Frankenweenie (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Tim Burton
Σενάριο: John August, βασισμένο στο σενάριο του Leonard Ripps, βασισμένο στην ιδέα του Tim Burton
Με τις φωνές των: Charlie Tahan, Catherine O’Hara, Martin Short, Martin Landau, Winona Ryder
Διάρκεια: 87’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Το Frankenweenie είναι η καλύτερη ταινία του Τιμ Μπάρτον εδώ και αρκετό καιρό αλλά αυτό δε λέει απαραίτητα και πολλά, αν σκεφτεί κανείς πως οι δύο τελευταίες του ταινίες ήταν η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και το Dark Shadows. Και ομολογουμένως, το Frankenweenie δε νομίζω ότι θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου, ούτε καν στον κατάλογο με τις σπουδαιότερες ταινίες του Μπάρτον. Είναι όμως μια αισθητή βελτίωση από τα τελευταία του πονήματα. Ξαναβλέπουμε επιτέλους μια ταινία του Μπάρτον με ψυχή.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από το νεαρό Βίκτορ (ένα όνομα με το οποίο ο Τιμ Μπάρτον έχει εμμονή προφανώς!) και τη φιλία του με το σκύλο του, Σπάρκι. Ο Βίκτορ είναι ένας μοναχικός έφηβος με κλίση στη φυσική και στον κινηματογράφο. Χρησιμοποιεί μάλιστα το Σπάρκι για να γυρίζει ερασιτεχνικα ταινιάκια στο δωμάτιό του. Όταν ένα αυτοκίνητο όμως σκοτώνει το Σπάρκι, ο Βίκτορ είναι συντετριμμένος. Επηρεασμένος από τον κύριο Ρικρούσκι, το νέο καθηγητή φυσικής στο σχολείο του, ο Βίκτορ αποφασίζει να ξεθάψει το σκύλο του και να τον επαναφέρει στη ζωή με τη μέθοδο του Φράνκενσταιν!

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μικρού μήκους έργο του Τιμ Μπάρτον και αυτό είναι και το βασικό της πρόβλημα. Η αρχική υπόθεση είναι ενδιαφέρουσα, η φιλία του Βίκτορ με το Σπάρκι συγκινητική και το σχέδιο υπέροχο, αλλά δυστυχώς ο σεναριογράφος Λέοναρντ Ριπς και ο Τιμ Μπάρτον, δεν καταφέρνουν να αναπτύξουν μια πλοκή που να δικαιολογεί ταινία 80 λεπτών. Υπάρχει μια αίσθηση ότι οι δημιουργοί βάζουνε πράγματα και γεγονότα μέσα στην ταινία απλά για να τη γεμίσουν και παρ’ όλα αυτά, η δεύτερη πράξη παραμένει σχετικά κενή.

Το πρόβλημα ξεκινάει αφού ο Βίκτορ επαναφέρει το Σπάρκι στη ζωή. Υποτίθεται ότι αυτή η πράξη θα επιφέρει τραγικές συνέπειες στο μικρό αμερικανικό προάστιο που διαδραματίζεται η ιστορία, αλλά ουσιαστικά αυτή η απειλή δε δικαιολογείται πουθενά. Τελικά βέβαια, μετά από μια αργή και αμήχανη δεύτερη πράξη, τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς οι συμμαθητές του Βίκτορ ζηλεύουν το πείραμά του και αποφασίζουν να το μιμηθούν ώστε να κερδίσουν σε ένα σχολικό διαγωνισμό. Το αποτέλεσμα είναι μια διασκεδαστική σεκάνς με βρικολακιασμένα κατοικίδια να επιτίθενται στην πόλη και τον Βίκτορ να πρέπει να επέμβει ώστε να σώσει τους συμπολίτες του. Σε αυτό το σημείο όμως το ενδιαφέρον για τη σχέση Βίκτορ και Σπάρκι έχει εξασθενήσει. Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι ο Βίκτορ δε συνάπτει καμία σχέση με κανέναν ανθρώπινο χαρακτήρα και δεν έχει καμία ουσιαστική αλληλεπίδραση με κάποιον άλλον πέρα από το σκύλο του. Επίσης, χωρίς να κάνω σπόιλερς, δεν κατάλαβα πως η επίλυση στο φινάλε «έδεσε» με τα μηνύματα που ήθελε να περάσει η ταινία.

Παρ’ όλα αυτά, έχω βάλει τρία αστέρια στην ταινία και νιώθω ότι πρέπει να τα δικαιολογήσω κάπως! Όπως προείπα, το εξαιρετικό σχέδιο με την υποβλητική ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι ένα μεγάλο συν. Ο Μπάρτον συνδυάζει την αισθητική του αμερικανικού προαστίου που είχαμε δει στον Ψαλιδοχέρη με το γκόθικ στοιχεία ταινιών τύπου Corpse Bride και το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο. Η ταινία επίσης βρίθει με κινηματογραφικές αναφορές, κάτι που λειτουργεί θετικά (και νοσταλγικά) στους πιο σινεφίλ θεατές. Μπορεί η ταινία να σέρνεται σε ορισμένα σημεία, αλλά σε αντίθεση με το Dark Shadows και την Αλίκη, μοιάζει με μία ταινία που ο Τιμ Μπάρτον ήθελε πραγματικά να κάνει. Υπάρχει μια ειλικρίνεια, και ο βασικός χαρακτήρας έχει αυτή τη μελαγχολική, μοναχική παρουσία που αγαπήσαμε σε άλλες ταινίες του Μπάρτον (π.χ. στον Ψαλιδοχέρη). Εξαιτίας αυτών, προτίθεμαι να παραβλέψω τα σεναριακά προβλήματα και να θεωρήσω το Frankenweenie καλή ταινία. Και ποιός ξέρει; Όταν ο Μπάρτον λύσει επιτέλους αυτό το συμβόλαιο του με τη Ντίσνει, ίσως να επιστρέψει και στις πραγματικά σπουδαίες ταινίες.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ