Η Φυλή – The Tribe (2014)

Mια κινηματογραφική εμπειρία που βιώνεται και ταράζει εις βάθος τον θεατή

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: Miroslav Slaboshpitsky
Σενάριο: Miroslav Slaboshpitsky
Πρωταγωνιστούν: Grigoriy Fesenko, Yana Novikova, Rosa Babiy
Διάρκεια: 130
Χώρα: Ουκρανία, Ολλανδία
Διανομή: Danaos Films

TTPPΜετά από μια εντυπωσιακή πορεία στα διεθνή, κινηματογραφικά φεστιβάλ, το “The Tribe”, το μεγάλου μήκους κινηματογραφικό ντεμπούτο του Ουκρανού δημιουργού Miroslav Slaboshpitsky, απλώνει την εκκωφαντική του σιωπή στις ελληνικές αίθουσες και μας θυμίζει από τι πραγματικά είναι καμωμένος ο ατόφιος, αληθινός κινηματογράφος που επιβιώνει-ευτυχώς-μέχρι και τις μέρες μας: από την γοητεία της ίδιας της φιλμικής γλώσσας και της σαρωτικής της επίδρασης πάνω σε όλους εμάς.

Ένας νεαρός καταφτάνει σε ένα σχολείο για κωφάλαλους, προκειμένου να ακολουθήσει το μαθητικό πρόγραμμα του οικοτροφείου, ανήκοντας και ο ίδιος στην «σιωπηλή φυλή» όλων όσων βρίσκονται εκεί. Από την πρώτη κιόλας στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπος με το ιεραρχικό σύστημα της μικρής κοινωνίας τους, επωμιζόμενος το βάρος της παραβατικής συμπεριφοράς μιας ομάδας νταήδων που λύνουν και δένουν, κλέβοντας ανυποψίαστους πολίτες και εξωθόντας στην πορνεία δυο συμμαθήτριές τους. Όταν ο νεοφερμένος ερωτευτεί μια από τις κοπέλες, οι ισορροπίες θα διασαλευθούν πέρα από κάθε όριο, οι αυστηρά καθορισμένοι κανόνες θα καταπατηθούν και τα σιωπηλά όνειρα θα γίνουν κομμάτια.

Βασισμένο εν μέρει στη μικρού μήκους ταινία του Slaboshpitsky, “Deafness”, το “The Tribe” αποτελεί το απαύγασμα του σύγχρονου, ουκρανικού κινηματογράφου, με τον σκηνοθέτη-και σεναριογράφο-να παραμένει πιστός στην κινηματογαφική παράδοση της ανατολικής Ευρώπης, σκιαγραφόντας εδώ, με χρώματα ζοφερά, το πορτραίτο μιας κοινωνίας σε σύγκρουση με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της.

Η ταινία του Slaboshpitsky δεν έχει υπότιλους, δεν έχει μετάφραση, ούτε voice over, επιμένοντας έτσι στην χρήση της νοηματικής γλώσσας από τους ερασιτέχνες και στην πραγματικότητα, κωφάλαλους πρωταγωνιστές της. Η έλλειψη διαλόγων και η ολοκληρωτική απουσία της πρόζας, εξοπλίζουν το “The Tribe” με μια σαγηνευτική, καθηλωτική και άγρια ομορφιά, που πηγάζει από το κέντρο και την ουσία της φιλμικής παράδοσης. Οι εικόνες ενός αποσυντεθειμένου κόσμου που ζει και αναπνέει, καθηλωμένος στο περιθώριο μιας άλλης, «φυσιολογικής» καθημερινότητας, τα σχεδόν μυσταγωγικά μονοπλάνα του Valentyn Vasyanovych, γεμάτα ασταμάτητη κίνηση και ροή, οι νατουραλιστικοί ήχοι του περιβάλλοντος (βήματα, αυτοκίνητα, το ξύλο που πλανάρεται την ώρα του μαθήματος ξυλογλυπτικής), καθώς και τα σταθερά, γεωμετρικά σχεδόν καδραρίσματα σκηνών επιβλητικών, που θυμίζουν πίνακες, ανάγουν το “The Tribe”σε μια κινηματογραφική εμπειρία, όπως καμία άλλη.

Η βία και το σεξ αποτελούν εξίσου σημαντικά και αναπόσπαστα κομμάτια της ταινίας, με την διαφορά πως στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουν στόχο να προκαλέσουν, αλλά να αποτελέσουν ένα ακόμη τμήμα της πραγματικότητας των ηρώων. Αυτό που κάνει εδώ ο Slaboshpitsky είναι να απογυμνώσει την ταινία του από τα κωφαλαλικά πρότυπα των κοινωνικών εξαιρέσεων και της εξαναγκαστικής ταπεινότητας των χαρακτήρων-επειδή είναι κωφάλαλοι-απδεικνύοντας πως το ανθρώπινο ένστικτο εκφράζεται ακόμα και μέσα από την απόλυτη σιωπή. Κυρίως τότε.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, ένας θεατής μπορεί να μείνει αποκλειστικά και μόνο στο εμφανές: την, στα άκρα, αποτύπωση της αποξένωσης, αλλά και της παράλληλης δράσης μιας μικροκοινωνίας κωφαλάλων που επιλέγει, να ζήσει, με όρους που δεν διαφοροποιούνται και τόσο από την ζωή ενός μέσου «υπόλοιπου». Από την άλλη πλευρά, μπορεί κανείς να διακρίνει, ακόμα και ψήγματα μιας πολιτικής αλληγορίας, που σχετίζεται με την προοδευτική απομόνωση της Ουκρανίας, στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, έναν χώρο που με την σειρά του κωφεύει απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία.

Πέρα και πάνω απ’όλα, το “The Tribe” είναι μια κινηματογραφική εμπειρία που βιώνεται και ταράζει εις βάθος τον θεατή, όχι τόσο γιατί πραγματεύεται μια ιστορία που χρήζει πολυεπίπεδης ανάλυσης, ούτε και για το ευαίσθητο-ή μη-του θέματος των κωφάλαλων ηρώων, που για πολλούς θα αποτελέσει, έτσι κι αλλιώς, προσβολή στην politically correct, κινηματογραφική τους αντίληψη. Πέρα και πάνω απ’όλα, το “The Tribe” είναι μια ταινία που πετάει το politically correct και το δεδομένο στα σκουπίδια, κάνοντας σε να αναγνωρίσεις κάπου εκεί, ανάμεσα στις νοηματικές χειρονομίες, την αγάπη, το μίσος και την σιωπή, κάτι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ