Από το MTV στο σινεμά

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Την περασμένη πέμπτη βγήκε στις αίθουσες το remake του κοριτσιού με το τατουάζ με το οποίο ασχοληθήκαμε στο προηγούμενο deforming lens.  Η ταινία όπως ήταν αναμενόμενο συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του τύπου και των θεατών. Και πυρήνας αυτού του ενδιαφέροντος είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή σκηνοθέτες ο David Fincher.

Πριν ο σκηνοθέτης αυτός να υπογράψει δείγματα όπως το Seven ή το Fight Club σκηνοθετούσε videoclip. Περνώντας από μία κατά πολλούς ευτελή βιομηχανία, κατάφερε να αποσυνδέσει το όνομα του από το πρότερο (αλλά όχι κακό) παρελθόν του και να εδραιωθεί ως αυτό που είναι σήμερα.

Ειδικότερα στο παρελθόν η ρετσινιά βιντεοκλιπας παρέμενε προσκολλημένη στο σκηνοθέτη, όπως ο χαρακτηρισμός μοντέλο στην Famke Janssen. Και όχι πάντα άδικα αν σκεφτείς ότι πολλοί από τους σκηνοθέτες του MTV γύρισαν μια ταινία με αισθητικό και καλλιτεχνικό βάθος τρίλεπτου video του Justin Beiber. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Dominic Sena (Season of the witch) και ο Simon West (Con Air, Tomb Raider).

Υπάρχουν όμως κι άλλοι που έχοντας υπερβεί τα μικρού μήκους δημιουργήματα τους,  έκαναν ανατρεπτικές και ενίοτε αμφιλεγόμενες και ταινίες με αισθητική που φλερτάρει με το videoclip και ενοχλεί την αρτηριοσκλήρωση των συντηρητικών κριτικών. Ανάμεσα σ’ αυτούς ο Mark Webb (500 days of summer) και o Mark Romanek (Never let me go).

Και φυσικά υπάρχουν αυτοί, που παρόλη τη μεγάλη εμπειρία που έχουν στα μουσικά βίντεο, δείχνουν σαν να ήταν εξαρχής πλασμένοι για να δώσουν στο σινεμά την αισθητική ακρότητα και δυναμική που χρειαζόταν για να βγει από τους κύκλους ακαδημαϊκών τύπου James Ivory. Εκτός από τον Fincher, εδώ συγκαταλέγεται και ο Spike Jonze (Being John Malkovitz) και ο “φετινός” Mike Mills που με το Begginers έκανε να το προσέξουν ακόμα και όσοι τον είχαν αγνοήσει στο Thumbsucker.

Επειδή όμως καμιά ιστορία δεν σταματάει στο σήμερα, και όσο το Hollywood θα προσλαμβάνει διεκπεραιωτές οι videoclipάδες θα είναι πάντα έτοιμοι να κάνουν την μετάβαση στο κινηματογραφικό φορματ. Ο Tarik Saleh και ο Eric Epstein δείχνουν ,όπως βλέπετε και από τα stills των videoclip τους, ιδιαιτέρως έτοιμοι.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ