Τρια clips απο το «Love» του Gaspar Noe

Υπάρχει Αγάπη (;)

Ο Gaspar Noe είναι γνωστός για τον ριζοσπαστικά επιθετικό κινηματογράφο που κάνει, γι’ αυτό και κάθε νέα του ταινία έρχεται με εκκωφαντικό θόρυβο. Η τελευταία του δημιουργία, το τρισδιάστατο «Love» που προβλήθηκε μεταμεσονύκτια στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών κάνοντας αναπόφευκτα αίσθηση, μετά το «αποκαλυπτικό» του trailer  παρουσιάζει τρία clips διαφορετικών σκηνών του φιλμ.

Δύο «κατάλληλες» και μία «ακατάλληλη» σκηνή προσφέρονται στο ευρύ κοινό, εν αναμονή της προβολής της ταινίας στο ερχόμενο Φεστιβάλ του Toronto (όπου δε λείπει η ελληνική παρουσία, με τις συμμετοχές των Λάνθιμου και Τσαγγάρη στο πρόγραμμα). Η παραπάνω χρήση των εισαγωγικών, είναι κάθε άλλο παρά τυχαία.

Ο ψευδοκαθωσπρεπισμός και η υποκρισία είναι χαρακτηριστικά που καλά κρατούν στην ευρωπαϊκή (και παγκόσμια) πραγματικότητα. Η πολιτική «ορθότητα» επίσης. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα τα κράτη μέσω των επιτροπών καταλληλότητας να καθορίζουν ποιες ταινίες μπορεί και ποιες όχι να βλέπει ο πληθυσμός μιας χώρας. Κατ’ επέκταση, με αυτόν τον τρόπο μπορεί να παρεμβαίνει ακόμα και στο ίδιο το περιεχόμενο μιας ταινίας, και να κόβει (= λογοκρίνει) το «απρεπές» υλικό της.

Σε αυτές τις βάσεις στέκεται η επίθεση που δέχεται τους τελευταίους μήνες το «Love», στην προσπάθεια εύρεσης διανομής στις αίθουσες. Τον Ιούνιο, η επιτροπή καταλληλότητας της Γαλλίας έκρινε την ταινία «ακατάλληλη κάτω των 16 ετών», όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο ίδιος ο Noe. Η απάντησή του ήταν να κυκλοφορήσει μια αφίσα της ταινίας, με την -μεγάλων διαστάσεων- περιγραφή: «Επιτέλους μια αληθινή ταινία αγάπης (σ.σ.: /έρωτα) απαγορευμένη για τους κάτω των 16».

Love-Poster-Gaspar-Noe

Η Υπουργός Πολιτισμού της χώρας βέβαια, ήταν δυσαρεστημένη με το χαμηλό όριο καταλληλότητας κι έτσι ζήτησε η επιτροπή να επανεξετάσει την απόφασή της. Όπως και φυσικά έγινε, καθώς αφού η ταινία προβαλλόταν επί τρεις βδομάδες στις αίθουσες αίφνης κρίθηκε «ακατάλληλη κάτω των 18», αποκλείοντας ακόμα περισσότερο κόσμο απ’ το να τη δει.

Το ζήτημα λοιπόν είναι αν από εδώ και στο εξής οι κινηματογραφιστές θα αυτολογοκρίνονται -ακόμα- περισσότερο, έχοντας στο μυαλό τους πως μια τέτοιου είδους απόφαση μιας επιτροπής ισοδυναμεί με απώλεια εισιτηρίων στην αίθουσες, κι έτσι αδυναμία δική τους να συνεχίσουν το έργο τους. Αν αυτό παγιωθεί, θα έχουμε ως αποτέλεσμα τη νίκη της «ηθικοποίησης», δηλ. εκείνων που ως ιδεολογικά κυρίαρχοι θα καθορίζουν τι είναι «πρέπον»,  «αποδεκτό», «θεμιτό» κ.λπ.

Ο κινηματογράφος δεν μπορεί να συμβιβάζεται ούτε να ζει υποταγμένος στα όρια του καθωσπρεπισμού.

Δείτε εδώ τα clips του «Love»:

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*