Godzilla (2014)

Ο νέος “Godzilla” σηματοδοτεί με τον καλύτερο τρόπο την έναρξη των καλοκαιρινών blockbuster.






 


Σκηνοθεσία: Gareth Edwards
Σενάριο: Max Borenstein, Dave Callaham
Πρωταγωνιστούν: Aaron Taylor-Johnson, Elizabeth Olsen, Bryan Cranston, Ken Watanabe, Sally Hawkins, Juliette Binoche
Διάρκεια: 123’
Χώρα: ΗΠΑ/Ιαπωνία
Διανομή: Village

 

godzilla2014_poster2Το 1954 η ιαπωνική Toho Company LTD κυκλοφόρησε την πρώτη ταινία “Godzilla”, με πρωταγωνιστή ένα ραδιενεργά μεταλλαγμένο, γιγαντόσωμο θηλαστικό (κάτι μεταξύ δυνόσαυρου και αλιγάτορα), που έσπερνε την καταστροφή στο διάβα του, οδηγώντας το Τόκιο στον ολοκληρωτικό αφανισμό.

Aυτή ήταν και η ταινία, που αποτέλεσε ουσιαστικά την κορωνίδα, ενός μακρόχρονου, “kaiju” (και σε πολλές περιπτώσεις, αρκούντως camp) franchise, κατά την διάρκεια του οποίου ο μεγαλοπρεπής Godzilla βρέθηκε και στις δυο πλευρές του κακού και του καλού, άλλοτε επιφορτισμένος με τον ρόλο της φυσικής νέμεσις του ανθρώπου και άλλοτε με αυτόν του υπερασπιστή της ανθρωπότητας, απέναντι σε ορδές από ιπτάμενους, πολυ-κέφαλους και… ρομποτικούς εχθρούς.  Τώρα και με αφορμή τα 60 χρόνια από την γέννηση του πιο εικονικού τέρατος που γνώρισε ποτέ η κινηματογραφική οθόνη, ο Gareth Edwards μας ξανασυστήνει τον απόλυτο μεγαθηριακό κυρίαρχο.  Και διάβολε, το κάνει καλά.

Μακριά από το, δίχως παράδοση, δημιούργημα του Roland Emmerich τoυ 1998, που ήθελε τον Godzilla τον απόλυτο φόβο και τρόμο του Manhattan (μήπως να σταματούσατε να τον ταϊζετε φρέσκο ψάρι ρε παιδιά;), ο Gareth Edwards επανοικοδομεί την ιστορικότητα του ζωϊκού αυτού ‘Θεού’, ενισχύοντάς τον με μετρημένες, αλλά αξιόλογες ενέσεις ιαπωνικής κουλτούρας.

Όταν μια μέρα ένα προϊστορικό παράσιτο, το MUTO (Massive Unidentified Terrestrial Organism), απελευθερωθεί από τα δεσμά του και αρχίσει να σπέρνει τον όλεθρο στην πορεία του για την αναζήτηση της υπέρτατης πηγής τροφής, ο μοναδικός που θα μπορέσει να το σταματήσει, είναι ένας κυνηγός τόσο παλιός, όσο ο ίδιος ο πλανήτης Γη. And “they call him Gojira”.

Με την αυθεντική του ονομασία να αποτελεί ένα αμάλγαμα των λέξεων gorira (δηλ. γορίλα) και kujira (δηλ. φάλαινα), εξαιτίας της δύναμής του και της θαλασσινής του προέλευσης, το διάσημο τέρας των Toho studio, δεν αποτέλεσε μόνο τον πρωτεργάτη των διάσημων και πολύ αγαπητών tokusatsu ταινιών της εταιρείας (ταινίες που χαρακτηρίζονταν από την εκτεταμένη χρήση ειδικών εφέ), αλλά αναδείχθηκε πρωτίστως σε σύμβολο ενάντια στη χρήση πυρηνικών όπλων, αποτελώντας το ζωντανό παράδειγμα των κακώς κειμένων και της αλόγιστης δράσης των ανθρώπων.

Με την Ιαπωνία να μετράει ακόμη πληγές το 1954, εννέα χρόνια μετά την ρίψη της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και την απώλεια χιλιάδων ζωών, η ταινία του Ishiro Honda, υπήρξε μια ξεκάθαρη μεταφορά που σωματοποίησε την ραδιενεργή φρίκη στο επιβλητικό παρουσιαστικό, τον απειλητικό βρυχηθμό και την καταστροφική μανία του Godzilla, ένα πανταχού παρόν σύμβολο μιας πικρής, ιστορικής πραγματικότητας.

Εν έτει 2014 ο Gareth Edwards αποτίει φόρο τιμής στο πρωτότυπο, ιαπωνικό πλάσμα, με έναν Godzilla που παραπέμπει αβίαστα στον εξηντάχρονο ‘πατέρα’ του.  Ο σκηνοθέτης επιλέγει έτσι τις έμμεσες αναφορές του ιστορικού background του πλάσματος, όπως για παράδειγμα, την δημιουργία του νέου Godzilla κατά το πρότυπο του αυθεντικού τέρατος, διατηρώντας τα “keloid scars” του, τα τραύματα δηλαδή, από τα οποία υπέφεραν τα θύματα του πυρηνικού ολοκαυτώματος, προκειμένου να τονιστεί για ακόμη μια φορά, πως ο Godzilla αποτελεί προϊόν πυρηνικών όπλων.

Παρόλα αυτά ο Edwards δημιουργεί στον πυρήνα του, ένα καθαρόαιμο, εντυπωσιακό blockbuster που φέρνει την δράση και το δέος στο προσκήνιο, αφήνοντας τις τραγικές συνέπειες της ανθρώπινης αλαζονίας να δράσουν υπόγεια, υπενθυμίζοντας διαρκώς από τα παρασκήνια, ποιος έχει τελικά την ευθύνη για όλον αυτό τον χαμό.

Ο “Godzilla” αποτελεί ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα με όλη την σημασία της λέξης, αντλώντας δύναμη από τα υπέροχα visual effects, τον πλούσιο ήχο και τα συγκλονιστικά καλοφτιαγμένα τέρατά του, τα οποία αποτελούν το δυνατό χαρτί της ταινίας, σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία του Edwards και το καταιγιστικό μοντάζ του Bob Ducsay.

Ίσως το μοναδικό αρνητικό να αποτελεί η κάπως περιορισμένη ανάπτυξη των χαρακτήρων, αλλά έτσι κι αλλιώς οι ιστορίες τους περνούν σε δεύτερη μοίρα, όταν μια ομάδα από προϊστορικά τέρατα αποφασίζει να σουλατσάρει στον πλανήτη, που κάποτε αποτελούσε το δικό τους καταφύγιο.

Ο νέος “Godzilla” σηματοδοτεί με τον καλύτερο τρόπο την έναρξη των καλοκαιρινών blockbuster.  Με ένα ανατριχιαστικό μουσικό θέμα δια χειρός Alexandre Desplat, δυο διακλαδωτές ιστορίες που τρέχουν παράλληλα (αυτή των ανθρώπων και αυτή των τεράτων) και μια από τις πιο όμορφες σεκανς που έχουμε δει τελευταία στον κινηματογράφο, ο Godzilla αποτελεί μια απόλυτα απολαυστική ταινία που λειτουργεί ως άξιος συνεχιστής του kaiju franchise.  Let them fight” λοιπόν.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ