Γλυκά Μας Λάθη – Camille Redouble (2012)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Noémie Lvovsky
Σενάριο: Maud Ameline, Noémie Lvovsky, Pierre-Olivier Mattei, Florence Seyvos
Πρωταγωνιστούν: Noémie Lvovsky, Samir Guesmi, Judith Chemla
Διάρκεια: 115’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Seven Films

 

H Καμίλ(Νοεμί Λβοσκί) είναι μία γυναίκα στα 40 της χρόνια. Ηθοποιός, αλκοολική, μανιακή καπνίστρια και χωρισμένη με τον παιδικό της έρωτα, τον Έρικ(Σαμίρ Γκουεσμί), με τον οποίο έχουν και μία κόρη 23 ετών. Η ζωή της πάει από το κακό στο χειρότερο: δεν έχει ιδιαίτερη δουλειά ως ηθοποιός και οι εθισμοί της έχουν επιδεινώσει τις προσωπικές τις σχέσεις. Ένα βράδυ, πηγαίνει στο πρωτοχρονιάτικο πάρτι μίας παιδικής της φίλης, λιποθυμά από το ποτό και μόλις ξυπνά συμβαίνει το απίστευτο: βρίσκεται στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, και είναι πάλι 16 ετών. Θα ξανακάνει τις ίδιες επιλογές, όπως το να ερωτευτεί εκ νέου τον Έρικ; Η μήπως θα καταφέρει να το αποφύγει με αποτέλεσμα η κόρη της να μη γεννηθεί ποτέ; Η Καμίλ πρέπει να ζυγίσει προσεκτικά τις νέες τις επιλογές.

Η 49χρονη Νοεμί Λβοσκί σκηνοθετεί, γράφει και πρωταγωνιστεί σε αυτή τη μάλλον γλυκανάλατη και ολίγον βαρετή ιστορία, που μας παρουσιάζει ένα από τα κλασσικότερα κινηματογραφικά μοτίβα: τη μεταφορά στο χρόνο. Το πρωτότυπο εδώ, είναι πως η Λβοσκί μεταφέρει την ηρωίδα της στο παρελθόν όπως ακριβώς ήταν και στα 40 της χρόνια, παρότι οι άλλοι γύρω της τη βλέπουν κανονικά ως 16 χρονών κοριτσάκι. Αυτή ίσως είναι η μοναδική νότα διαφορετικότητας σε σχέση με τις αναρίθμητες ταινίες που έχουμε γίνει μάρτυρες γυναικών και αντρών που επιστρέφουν στη νεανική τους ηλικία, συνήθως για να τους δωθεί ένα καλό μάθημα ηθικής και να αλλάξουν τρόπο ζωής.

Όπερ και εγένετο και σε αυτή την κινηματογραφική προσπάθεια, με το αυτοκαταστροφικό lifestyle της Καμίλ, να δίνει το τέλειο έναυσμα για την επιστροφή της, ώστε να εκτιμήσει κάποια πράγματα που είχε. Οι προσπάθειες της να αλλάξει τα πάντα μάλλον δεν έχουν αποτέλεσμα, ειδικότερα σε θέματα όπως ο θάνατος, ενώ στο τέλος η συμφιλίωση της με το παρόν γίνεται εξαιρετικά βεβιασμένα και απότομα, κάτι που σίγουρα ξενίζει τον θεατή. Σε γενικότερο επίπεδο, το φιλμ παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με το «Η Πέγκι Σου Παντρεύτηκε» του Φράνσις Φορντ Κόπολα που είχε σχεδόν ολόιδιο concept, με τις 2 ηρωίδες να αποκομίζουν περίπου το ίδιο μάθημα από το ταξίδι τους.

Όσον αφορά την κωμική πλευρά του έργου, παρότι παρουσιάζεται ως κωμωδία το «Γλυκά Μας Λάθη» αποτυγχάνει παταγωδώς σε αυτόν τον τομέα. Κάποια cameo γνωστών Γάλλων ηθοποιών δεν προσδίδουν κάτι περισσότερο, όντας κλεισμένα σε αδιάφορους ρόλους και κάπως έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι θα μας απασχολήσει αποκλειστικά η φιλοσοφική και δραματική περίοδος της ταινίας.
Εν κατακλείδι, η Λβοσκί φτιάχνει μία ταινία που δε θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν έχει μία κάποια γοητεία, αλλά συνάμα πάσχει από ανίατα προβλήματα και δε μας προσφέρει απολύτως τίποτα. Ικανοποιητική σκηνοθεσία, ικανοποιητική ηθοποιία, μία απλά συμπαθητική ταινία.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ