Μεγάλες Προσδοκίες – Great Expectations (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Mike Newell
Σενάριο: David Nicholls (βασισμένο στο κόμικ των) Charles Dickens
Πρωταγωνιστούν: Ralph Fiennes, Helena Bonham Carter, Robbie Coltrane, Jeremy Irvine
Διάρκεια: 128’
Χώρα: Η.Π.Α., Ην. Βασίλειο
Διανομή: Odeon

 

Ένα από τα πιο δημοφιλή αριστουργήματα της κλασσικής λογοτεχνίας βρίσκει γι’ ακόμη μια φορά το δρόμο προς τη μεγάλη οθόνη. Το βιβλίο του Κάρολου Ντίκενς έχει ευτυχήσει αλλά και δεινοπαθήσει στα χέρια πολλών σκηνοθετών, αλλά όπως φαίνεται υπάρχουν οπτικές πάνω σε αυτό που ακόμα δεν έχουμε δει. Μετά λοιπόν από πολλές μεταφορές, με γνωστότερες την αψεγάδιαστη εκδοχή του 1946 από τον David Lean αλλά και τη σύγχρονη απόδοση από τον Alfonso Cuaron το 1998, σειρά πήρε ο Mike Newell. Υπήρχε άραγε κάτι νέο να προτείνει με μία ακόμα μεταφορά του αγαπημένου βιβλίου;

Η ιστορία ξεκινάει με τον ορφανό Πιπ (Jeremy Irvine) που σε παιδική ηλικία, βοηθάει έναν κακοποιό (Ralph Fiennes) που δραπέτευσε από τις φυλακές. Η πράξη του αυτή πρόκειται να του αλλάξει τη ζωή με τρόπους που πότε δεν είχε φανταστεί. Στο μεταξύ γνωρίζει κι ερωτεύεται τη μικρή Εστέλα, προστατευόμενη μιας πλούσιας κι ολίγον τρελής γεροντοκόρης (Helena Bonham Carter). Ο μόνος τρόπος να τη κερδίσει είναι να γίνει κι αυτός ένας τζέντλεμαν της εποχής και μια μέρα απροσδόκητα, θα του δοθεί αυτή η ευκαιρία από έναν άγνωστο μυστηριώδη κηδεμόνα.

Η ιστορία μπορεί να έχει ειπωθεί πολλές φορές και να είναι στους περισσότερους πλέον γνωστή, αλλά ακόμα καταφέρνει να σε προσελκύσει και να σε κάνει να απορροφηθείς από τους χαρακτήρες. Τα τεχνάσματα κι επίπεδα αφήγησης που χρησιμοποιεί ο Ντίκενς είναι τόσο όμορφα κι εύστοχα που αν μια ταινία τα μεταφέρει αξιοπρεπώς σε ένα σενάριο, γίνεται αυτόματα άνω του μετρίου. Στη προκειμένη η μεταφορά είναι πιστή και πατάει με επιτυχία στα περισσότερα από τα θέματα που θίγει το βιβλίο. Οι χαρακτήρες είναι πανέμορφοι και μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας πάει και στο πραγματικά απίστευτο καστ. Η Helena Bonham Carter δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της, θυμίζοντας μας πόσο καλή είναι στα δράματα. Ο Jeremy Irvine, που οι περισσότεροι γνωρίσαμε από το “War Horse” μπορεί να φαίνεται λίγο αδέξιος και αδύναμος να πάρει τη ταινία πάνω του, αλλά τελικά τα καταφέρνει ικανοποιητικά- το γοητευτικό παρουσιαστικό του βοηθάει αρκετά είναι η αλήθεια.

Από σκηνοθετικής άποψης η ταινία είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις, το οποίο μπορεί για τον καθένα να διαβαστεί ως επιτυχία ή αποτυχία του Newell. Οι τελευταίες του ταινίες, όπως το “Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας” ή το τραγικό “Prince of Persia” μας έκαναν να αναθεωρήσουμε τις ικανότητες του και να αναπολήσουμε την εποχή του “Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία”. Στις “Μεγάλες Προσδοκίες” ωστόσο, ο Newell κάνει ότι πρέπει και το κάνει σωστά. Όλα βρίσκονται στη σωστή θέση τοποθετημένα και τα πάντα συμβαίνουν με τον τρόπο που πρέπει. Με λίγα λόγια είναι “σωστό” κι αυτό ταυτόχρονα το κάνει κι αναμενόμενο. Δε τολμάει κάτι νέο και δε προτείνει κάτι διαφορετικό κάνοντας το όλο εγχείρημα μιας ακόμα μεταφοράς εντελώς περιττό.

Η ταινία λειτουργεί περισσότερο σαν μεμέντο μιας ιστορίας, παρά σαν μια νέα ξεχωριστή εμπειρία. Το ότι θα περάσεις καλά δεν είναι απίθανο, αλλά απ’ την άλλη πιθανόν να νιώσεις όπως όταν βλέπεις για δεύτερη φορά μια καλή ταινία. Περνάς καλά, αλλά όχι όσο την πρώτη φορά.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ