FRANTZ (2016)

Mια φοβερά επίπεδη ταινία, παρά την καλλιτεχνική της αξία

 ★★☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Francois Ozon
Σενάριο: Francois Ozon
Πρωταγωνιστούν: Pierre Niney, Paula Beer, Marie Gruber, Ernst Stotzner, Johann von Bulow
Διάρκεια: 113′
Χώρα: Γαλλία/Γερμανία
Διανομή: Feelgood Entertainment

frantz-poster_35x50cm_gr_webuseΝα υπάρχουν ακόμα άραγε Γάλλοι και Γερμανοί που μισιούνται θανάσιμα; Δε μιλάμε φυσικά για μειοψηφίες, αλλά για σημαντικά κομμάτια του αντίστοιχου λαού. Διότι πάνω στο δεδομένο πως το παραπάνω εξακολουθεί να συμβαίνει πατά ο Ozon και στήνει τη νέα του ταινία.

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει πρόσφατα τελειώσει κι ο ταπεινωτικά ηττημένος γερμανικός λαός προσπαθεί να επιστρέψει σε μια κανονικότητα, με τις πρώτες ενδείξεις ενός ολοκληρωτικού μέλλοντος να κάνουν την εμφάνισή τους. Η ηρωίδα της ταινίας έχει χάσει τον άνθρωπο που θα παντρευόταν στα χαρακώματα, και κάθε μέρα βάζει λουλούδια στο μνήμα του. Ένα πρωί όμως, εμφανίζεται ένας Γάλλος να κλαίει αποπάνω του.

Ξεκινά έτσι μια ατέρμονη συζήτηση – κυριολεκτικά – για το νεκρό άντρα, καθώς ο Γάλλος γίνεται φίλος με την παραλίγο σύζυγό και τα παραλίγο πεθερικά της, προσπαθώντας να έρθουν κοντά του (sic) μέσω του τελευταίου ανθρώπου που τον γνώριζε καλά.

Μεταξύ των αλλεπάλληλων διαλογικών flashback, ο Ozon κάνει και το πολιτικό σχόλιό του που κατευθύνεται στις δύο αντίπαλες μεριές, στραμμένο στους κοντόφθαλμους πατεράδες που ‘στελναν τα παιδιά τους στο μέτωπο, αλλά και σ’ όσους επέζησαν του τρόμου και ζητούσαν νέα σύρραξη. Στην ουσία όμως, αναλώνεται σε μια εθνική κόντρα που πλέον δεν υφίσταται, δεν προσθέτει κάτι στο γνωστό ιστορικό αφήγημα, αντιθέτως παραδίδει αχρείαστα αντιπολεμικά μαθήματα.

Χωρισμένη νοητά σε δύο μέρη, η ταινία ακολουθεί την ηρωίδα της σε μια πρωτοφανή για την εποχή διεκδίκηση των επιθυμιών της, αναζητώντας το Γάλλο. Πλέον η αγάπη κυριαρχεί, πλην όμως τίποτα δεν είναι ρόδινο, κι αναπόφευκτα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Ξανά ο Ozon φλυαρεί, με ενότητες που θα μπορούσαν να λείπουν, και σκηνές (όπως του ταξιδιού) που αδυνατούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους σ’ αυτό το φιλμ.

Κατορθώνει έτσι να δημιουργήσει μια φοβερά επίπεδη ταινία, παρά τις σπάνιες αισθηματικές αυξομειώσεις της και την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική της αξία, χάρη στην κάμερα του Pascal Marti. Δίχως κάποιο πραγματικό πολιτικό μήνυμα, και μια αξιοσημείωτη ιστορία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, το «Frantz» στέκεται μονό χάρη στην εκπληκτική δουλειά του Marti.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ