Η Αγάπη Δεν Έρχεται Μόνη – Un Bonheur n’Arrive Jamais Seul (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: James Huth
Σενάριο: James Huth, Sonja Shillito
Πρωταγωνιστούν: Sophie Marceau, Gad Elmaleh, Maurice Barthelemy
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Seven Films

 

Η ταινία του James Huth μοιάζει σε σενάριο με καμιά κατοσταριά ακόμα που έχεις δει τα τελευταία χρόνια με πρωταγωνιστή τον Sacha (Elmaleh), έναν τύπο που το παίζει λεύτερο πουλί γυρνώντας από κανάρα σε κανάρα και από one night stand σε one night stand, παίζοντας ενίοτε τζάζ και αφήνοντας την μάνα του να του πλένει τα ρούχα και να του κάνει τα ψώνια, ο οποίος και δαγκώνει τελικά την λαμαρίνα με μια σαραντάρα καριερίστα με τρία παιδιά και πρώην σύζυγο τον νυν εργοδότη του.

Φυσικά από την πρώτη στιγμή αναγνωρίζεις όλα τα στοιχεία του κλασικού αστραποβροντικού έρωτα, των πολλών σχεσιακών εμποδίων που δεν επιτρέπει σε αυτούς τους ανθρώπους να είναι μαζί, καθώς και την μυρωδιά του happy end που σε πλησιάζει απειλητικά από μακριά, ακόμα και την ύστατη στιγμή που εσύ προσπαθείς να δεις το story αλλιώς. Λυπάμαι αλλά δεν είναι. Και λυπάμαι αλλά το μόνο που θα κάνεις με την συγκεκριμένη ταινία είναι να χάσεις τον χρόνο σου.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν ήρθε η στιγμή να σε ενημερώσουμε-σε περίπτωση που δεν το ξέρεις ήδη-πως το καλοκαιρινό κινηματογραφικό mood μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί στην υπέρτατη ταινιακή παγίδα, καθώς εκτός από τα οφθαλμολαγνικά μπλοκμπάστερς τα οποία έχεις την δυνατότητα να απολαμβάνεις κάθε χρονιά τέτοια εποχή (και μαζί σου να τα απολαμβάνουμε και εμείς μιας που πολύ μας αρέσουν), δυστυχώς εξαναγκάζεσαι να τρώς στη μάπα και όλες εκείνες τις χαζοβιόλικες κωμωδίες και τα ξενέρωτα ρομάντζα που οι διανομείς σκέφτηκαν πως θα έδεναν τόσο όμορφα με την ζεστή ατμόσφαιρα και τα θερινά φεγγάρια. Ε λοιπόν και το «H Αγάπη δεν έρχεται μόνη», ο γαλλικός σοροπιομπακλαβάς της εβδομάδας μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή του μόνο χάρη στην χαρωπή καλοκαιρινή ατμόσφαιρα που μας κάνει λιγάκι πιο ανεκτικούς. Σε τίποτε άλλο.

Σαφέστατα η παρουσία της γοητευτικής Sophie Marceau, η οποία αν δεν ήταν ηθοποιός θα μπορούσε να είναι η καθηγήτρια γαλλικών με την οποία θα ήσουν κρυφά ερωτευμένος, αποτελεί το μοναδικό ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας, μιας που έτσι κι αλλιώς η χημεία της με τον Gad Elmaleh είναι μάλλον απούσα.

Η αδυναμία του σκηνοθέτη James Huth να δημιουργήσει ένα πραγματικά κωμικό, και συνάμα αισθαντικό ταινιάκι γίνεται γρήγορα εμφανής από την στιγμή που αποφασίζει να βαρύνει την πρωταγωνίστριά του με έναν συνδυασμό ατσουμπαλοσύνης και pure γκαντεμιάς που σπάει κόκκαλα-στο τσακ τη γλυτώνει και η ίδια-αδυνατώντας να καταλάβουμε τον λόγο για τον οποίο μια τόσο χονδροειδής σεναριακή προσθήκη ήταν και απαραίτητη.

Με το story να πατάει για ακόμη μια φορά πάνω σε αμερικανόφερτα κομεντιακά μοτίβα, αλλά με τους Γάλλους να τοποθετούν στην θέση των ηλίθιων διαλόγων και των face palm-ικών ιστοριών, μια εν δυνάμει χαριτωμένη και κωμική σχέση καταστάσεων που όμως δεν τους βγαίνει, το «Un Bonheur n’arrive jamais seul» είναι μια ταινία δίχως την παραμικρή πρωτοτυπία, την όποια πινελιά ψυχής ή έστω και το ελάχιστο fun ενός κοντά δύωρου φιλμ. Και όλο αυτό είναι άκρως εκνευριστικό.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ