Breaking mad for «Breaking Bad»

...

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή

Είναι πλέον γεγονός.  Το «Breaking Bad» μετά από έξι χρόνια τηλεοπτικής μετάδοσης έφτασε τελικά στο τέλος του την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013, μετρώντας στο ενεργητικό του εξηνταδύο επεισόδια που κατάφεραν να καθηλώσουν το κοινό στους δέκτες του, χαρίζοντάς του μάλιστα τον τίτλο της καλύτερης σειράς εκεί έξω, αν κρίνουμε από το γενναιόδωρο 9,5άρι που της έχουν δώσει περί τα τριακόσιες χιλιάδες άτομα στο IMDB.  Φυσικά σε αυτή την ας την πούμε άτυπη βαθμολογία, δεν προσμετρώνται και όλα εκείνα τα καταφατικά κουνήματα κεφαλιών όλων των υπολοίπων που συμφωνούν με την βαθμολογία της σειράς (και που αν ψήφιζαν μάλλον θα την έστελναν πολύ ψηλότερα).  Όσο να πεις πάντως η διαδικτυακή κορυφή ίσως και να μην έχει τόση σημασία.  Ούτε οι εκατοντάδες διακρίσεις, οι φανατικοί θαυμαστές και τα χρυσοποίκιλτα βραβεία.  Στην τελική αυτό που κράτησε ο καθένας από εμάς παρακολουθόντας το τελευταία επεισόδιο, ήταν μια αίσθηση τηλεοπτικής πληρότητας την οποία είχαμε καιρό να βιώσουμε.  Το λυτρωτικό «happy end» αποτέλεσε την ιδανικότερη αυλαία για μια σειρά τόσο βαθιά μελετημένη στην απόδοσή της, τόσο άρτια δομημένη στα τεχνικά της μέρη και τόσο αριστοτεχνικά ερμηνευμένη από το πρωταγωνιστικό της cast, ώστε δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε τον δημιουργό της Vince Gilligan γι’αυτό το εξέχον κατασκεύασμά του.  It was a hell of a ride.

Στην προσπάθειά μας λοιπόν να δώσουμε μερικές απαντήσεις στο τι ακριβώς έκανε τη σειρά αυτή ξεχωριστή, επικεντρωθήκαμε σε ορισμένες της πτυχές που την έκαναν να κερδίσει εύκολα στα σημεία και τις οποίες σου παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως παρακάτω.

Γιατί το «Breaking Bad» ήταν η καλύτερη σειρά;

Γιατί ο Walter White είναι ο πιο πολυσχιδής χαρακτήρας που έχουμε δει

Ξεκινώντας από την πρώτη σεζόν ο Walter White πλασαρίστηκε στην συνείδηση του κοινού ως ο ιδανικός οικογενειάρχης με το ξουράφι μυαλό, που όμως οι συνθήκες των ανάγκασαν να δουλεύει στο τοπικό σχολείο για τον πενιχρό μισθό του καθηγητή της Χημείας.  Να τρέχουν τα έξοδα, να εγκυμονεί η σύζυγος, να έχει τα προβλήματά του ο μεγαλύτερος γιος, να τρέχει και ο φτωχός, πλην τίμιος, Walter να κερώνει τα αυτοκίνητα των κωλοπαιδικών του μαθητών για ένα έξτρα χαρτζιλίκι.  Και σαν να μην έφταναν αυτά, να σου και ο καρκίνος.  Πόσα να αντέξει κανείς;  Ε είδε και απόειδε ο πάλαι ποτέ ταπεινός σύζυγος και πατέρας.  Σήκωσε κεφάλι, ξύρισε μαλλί, άφησε μουστάκι, φόρεσε καπέλο και μεταμορφώθηκε στον νούμερο ένα ναρκωτικό κίνδυνο με τα πρεζάκια να ακούνε «Heisenberg» και να λουφάζουν και τους μεγαλέμπορους να θαυμάζουν το διαυγές μπλε κρυσταλλάκι του.  Ουσιαστικά δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως ολόκληρη η σειρά είναι χτισμένη ακριβώς πάνω σε αυτή την προοδευτική αλλαγή του πρωταγωνιστή (του εξαιρετικού στον ρόλο του Bryan Cranston) η οποία έρχεται τόσο αργά και μεθοδικά, ώστε δύσκολα συνειδητοποιείς πως ο ήρωας του πρώτου επεισοδίου, είναι ο ίδιος με αυτόν του τελευταίου.  Η προστασία της ιερής φαμίλιας και το μεγαλόπιασμα του «είμαι κάποιος επιτέλους» αποτέλεσαν τις καλύτερες αφορμές για τον χαρακτήρα του Mr. White προκειμένου αυτός να λάμψει σε όλο του το τραγικό και πικρό μεγαλείο.  Μια ερμηνεία κορυφή και ένας από τους πιο ενδιαφέροντες και σαρωτικά πολύπλευρους χαρακτήρες που έχουμε δει στην μικρή-και γιατί οχι;-και στην μεγάλη οθόνη.

Γιατί η εξέλιξή του είναι όλη η υπόθεση

Οχι μόνο του Walter White βέβαια, αλλά και του υπόλοιπου cast, όπως για παράδειγμα η αλλαγή που βλέπουμε και στον ήρωα του Aaron Paul, Jesse, ο οποίος στο τέλος μοιάζει να κουβαλάει μόνος όλο το βάρος των πράξεών του και των όσων έζησε.  Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς πως ο κύριος White αποτελεί τον πυρήνα των πάντων, μιας που γύρω του περιστρέφονται η γυναίκα του, τα παιδιά του, ο DEA κουνιάδος και όλος ο παρανομιακός συφερτός της πόλης, οπότε είναι απολύτως λογικό η όποια εκρηκτική ή μη δράση του να μετατοπίζει την αντίδραση πάνω στο κοινωνικό του περιβάλλον, που με τη σειρά του θα επηρεάσει άλλους και πάει λέγοντας.  Εκεί εξάλλου οφείλεται ένα μέρος της μεγάλης επιτυχίας της σειράς: στην αλυσιδωτή της αντίδραση, το συνταίριασμα των χαρακτήρων και την απουσία σεναριακών κενών.  Τα πάντα είναι ρευστά και ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί παρακάτω.  Σασπένς με λίγα λόγια.

Γιατί η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική

Καταπληκτική οχι με βάση τα κινηματογραφικά standards, αλλά τα καθαρά τηλεοπτικά.  Τις περισσόερες φορές αυτό που η κάμερα θέλει να σε κάνει να προσέξεις, δεν θα το παρατηρήσεις νωρίτερα, αλλά μονάχα την στιγμή που πρέπει, κρατώντας έτσι το στοιχείο της έκπληξης ενεργό και φυσικά προοικoνομώντας διαρκώς καταστάσεις χωρίς να αντιλαμβάνεσαι σε πρώτη ματιά την πραγματική τους σημασία.  Παράλληλα το «Breaking Bad» χαρακτηρίστηκε από τα σχεδόν «κοντρ πλονζέ» πλάνα του (πλάνα στα οποία η κάμερα τραβάει από κάτω προς τα πάνω) τα οποία περιλάμβαναν διάφορες τσαχπινιές όπως την τοποθέτηση για παράδειγμα του φακού στον πάτο του καζανιού που μαγειρεύται η μεθαδόνη.  Εξίσου χαρακτηριστικό και το μοτίβο της «time lapsing» τεχνικής (η συμπύκνωση του οπτικού χρόνου, όπως για παράδειγμα η γρήγορη ανατολή και δύση του ηλίου), η οποία δένει με σχεδόν ποιητικούς τρόπους πολλές από τις σκηνές.  Τον δικό του ρόλο παίζουν το γρήγορο μοντάζ, τα κοντινά των προσώπων και η μη χρονική αφήγηση (ξεκινάμε από το τελευταίο πλάνο που δεν έχει ειρμό, μεταφερόμαστε στην αρχή και καταλήγουμε πάλι στο τελικό πλάνο, κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο).  Οτι μπορεί να καθιστά ενδιαφέρουσα μια σκηνοθεσία σε ένα κατά τα άλλα ρεαλιστικό σενάριο, τα βλέπουμε όλα στην δημιουργία του Gilligan.

Γιατί όλο το cast είναι ταλαντούχο

Φυσικά μια καλή σειρά δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στον κεντρικό της ήρωα προκειμένου να θεωρηθεί επιτυχημένη.  Απαραίτητη προϋπόθεση είναι πως όλο το υπόλοιπο υποστηρικτικό ή πιο ενεργό cast, θα πρέπει να είναι εξίσου ταλαντούχο, γιατί ένας ηθοποιός μόνο τι να σου κάνει;  Εκτός λοιπόν από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του Bryan Cranston, όλοι οι ρόλοι είχαν μοιραστεί αρμονικά ανάμεσα στους υπόλοιπους.  Ο Aaron Paul ήταν μια συναισθηματική έκπληξη, η Anna Gunn ένα ιδανικό (και σε στιγμές παγωμένο) ταίρι, ο Dean Norris ένας πληθωρικός, παραδοσιακά καλός χαρακτήρας και ο Bob Odenkirk ένας άκρως απολαυστικός, κιτς δικηγόρος.  Αν η καλοδουλεμένη, δραματική υπόθεση αποτέλεσε το κυρίαρχο συστατικό, τότε οι ερμηνείες λειτούργησαν σίγουρα ως το καλύτερο συνοδευτικό.

Γιατί το σενάριο έχει απ’ολα και αποδίδει

Δύσκολο τις περισσότερες φορές να τιγκάρεις μια ιστορία και να περιμένεις να πετύχει, ιδιαίτερα όταν το πράγμα συνεχίζεται σε πέντε σεζόν.  Μεξικάνικα καρτέλ, ιδιοκτήτες κοτοπουλάδικων, πρώην γκόμενες, ματσωμένοι πελάτες, μια κλεπτομανής αδελφή, μια «στρίγγλα» σύζυγος, ένας καρκίνος, τρελαμένοι έμποροι, μπόλικα κιλά μπλέ ναρκωτικού και εκατομμύρια δολάρια, αποτελούν μόνο μερικά από τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ του «Breaking Bad».  Πολυδιάστατο, εμπνευσμένο και όμως τόσο βαθιά χωμένο μέσα στην κατά τα άλλα, απλή καθημερινότητα, το story έχει απ’ολα και όμως καταφέρνει να μη μπουκώνει.  Εκεί που άλλες σειρές παλεύουν να συνεχίσουν τραβώντας τις υποθέσεις τους από τα μαλλιά, η κατάσταση στο «Breaking Bad» είναι αβίαστη και λογικά συνεχίσιμη.

Γιατί είχε τα κότσια να τελειώσει όπως έπρεπε (spoilers)

Όπως κάθε σειρά που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και αυτή τελείωσε όπως έπρεπε να τελειώσει.  Η ροή των πραγμάτων ήταν μελετημένο σχεδόν πως θα οδηγούσε στην συγκεκριμένη κατάληξη και όλοι όσοι την παρακολουθούσαν, σίγουρα ήταν ψιλιασμένοι.  Το οριστικό τέλος του Walter White ήταν από τα ουσιαστικότερα κλεισίματα που έχουμε δει σε σειρά και το γεγονός πως οι δημιουργοί επέλεξαν τον συγκεκριμένο τρόπο να μας αποχαιρετήσουν (είχαν στο μυαλό και άλλα, αρκετά πιο δραματικά endings), λέει πολλά για την πίστη του κοινού σε μια σειρά θρύλο πια και τούμπαλιν.  Όταν μια σειρά ή μια ταινία έχει το τσαγανό να τελειώσει όπως πρέπει, χωρίς να έχει στο «μυαλό» της γλυκανάλατα happy endings ή ηθικολογικές παραπομπές, είναι οτι καλύτερο και εδώ δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι διαφορετικό.

Για όλα αυτά λοιπόν και για αρκετά άλλα τα οποία περιμένουμε να μας επισημάνεις εσύ, το «Breaking Bad» κατέκτησε τις καρδιές μας.  Για όσους δεν το έχουν ακόμα δει, ας πούμε απλά πως τώρα ξέρουν τι θα κάνουν στον ελέυθερo χρόνο τους.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ