Γεννημένοι Ξανά – Venuto Αl Μondo/Twice Born/Volver A Nacer (2012)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Sergio Castellitto
Σενάριο: Sergio Castellitto, Margaret Mazzantini, βασισμένο στο βιβλίο της Margaret Mazzantini
Πρωταγωνιστούν: Penélope Cruz, Emile Hirsch, Adnan Haskovic
Διάρκεια: 127’
Χώρα: Ιταλία, Ισπανία
Διανομή: Seven Films

 

Το Γεννημένοι Ξανά είναι οι μια ιστορία που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα τι είναι αυτό που μας κάνει οικογένεια. Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία μιας μητέρας, της Gemma (Penélope Cruz), η οποία επισκέπτεται το Σαράγεβο, 15 χρόνια μετά τον εμφύλιο, για να γνωρίσει ο γιος της ένα κομμάτι της ιστορίας του πατέρα του, που σκοτώθηκε εκεί. Στη πορεία αυτού του ταξιδιού αναμνήσεων θα μάθουμε πως η Gemma γνώρισε τον Diego (Emile Hirsch), την ιστορία τους, τον έρωτα τους, τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης τους, μέχρι το τραγικό τέλος.

Αρχικά, για να είμαστε τίμιοι, η ταινία δεν είναι κακή. Αλλά η αρχή της, σου δημιουργεί μια αρνητική προδιάθεση, που μέχρι να αλλάξει το κλίμα, έχει χαθεί πολύς χρόνος. Ίσως είναι το μακιγιάζ των πρωταγωνιστών ως «ηλικιωμένων», που θυμίζει τον Χαρι Πότερ 50αρη και σε κάνει να θες να γελάσεις. Ή τα συνεχή φλας μπακ, τα οποία μέχρι να αποκτήσουν νόημα εσύ έχεις ήδη μπερδευτεί. Ίσως είναι η ταχύτητα (ή ελαφρότητα) με την οποία η γνωριμία των Gemma και Diego γίνεται αιώνια αγάπη, που δεν πείθει. Μπορεί να είναι η παρουσίαση των Γιουγκοσλάβων (μεθύστακες, αγαθοί, οπισθοδρομικοί) με μια υπερβολική γραφικότητα αντίστοιχη του «όλοι οι Έλληνες κάθεστε όλη μέρα στις καφετέριες». Ή μπορεί να είναι ότι για κάποιον άγνωστο λόγο, αντιπαθώ τον Emile Hirsch, αλλά το συμπέρασμα είναι ότι η δυναμική και το συναίσθημα που κατακλύζουν την ταινία στο β’ μέρος, χάνονται στην αποσυντονιστική πρώτη ώρα.

Στη δεύτερη ώρα, αν αντέξεις μέχρι εκεί δηλαδή και ξεπεράσεις τις συναισθηματικές εκρήξεις των πρωταγωνιστών που έρχονται από το πουθενά, η ταινία σε οδηγεί από την μια ανατροπή στην άλλη. Ανατροπές σεναριακές, που συνοδεύονται από ανατροπές συναισθημάτων και προσδοκιών μέσα στα ερείπια του πολέμου. Ενώ, ολόκληρη η ταινία πλέον περνά στις πλάτες του Emile Hirsch, ο οποίος στο β μέρος, όπου ο χαρακτήρας του αποκτά νόημα, κλέβει την παράσταση με μια ερμηνεία διακριτική, γεμάτη από συναίσθημα. Ο μονόλογος του, στο γραφείο υιοθεσιών είναι εντυπωσιακός και αλλάζει το κλίμα της ταινίας. Από εκεί και πέρα η ταινία, αν και σου έχει προδώσει το μυστικό της σε κρατά με αγωνία για το αν θα φέρει λύτρωση στους ήρωες της.

Το Γεννημένοι Ξανά, είναι μια ιστορία που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα τι είναι αυτό που μας κάνει οικογένεια. Το κακό είναι ότι προσπαθεί να πει και πολλά ακόμη, μαζί με αυτό, και αντί να σε οδηγεί στη λύτρωση, θυμίζει ταξιτζή στο Σαράγεβο, που δεν ξέρει το δρόμο. Οπότε, όταν σε φτάσει στο τέλος, που όντως αξίζει, εσύ έχεις κουραστεί πάρα πολύ από το ταξίδι για εκεί.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ