Gravity (2013)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Alfonso Cuarón
Σενάριο: Alfonso Cuarón, Jonás Cuarón
Πρωταγωνιστούν: Sandra Bullock, George Clooney, Ed Harris
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village Films

 

PosterΑν μικρός ήθελες να γίνεις αστροναύτης, το Gravity θα σου αλλάξει άποψη. Γιατί το Gravity δεν είναι μια ταινία, αλλά μια πρωτόγνωρη, κινηματογραφική εμπειρία πτώσης στο κενό, χωρίς αλεξίπτωτο. Είναι η θέληση του ανθρώπου να επιβιώσει κόντρα και στις πιο αντίξοες συνθήκες, σε ένα οπτικοακουστικό τυφώνα σασπένς και θανατηφόρας ομορφιάς.

Η Dr.Ryan Stone (Sandra Bullock) είναι μηχανικός ιατρικών μηχανημάτων και βρίσκεται από σπόντα σε μια αποστολή στο διάστημα. Ο Kowalski (George Clooney) είναι ένας από τους πιο έμπειρους αστροναύτες, στην τελευταία του αποστολή. Αποστολή ρουτίνας. Τόσο τυπική που μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε το διάστημα και την Γη από ψηλά, με ένα μοναδικό τρόπο, σαν να είμαστε εκεί… και τότε συμβαίνει το αδιανόητο. Μια σειρά γεγονότων προκαλεί βροχή θραυσμάτων που καταστρέφει το διαστημικό λεωφορείο και η Dr.Stone εκτινάσσεται στο αχανές διάστημα, ενώ το οξυγόνο της τελειώνει και, ενώ, έχει χαθεί κάθε επικοινωνία με τη Γη. Και αυτά είναι τα 5 πρώτα λεπτά της ταινίας! Από εδώ και πέρα αρχίζει ένα κρεσέντο αγωνίας 85 λεπτών που σε τραβάει τόσο δυνατά, ώστε μόνο η βαρύτητα σε κρατάει στην καρέκλα σου.

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να κρίνεις μια τέτοια ταινία. Ακόμα και να την κατατάξεις. Είναι περιπέτεια, είναι θρίλερ, είναι επιστημονική φαντασία(αλλά μόνο με βάση τον τυπικό ορισμό), είναι δράμα κ.α. Βλέπεις στοιχεία που σου θυμίζουν από τον Ναυαγό, Cast Away (2000), ή το πρόσφατο Όλα Χάθηκαν, All Is Lost (2013), μέχρι σοβιετική λογοτεχνία, όπως την «Συνεισφορά» του Πολεβόι, ή και το «Ο Γέρος και Η Θάλασσα» του Χέμινγουαιη. Και πράγματι η ταινία είναι τόσο πιο κοντά στο ρεαλιστικό, ανθρωποκεντρικό δράμα, που το πλαίσιο, δηλαδή το διάστημα, εξυπηρετεί μόνο την ανάγκη του ανθρώπου να ξεπεράσει τα όρια του, να υπερβεί τα εμπόδια της φύσης και να επιβιώσει. Να κατακτήσει και να υποτάξει ακόμα και χώρους στους οποίους η φύση δε του επέτρεπε να φτάσει. Από αυτήν την άποψη η ταινία, αν και όχι «φαντασία», θα αποτελέσει ταινία-σταθμό για το sci fi.

Η εισαγωγή της ταινίας είναι επιγραμματικότατη και, από τη στιγμή του ατυχήματος και μετά η δομή της ταινίας θυμίζει video game, αλλά όχι με την κακή έννοια. Οι πρωταγωνιστές έχουν να ξεπεράσουν μια σειρά δυσκολιών για να επιστρέψουν στη Γη. Κάθε δυσκολία που υπερβαίνεται οδηγεί σε μία καινούργια πρόκληση. Το αχανές του διαστήματος χρησιμοποιείται με τέτοιο τρόπο που θα φόβιζε κάθε κλειστοφοβικό, ενώ τα πλάνα της Γης, αν και πραγματικά μαγευτικά, σου δημιουργούν ίλιγγο.

Η ένταση της ταινίας εκτινάσσεται με το αίσθημα της απομόνωσης, της νεκρικής σιγής που συνδυάζεται με φονικές συγκρούσεις, εκρήξεις που δεν μπορείς να τις ακούσεις, αλλά τις νιώθεις έτσι ώστε να βιώνεις το κίνδυνο και την αγωνία της επιβίωσης. Τόσο οπτικά, όσο και ηχητικά η ταινία σε ταξιδεύει σε έναν κόσμο που η μοναδική ομορφιά εναλάσσεται με τον θανάσιμο κίνδυνο. Σε αυτό παίζουν ρόλο τα εντυπωσιακά εφφέ της ταινίας και η μουσική επένδυση, που σε κάνουν να ζήσεις κάτι που δεν έχεις ξαναδεί σε σινεμά.

Η απουσία άλλων χαρακτήρων δε δρα ανασταλτικά, ούτε δημιουργεί κοιλιά, αφού είναι συνεχώς παρόντες μέσω των δύο πρωταγωνιστών και άλλα πρόσωπα. Είτε μέσα από τις ιστορίες τους από τη Γη, είτε από τους μονολόγους με την ελπίδα επανένωσης μαζί τους κτλ. Επιπλέον, η μεγάλη ανατροπή της ταινίας γίνεται ένας έξυπνος από μηχανής θεός, που δεν πέφτει στο επίπεδο της εύκολης «αμερικανιάς» και αν και το τέλος το περιμένουμε, δε προλαβαίνουμε να ησυχάσουμε, παρά μόνο στους τίτλους τέλους.

Ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος Alfonso Cuarón, δημιουργός μεταξύ άλλων και του εκπληκτικού, μελλοντολογικού Children of Men (2006), αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό σαν επιλογή για μια τέτοια παραγωγή. Τελικά, μας παραδίδει μια μοναδική εμπειρία κινηματογράφου, που σε κάνει να κοιτάς κάτω από τα ποδιά σου για να είσαι σίγουρος ότι δε πέφτεις. Αν και το Gravity δε θα μείνει στην ιστορία του σινεμά ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, καθώς η ιστορία τελικά, μάλλον παραείναι απλή, σίγουρα όμως, είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές ταινίες που είδαμε ποτέ.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

Δες και το Reel Shooting αυτής της εβδομάδας με αφιέρωμα στο Gravity

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ