Γιατί το Daredevil είναι η καλύτερη σειρά της τηλεοπτικής σεζόν

"One batch, two batch, penny and dime"

Όταν είχαμε μάθει για πρώτη φορά τα μαντάτα της επερχόμενης μεταφοράς του Daredevil στην μικρή οθόνη, ένας κρύος ιδρώτας μας είχε λούσει, καθώς οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές – ακριβώς όπως και τώρα δηλαδή – δεκατρία χρόνια μετά τον κινηματογραφικό Daredevil του Mark Steven Johnson.  Με πρωταγωνιστή έναν «τυφλό» Ben Affleck που έγινε αυτοστιγμεί ο ιδανικός αντίζηλος του Batman/George Clooney (βλ. Batman and Robin) – και ναι, δεν το λέμε για καλό – ο ήρωας της Marvel κατακρημνίστηκε στο παγκόσμιο box-office όπου μετά βίας έβγαλε τις πληρωμές των ηθοποιών του, ενώ και η γενικότερη αποδοχή που έτυχε, όχι μόνο από τους απανταχού κριτικούς, αλλά και από τους θεατές, ήταν κάτι περισσότερο από απογοητευτική.

Οι πρώτες ενδείξεις ότι η τηλεοπτική πραγμάτωση του Daredevil μπορούσε να είναι τελικά κάτι πολύ διαφορετικό, έγινε με το πρώτο casting της σειράς, και την ανάληψη του πρωταγωνιστικού ρόλου από τον Charlie Cox, ανακουφίζοντας όσους, λόγω κινηματογραφικού παρελθόντος, θεωρούσαν ότι ο Affleck αποτελούσε την μοναδική επιλογή.  Τα υπόλοιπα αποτελούν απλά τηλεοπτική ιστορία.

Με τον Drew Goddard στο δημιουργικό τιμόνι και μια ταλαντούχα ομάδα από μοντέρ, διευθυντές φωτογραφίας, σκηνογράφους, ενδυματολόγους κ.α. να τον πλαισιώνουν, το Daredevil απέδειξε από την πρώτη σεζόν ότι ήρθε για να μείνει, ανεβάζοντας κατά πολύ τον πήχη της τηλεοπτικής διασκέδασης, που έχει, έτσι κι αλλιώς, κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια, χάρη στις εντυπωσιακές παραγωγές, τα ετερόκλητα τηλεοπτικά είδη και τα all-star, πρωταγωνιστικά cast.

Μετά από μια εξαιρετικά δυνατή πρώτη σεζόν με τον Daredevil να αντιμετωπίζει την αιώνια νέμεσή του, τον Kingpin (ιδανικά ερμηνευμένο από τον Vincent D’Onofrio), η δεύτερη σεζόν έμοιαζε πολλά υποσχόμενη, κρίνοντας αρχικά από τα πρώτα trailers που έκαναν την εμφάνισή τους μέσα στην χρονιά, αλλά και από την προσθήκη του Punisher, ενός από τους πιο bad-ass και «ανθρώπινους» χαρακτήρες του μαρβελικού σύμπαντος.  Έπειτα και από το πέρας της δεύτερης σεζόν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το Daredevil αποτελεί την καλύτερη τηλεοπτική σειρά εκεί έξω.  Γιατί;  Εξηγώ.

(ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS)

Marvel's Daredevil

Οι χαρακτήρες

Οι χαρακτήρες αποτελούν το Α και το Ω κάθε σειράς, ταινίας, βιβλίου που σέβεται τον εαυτό της/του. Είναι αδιανόητο να υπάρξει ένα, έστω και στα όρια, καλό αποτέλεσμα, αν οι χαρακτήρες είναι αδιάφοροι ή κακογραμμένοι και στην περίπτωση του Daredevil δεν συμβαίνει τίποτα από τα δυο – ευτυχώς για εμάς.

Πάντα έβρισκα πως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία κάθε σουπερ ήρωα, είναι ο συμβιβασμός με την ανθρώπινη πλευρά του και ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να το επιτύχει αυτό.  Η action περσόνα του Matt Murdock εν προκειμένω, διαφέρει από την vigilante δράση άλλων super heroes, καθώς είναι επιφορτισμένη με μια βαθιά ηθική περί σωστού και λάθους, ένα χαρακτηριστικό που σε μεγάλο βαθμό απορρέει και από το επάγγελμα του Murdock ως δικηγόρου.  Αυτή η διαρκής εσωτερική σύγκρουση μεταξύ ζωής και θανάτου, το δίλημμα περί της επιβολής δικαιοσύνης, αλλά και η θρησκευτική πίστη, αποτελούν επαναλαμβανόμενα μοτίβα στοιχειοθέτησης του ήρωα, αποτυπώνοντας στην οθόνη την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το ίδιο συμβαίνει, αν και σε μικρότερο βαθμό, με τους υπόλοιπους χαρακτήρες της σειράς.  Η Karen Page εμπνεόμενη από ένα βαθύτερο αίσθημα ευθύνης, κυνηγάει την αλήθεια πάση θυσία, όποιο κι αν είναι το τίμημα – επαγγελματικό ή προσωπικό – προβάλλοντας παράλληλα την εξέλιξη του χαρακτήρα της, αλλά και την μεταμόρφωσή της από μια φοβισμένη, μοναχική γυναίκα, σε μια ανεξάρτητη αγωνίστρια.

Εξαιρετικά σημαντικός και ο χαρακτήρας του Foggy Nelson, το λογικό μέλος της δυάδας Nelson & Murdock, προσγειωμένος και πιστός, αποτελεί το ιδανικό αντίβαρο στην σχέση του με τον Matt, ο οποίος χρειάζεται ενίοτε να ακούει τα πράγματα με το όνομά τους και ποιος άλλος μπορεί να το κάνει αυτό πιο αποτελεσματικά, αν όχι ο καλύτερός σου φίλος;

Screen Shot 2016-02-25 at 10.28.35 AM

Η παραγωγή

Νομίζω πως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το γεγονός ότι το Daredevil αποτελεί μια από τις καλύτερες τηλεοπτικές παραγωγές.  Η εντυπωσιακή σκηνοθεσία, η εξαιρετική σκηνογραφία και μια ονειρεμένη, σχεδόν κομιξίστικη απόδοση της Hell’s Kitchen, αποτελούν μόνο την κορυφή του δημιουργικού παγόβουνου, μιας σειράς με τρομερή έμφαση στην λεπτομέρεια και την ατμόσφαιρα.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της φετινής σεζόν είναι οι άψογα χορογραφημένες σκηνές δράσης, αξιοζήλευτες σίγουρα ακόμα και από τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο.  Η σκηνή δε με την εξόντωση των κρατουμένων στον διάδρομο της φυλακής από τον Punisher, καθώς και η σκηνή στην σκάλα με τον Daredevil, είναι ασυζητητί από τις καλύτερες τηλεοπτικές στιγμές που έχουμε δει εδώ και πολύ, πολύ καιρό.

Βουτηγμένο μέσα στις σκιές, τις εναλλαγές μεταξύ φωτός και σκότους, τις νέον επιγραφές και τις αντανακλάσεις, το Daredevil παίζει επίσης εξαιρετικά το φωτιστικό παιχνίδι, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο προκειμένου να επιτύχει μια σχεδόν neo-noir ατμόσφαιρα που εξωτερικεύει απόλυτα και καθ’ ολοκληρίαν την ψυχοσύνθεση του ήρωά της και όλων εκείνων που εκπροσωπεί.

the-punisher-daredevil

O Punisher

Είχε φανεί από την αρχή ότι τόσο οι χαρακτήρες, όσο και η παραγωγή, θα αποτελούσαν τα δυο δυνατά χαρτιά μιας σειράς που τόλμησε να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, χτίζοντας σταδιακά ένα σουπερ-ηρωικό προφίλ με κινηματογραφική «πάστα» και Nolan-ικές βλέψεις.  Αυτό που δεν είχαμε αντιληφθεί ήταν ότι η προσθήκη του Punisher έμελλε να δεθεί άρρηκτα με το τηλεοπτικό σύμπαν του Daredevil.

Πολλές ήταν οι συζητήσεις που είχαν γίνει γύρω από το ποιος θα αναλάμβανε να φέρει εις πέρας τον δύσκολο και απαιτητικό ρόλο του Punisher, μιας που στο τραπέζι είχε ήδη πέσει το όνομα του Thomas Jane που είχε υποδυθεί τον κινηματογραφικό ήρωα στο ομώνυμο, εξαμβλωματικό φιλμ του 2004.

Όταν τελικά ο ρόλος κατέληξε στον Jon Bernthal, δεν ήταν λίγοι αυτοί που δεν πείστηκαν με το casting. Ας πούμε ότι μετά το τέλος της δεύτερης σεζόν πείστηκαν.  Όλοι.

Με μια καριέρα που μετράει κυρίως τηλεοπτικές δουλειές, ο Bernthal είδε την αναγνωρισιμότητά του να εκτοξεύεται με τον ρόλο του Shane στο επιτυχημένο The Walking Dead, με την κινηματογραφική του καριέρα να ακολουθεί, έκτοτε, την ανιούσα συμμετέχοντας σε ταινίες όπως το The Wolf of Wall Street, το Fury, το Me and Earl and the Dying Girl και το Sicario, με το μέλλον του να διαφαίνεται ήδη λαμπρό.

Στην προκειμένη περίπτωση ο ρόλος του σκληροτράχηλου Punisher αποτέλεσε απλά την επιβεβαίωση ότι ο Bernthal μπορεί να φέρει εις πέρας – και περίφημα μάλιστα – κάθε χαρακτήρα που θα κληθεί να υποδυθεί, παρουσιάζοντας εδώ έναν καθόλα ανθρώπινο και συναισθηματικά εύθραυστο ήρωα, οχυρωμένο πίσω από τύψεις και ενοχές.  Αυτή ακριβώς η  φύση του είναι που τον φέρνει άλλωστε και σε ανοιχτή ρήξη με τον Daredevil, όχι τόσο επειδή πρεσβεύει την θέση πως τα πάντα διορθώνονται με λίγο θάνατο, αλλά επειδή στον αντίποδα ο Daredevil αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι ο δίκαιος κόσμος που ονειρεύεται, ίσως να μην είναι και τόσο δίκαιος τελικά.

Λιγομίλητος, πληθωρικός και εντυπωσιακός στην μεταφορά του χαρακτήρα του, ο Bernthal αποτελεί την επιτομή του Punisher, καταφέρνοντας να κλέψει εύκολα τις εντυπώσεις από τον Charlie Cox σε μια σεζόν που δικαιωματικά του ανήκει.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ