Frances Ha (2012)

Αυτό που κάνει το Frances Ha να ξεχωρίζει είναι το στοιχείο που κάνει τις καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν τόσο συγκλονιστικές.






 


Σκηνοθεσία: Noah Baumbach
Σενάριο: Noah Baumbach, Greta Gerwig
Πρωταγωνιστούν: Greta Gerwig, Mickey Sumner, Adam Driver
Διάρκεια: 86’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Seven Films

 

Δύσκολη ηλικία τα 27. Και τα 26 και τα 28 και τα 29. Αυτή η πενταετία της ύστερης ενηλικίωσης τέλος πάντων, εκεί που «πρέπει» να αφήσεις πίσω σου μια για πάντα τη μετεφηβική σου τρέλα και να προχωρήσεις με βηματισμό σταθερό και σίγουρο στην ωρίμανση των 30. Μπορεί ο Νόα Μπάουμπαχ να ήθελε να πει κάτι εντελώς διαφορετικό με τη “Frances Ha”, αλλά εγώ, όντας στην ίδια ηλικία με την ηρωίδα του έργου, αυτό κατάλαβα.

Δεν είναι η πλοκή που θα σε τραβήξει και θα σε κρατήσει στην νέα ταινία του «προστατευόμενου» του Γουές Άντερσον. Δεν είναι ούτε καν το στυλ. Η εξαιρετικά low-budget αυτή ταινία δε καταφεύγει σε περίτεχνα σκηνοθετικά τερτίπια αλλά προτιμά να αφήσει χώρο και χρόνο στις καταστάσεις και τους ηθοποιούς που καλούνται να τις ερμηνεύσουν. Σε αυτό το σημείο, ο Νόα Μπάουμπαχ φαίνεται να είναι επηρεασμένος από την παρατηρητική, αλλά αποστασιοποιημένη κάμερα του Γούντι Άλεν. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία και η ισχυρή παρουσία της Νέα Υόρκης στο background ισχυροποιούν ακόμα περισσότερο τη σύνδεση μεταξύ του έργου του Μπάουμπχα με αυτό του πολυγραφότατου Γούντι αν και οι χαρακτήρες της ταινίας του Μπάουμπαχ είναι πολύ πιο κοντά στους χαρακτήρες του “Girls” παρά στους πλούσιους μεσοαστούς του Μανχάταν. Για την ακρίβεια, το “Frances Ha” σου δίνει συχνά την εντύπωση ενός εκτεταμένου επεισοδίου της σειράς της Λένα Ντάναμ χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα αρνητικό. Οι καταστάσεις που οδηγούν την ιστορία της Frances Ha είναι οι ίδιες με αυτές του Girls: επαγγελματικά όνειρα (και κυρίως αδιέξοδα), φιλίες που κρέμονται από μία κλωστή, δύσκολες ερωτικές σχέσεις και φυσικά, όπως προείπα, αυτή η απαίσια αίσθηση που έχεις ότι ο κόσμος περιμένει κάτι σοβαρό και σπουδαίο από εσένα, κάτι που εσύ δεν είναι έτοιμος να του δώσεις.

Η Γκρέτα Γκέργουικ, ερμηνεύει εξαιρετικά την ιδιόρρυθμη ηρωίδα η οποία προτιμάει να ζει σε ένα δικό της κόσμο παρά στη σημερινή πραγματικότητα. Και στις σκηνές όπου το «αθώο» της προσωπείο πέφτει είναι ακόμα πιο απολαυστική καθώς κρατάει την αμηχανία και τη χαριτωμενιά στο παίξιμό της ενώ ταυτόχρονα η γλώσσα της στάζει φαρμάκι για τους ανθρώπους που την πλήγωσαν. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά αστείο αλλά ταυτόχρονα οδυνηρά αληθινό. Όλοι έχουμε βρεθεί άλλωστε σε μία τέτοια κατάσταση. Όλοι έχουμε μιλήσει άσχημα για φίλους ή γνωστούς, νομίζοντας ότι ταυτόχρονα παραμένουμε αθώοι και χαριτωμένοι. Πόσο λάθος κάνουμε!

Αυτό που κάνει το Frances Ha να ξεχωρίζει είναι το στοιχείο που κάνει τις καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν τόσο συγκλονιστικές. Χωρίς φανφάρες και μελοδραματικές εξάρσεις, καταφέρνει με ένα αληθοφανείς διαλόγους και εξαίρετη δραματοποίηση, να σε κάνει να πιστέψεις έστω και για μια στιγμή πως αυτό που βλέπεις δεν είναι μυθοπλασία αλλά ντοκιμαντέρ. Κάπου στη μέση χάνει το νήμα της αφήγησης και κάνει κύκλους γύρω από το κεντρικό του θέμα κι επίσης το φινάλε είναι λίγο πιο happy απ’ ότι θα έπρεπε σε σχέση με ότι προηγηθεί, αλλά το γεγονός είναι ότι το Frances Ha, είναι μία από τις καλύτερες indie ταινίες των τελευταίων ετών και ίσως η καλύτερη ταινία του Νόα Μπάουμπαχ.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ