SOS: Ελληνική μυθολογία καλεί Hollywood

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Σχεδόν όλοι όσοι μεγαλώσαμε σ’ αυτή τη χώρα έχουμε τέρψει την παιδική μας φαντασία με την αρχαία ελληνική μυθολογία. Οι άθλοι του Ηρακλή, ο Τρωικός πόλεμος, η αργοναυτική εκστρατεία και πολλά άλλα μας ταξίδευαν και ταξιδεύουν το μυαλό με την πολυπλοκότητα του μύθου τους και με τις εικόνες που καθένας μας πλάθει στο μυαλό του.

Θα υπέθετε κανείς ότι μπορούν να δώσουν άπειρο υλικό στο Hollywood για blockbuster που θα ανανεώνονται με sequels και θα κερδίζουν Oscar οπτικών εφέ. Τα φόντα υπάρχουν και με το παραπάνω. Παγκοσμίου φήμης ιστορίες με ουσιαστικό δραματουργικό υπόβαθρο και εντυπωσιακά μυθικά τέρατα για CGI. Αντ’ αυτού η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει την παιδική μας ανυπομονησία για υπερθέαμα βασισμένο στην ελληνική μυθολογία.

Για τη Disney ο Ηρακλής ήταν ένας μικρός Schwarzenegger και ταυτόχρονα γόης της αρχαίας εποχής. Ως ένα σημείο το αντιλαμβάνεται κανείς ως σχόλιο αλλά και πάλι στερείται εντυπωσιασμού.

Μετά σε μια ελληνοφιλική κρίση του Hollywood βγαίνουν μέσα σε ένα χρόνο o Αλέξανδρος και Η Τροία. Το ένα πιστό και ανεπαρκές και το άλλο αισχρά άπιστο και με απουσία της μυθολογίας που το στηρίζει.

Μετά, βασισμένο σε πετυχημένη σειρά βιβλίων Αμερικάνου συγγραφέα, σκάει μύτη ο Percy Jackson. Παρόλο που είχε το Chris Columbus στο τιμόνι, το μόνο που κατάφερε ήταν να συγκεντρώσει τις χειρότερες κριτικές και να απογοητεύσει το κοινό που στις Η.Π.Α. έδωσε λιγότερα από 80 εκατομμύρια δολάρια για να δει.

Και ακολουθεί το Immortals που αν έχεις δει το 300 και έχεις παίζει λίγο God of War δεν έχει να σου δώσει τίποτα. Και φτάνοντας στο σήμερα, έχουμε το Clash και αυτή την εβδομάδα το Wrath of the Titans ταινίες που παίζουν σε 3D και πέρα από τα 12 ευρώ στο Multiplex δεν έχουν άλλο λόγο ύπαρξης.

Εν αναμονή λοιπόν την κινηματογραφικής μεταφοράς του βίαιου και φαντασμαγορικού παιχνιδιού God of War (αν γίνει τελικά) ας αφήσουμε την φαντασία μας να οργιάσει και την ελπίδες μας να αιωρούνται.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ