάρει: Ο Σάνον, ο Γκόσλινγκ, ο Φασμπέντερ, ο Πιτ, ή ο Όλντμαν.  Όπως βλέπεται είμαι βολική κοπέλα εγώ.

Stay tuned για την αυριανή κατηγορία Σεναρίων.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ