Γλυκιά Απόδραση – Comme un Avion (2015)

Καλές αρχικές προθέσεις, αλλά η ταινία δεν «απογειώνεται»

 ★★☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Bruno Podalydes
Σενάριο: Bruno Podalydes
Πρωταγωνιστούν: Bruno Podalydes, Sandrine Kiberlain, Agnes Jaoui
Διάρκεια: 105′
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Filmtrade

f46f3ba8-2172-4e19-8056-c48ca62477d9Ο Michel είναι ένας παντρεμένος 50άρης που έχει εμμονή με τα αεροπλάνα. Μια μέρα βλέπει τη φωτογραφία ενός καγιάκ, το οποίο έκτοτε γίνεται το νέο πάθος του (του θυμίζει αεροπλάνο χωρίς φτερά). Το να αγοράσει και να συναρμολογήσει ένα, όμως, δεν του είναι αρκετό και έτσι σύντομα παίρνει άδεια από τη δουλειά του για να οργανώσει την κατάβαση ενός ποταμού.

Σε αυτήν την περίεργη γαλλική υπαρξιακή κωμωδία υπάρχουν μερικές αξιοσημείωτες αρετές, με τη σκηνοθεσία του Bruno Podalydès (για πρώτη φορά πρωταγωνιστής σε ταινία που σκηνοθετεί, ενώ υπογράφει και το σενάριο) να αποτελεί μια από αυτές. Επίσης, πρωτότυπη είναι η ιδέα ενός road movie που πραγματοποιείται σε ποτάμι αντί για δρόμο, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να θαυμάσουμε κάτι από γαλλική εξοχή, αλλά και η επιλογή της μουσικής (από Daft Punk μέχρι Bach). Το τρίο των γυναικών ηθοποιών (Sandrine Kiberlain, Agnès Jaoui και Vimala Pons) που περιβάλουν τον Podalydès είναι υπερταλαντούχο, αν και οι ρόλοι που υποδύονται είναι μάλλον δισδιάστατοι. Το στοιχείο, όμως, που ξεχωρίζει πιο πολύ είναι οι όμορφες σκηνές-όνειρα του Michel· σουρεαλιστικές, μακάβριες ή μελαγχολικές, όσο χρειάζεται, για να ξεφύγουμε από τον κατά τα άλλα πολύ αργό ρυθμό της ταινίας.

Ο Michel δεν είναι ένας εύκολος χαρακτήρας για να τον ακολουθήσεις. Ίσως επειδή πρόκειται για κάποιον υπερβολικά ονειροπόλο, σχεδόν αφελή και καθόλου ρεαλιστή. Λογικό είναι, κατά τη γνώμη μας, να δυσκολεύεται κάποιος να ταυτιστεί με ένα λευκό άντρα της μεσαίας τάξης, χωρίς προβλήματα, που μπορεί να λείψει μια εβδομάδα από τη δουλειά του χωρίς συνέπειες, απλά για να κακομάθει τον εαυτό του με μια εκδρομή αυτογνωσίας. Επιπλέον, προβληματικό, περιττό και κουραστικό βρίσκουμε το voice-over του ήρωα που μας εξηγεί ό,τι κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Το χειρότερο, όμως, είναι πως στο τέλος του ταξιδιού ο εσωτερικός κόσμος του βασικού χαρακτήρα μένει ανεπηρέαστος. Η ιστορία δίνει την εντύπωση μιας ευθείας γραμμής, όπου σχεδόν τίποτα δε συμβαίνει και έχουμε την αίσθηση πως ο Michel είναι ο ίδιος, δεν έχει αλλάξει, ούτε έμαθε κάτι που θα τον κάνει καλύτερο. Το ταξίδι αυτό δε φαίνεται να είναι για αυτόν εμπειρία ζωής. Περισσότερο μοιάζει με ένα καπρίτσιο που την επόμενη μέρα θα ξεχαστεί για ένα καινούριο.

Αν είστε εξοικειωμένοι με τέτοιου είδους ταινίες ή με το στιλ του συγκεκριμένου σκηνοθέτη δε θα περάσετε άσχημα. Αυτό δε σημαίνει πως την επόμενη μέρα δε θα έχετε ξεχάσει το Michel και την περιπέτεια του. Μπορεί οι αρχικές προθέσεις να ήταν καλές, αλλά η ταινία ποτέ δεν «απογειώνεται».

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ