Gloria (2013)

Ο σκηνοθέτης Sebastián Lelio αγαπάει την ηρωίδα του, αποφεύγει έξυπνα τους μελοδραματισμόυς και υστερίες και σχεδόν συμπάσχει μαζί της.






 


Σκηνοθεσία: Sebastián Lelio
Σενάριο: Sebastián Lelio, Gonzalo Maza
Πρωταγωνιστούν: Paulina García, Sergio Hernández, Diego Fontecilla
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Χιλή, Ισπανία
Διανομή: Strada

 

Η Γκλόρια είναι 58 χρονών, χωρισμένη και τα παιδιά της έχουν ήδη φύγει από το σπίτι. Αποφασίζει όμως να μην περάσει μόνη την υπόλοιπη ζωή της. Για να καλύψει τον ελεύθερο χρόνο της κάνει διάφορες δραστηριότητες και ψάχνει ακόμη τον έρωτα σε πάρτι ενηλίκων που αναζητούν συντροφιά. Όταν συναντά τον Ροδόλφο, έναν χωρισμένο 65άρη, νομίζει πως βρήκε τον πραγματικό έρωτα. Η σχέση τους είναι πολύ δύσκολη καθώς ο Ροδόλφος έχει μία άρρωστη εξάρτηση από τα παιδιά του και την πρώην γυναίκα του. Η Γκλόρια ήθελε να τα δώσει όλα σ’αυτή τη σχέση, μόνο με το φόβο ότι μπορεί να είναι η τελευταία της, όμως η πραγματικότητα την φέρνει μπροστά σε αναπάντεχα εμπόδια που δεν ξέρει αν έχει το σθένος να τα ξεπεράσει. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει τόσο εκείνα, όσο και το γεγονός ότι μεγαλώνει…

H Gloria μας έρχεται από περασμένο φεστιβάλ του του Βερολίνου με το βραβείο της καλύτερης ερμηνείας για την πρωταγωνίστρια της. Αυτό από μόνο του αποτελεί λόγω θέασης του φιλμ.

Η ερμηνεία της Paulina García είναι ρεαλιστική, τολμηρή αλλά και βγαλμένη από μια γενικευμένη πραγματικότητα που μας κάνει να βρίσκουμε συνεχώς κοινά σημεία. Παρά την ηλικία της, η πρωταγωνίστρια δεν το βάζει κάτω. Έχει μια ακόρεστη δίψα για ζωή και την εκφράζει με τρόπο απολύτως αρμοστό στο physique και την ηλικία της. Πολύ εύκολα ένας τέτοιος ρόλος στα χέρια μιας άπειρης ηθοποιού θα μπορούσε να είχε μεταφραστεί ως “η ζωή μετά την εμμηνόπαυση” και να παιχτεί επίπεδα και ενδεχομένως κωμικά. Η García όμως εντοπίζει τη ουσία του χαρακτήρα της, την αγωνία, τους φόβους και τη μοναξιά της και διαπρέπει σαν να εύθραυστη αλλά καθόλου ανασφαλής κυρία που κοντεύει τα δεύτερα -ήντα

Ο σκηνοθέτης Sebastián Lelio (γνωστός κυρίως για το La sagrada familia του 2005) αγαπάει την ηρωίδα του, αποφεύγει έξυπνα τους μελοδραματισμόυς και υστερίες και σχεδόν συμπάσχει μαζί της. Την βάζει να τραγουδάει λυπητερά τραγούδια μαζί με το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, να φεύγει μόνη από ένα πάρτι σκονταφτοντας, να παραπονιέται για το θόρυβο που κάνει ο γείτονας. Στιγμές καθημερινές, ανθρώπινες και γνώριμες στον καθένα μας. Και με τον ίδιο πάλι τρόπο, εκφράζει τον ενθουσιασμό και τις συναισθηματικές τις εκλάμψεις. Σαν είναι όλα μέρος μια ίδιας ζωής, μιας κοινής ψυχοσύνθεσης του θεατή και της ηρωίδας. Μετράει σκόρπιες καταστάσεις μίας “έτοιμης πραγματικότητας” και καταγράφει φοβίες, ελπίδες, όνειρα και αποφάσεις.

Με τόσο απλή σκηνοθετική εικονοπλασία, χωρίς φανταχτερές γωνίες λήψης και βιαστικά μοντάζ. Σε κάθε σκηνή παίρνει το χρόνο του για να πουν οι ήρωες του (συνυπογράφει και και το σενάριο) αυτά που νιώθουν τη στιγμή μου θέλουν. Αυτό όμως δεν κάνει σε καμία περίπτωση την ταινία αργή. Αντιθέτως την κάνει να συμβαδίζει σκηνοθετικά με το θέμα της και εναρμονίζει το θεατή με το ρυθμό του αφού κάθε σκηνή έχει το δικό της σκοπό στην εκπλήρωση του συναισθηματικού ταξιδιού της πρωταγωνίστριας του.

Συνολικά η Gloria είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που θα δεις φέτος. Με αφετηρία μια ιστορία που είναι τόσο κοινή όσο και ξένη για τους ηλικιακά νεότερους, σε κάνει να ταυτιστείς και να βιώσεις τη ζωή όπως πραγματικά είναι. Ελεύθερη, ασυμβίβαστη, γλυκόπικρη και τελικά απελευθερωτική.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ