Η Γυναίκα με τα Μαύρα 2: Άγγελος Θανάτου – The Woman In Black 2: Angel of Death

H διαμόρφωση μιας αντάξιας ατμόσφαιρας με το πρώτο φιλμ κάπου χάνει τον δρόμο της

 ★½☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Tom Harper
Σενάριο: Jon Croker, Susan Hill
Πρωταγωνιστούν: Helen McCrory, Jeremy Irvine, Phoebe Fox
Διάρκεια: 98
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Odeon

woman_in_black_angel_of_death_ver5_xlg1Πίσω στο 2012 το θρυλικό στούντιο της βρετανικής Hammer, επιχειρώντας την εκ νέου επανένταξή του στη μοντέρνα κινηματογραφική βιομηχανία, κυκλοφόρησε την πρώτη μετά από δεκαετίες απουσίας από τον χώρο, σημαντική παραγωγή του, με τίτλο “The Woman in Black”, επιλέγοντας τότε ως πρωταγωνιστή της τον Daniel Radcliff. Το στούντιο έχοντας ως πηγαίο υλικό του τις ανατριχιαστικές σελίδες της ομότιτλης νουβέλας της Susan Hill, δημιούργησε μια κλασσική τρομακτική ατμόσφαιρά ταξιδεύοντας τον θεατή πίσω στις παλιές καλές εποχές του στούντιο. συμπληρώνοντας ωστόσο προς μεγάλη μας έκπληξη την ατμόσφαιρα αυτή, με το μοντέρνο είδος των φθηνών και τετριμμένων στοιχείων που κοσμούν τις περισσότερες ταινίες τρόμου τα τελευταία χρόνια, κατάφερε να δημιουργήσει παράλληλα ένα γόνιμο έδαφος, το οποίο θα συντελούσε σε μια επικείμενη συνέχεια της ταινίας.

Τοποθετημένο μερικά χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1941, το “The Woman in Black 2: Angel of Death” σηκώνει την αυλαία του με την θλιβερή εικόνα ενός κατεστραμμένου από τον πόλεμο Λονδίνου, εστιάζοντας τον φακό του στο πρόσωπο της Eve (Phoebe Fox), μιας νεαρής γοητευτικής δασκάλας, η οποία καλείται να συνοδεύσει μια ομάδα παιδιών, τα οποία χωρίστηκαν βίαια από τους γονείς τους μέσα στην τρέλα του πολέμου, οδηγώντας τα στην ασφάλεια της βρετανικής εξοχής και μακριά από το επικίνδυνο πλέον αστικό τοπίο. Η ταινία χωρίς να χρονοτριβεί, ακολουθώντας κατά γράμμα τις αφηγηματικές οδηγίες του σεναριογράφου Jon Croker, βρίσκει γρήγορα τον δρόμο της προς το Eal Marsh House, το ανατριχιαστικό setting του πρώτου φιλμ. έπειτα από ένα αναπάντεχο σχέδιο εκκένωσης της βρετανικής πρωτεύουσας, η πρωταγωνίστρια μαζί με την αυστηρή διευθύντρια του σχολείου Jean (Helen McCrory), θα αναγκαστούν να κατευθυνθούν με τους μαθητές τους σε μια από τις πιο ανατριχιαστικές γωνιές της Αγγλίας. Τη στιγμή που η πρωταγωνίστρια προσπαθεί να στηρίξει ψυχολογικά τον μικρό Edward έπειτα από τον πρόσφατο χαμό των γονιών του, οι υπόλοιποι δάσκαλοι και μαθητές θα ανακαλύψουν πως πίσω από τους τρομακτικούς θορύβους, τα ερειπωμένα δωμάτια και τις μυστηριώδεις σκιές που κατοικούν στο σπίτι, κρύβεται η παρουσία μιας γυναικείας οντότητας, όπου αυτή τη φορά σκοπεύει να διεκδικήσει, παραπάνω από ένα θύμα.

Το νέο φιλμ, είναι πολύ πιθανό να μπορούσε-θεωρητικά τουλάχιστον-να πει κάτι στον θεατή- λάτρη του γοτθικού τρόμου, αν το εμβληματικό στοιχειωμένο αρχοντικό της ταινίας, μπορούσε και αυτή τη φορά να φιλοξενήσει μια ιστορία που θα ανεδείκνυε όπως στο πρωτότυπο φιλμ, τις εμφανείς επιρροές των στοιχείων που καθιέρωσαν την θρυλική Hammer στον χώρο. Ο σκηνοθέτης Tom Harper, όντας ένας βετεράνος απεικόνισης της εποχής έχοντας ως εφόδιο, την σκηνοθετική του εμπειρία από τους τηλεοπτικούς Peaky Blinders, αποφασίζει αυτή τη φορά προκειμένου να αποδώσει σωστά την τρομακτική νύχτα που πρωταγωνιστεί στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ, να χρησιμοποιήσει μια ανησυχητική χρωματική παλέτα, οπού κυριαρχεί ένας μονότονος διαξιφισμός του γκρι με το μαύρο. Η επιλογή του ωστόσο να κρατήσει ένα πλάνο στο σωστό ακριβώς χρονικό διάστημα, προκειμένου να δημιουργήσει την πολυπόθητη ένταση, τελικά χρίζεται με επιτυχία, αποδεικνύοντας πως εν τέλει γνωρίζει πολύ καλά την δουλειά του.

Η Fox από την άλλη πλευρά, παραδίδει μια συμπαθητική παράσταση, όπου με όπλο της το ελκυστικό χαμόγελο της, καταφέρνει να κρύψει φαινομενικά τον φόβο που έχει κυριέψει τον χαρακτήρα της, μα τελικά τον μεταφέρει με περίτεχνο τρόπο αυτούσιο στον θεατή. Ωστόσο παρά το γεγονός, πως το σενάριο της ταινίας προέρχεται από ακόμα μια ιστορία της Hill, τελικά κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει την ταινία στην προσπάθεια της φανεί σαν κάτι διαφορετικό, από ένα κινηματογραφικό αναμάσημα της πρώτης ταινίας.

Στο τέλος παρά τα οποιοδήποτε στοιχεία που μπορεί να λειτουργούν ως ανάμνηση της πρώτης ταινίας τόσο σε τεχνικό όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο, η διαμόρφωση μιας αντάξιας ατμόσφαιρας με το πρώτο φιλμ κάπου χάνει τον δρόμο της, αφού ο σκηνοθέτης από ένα σημείο και μετά, προκειμένου να τρομάξει τον θεατή, αποφασίζει να πάρει τον εύκολο δρόμο, αυτού των τετριμμένων απότομων πλάνων και ήχων, που ως ενός σημείου τουλάχιστον βοηθούν τον σκηνοθέτη να παραδώσει ένα έργο, του οποίου την συνταγή, λίγο ή πολύ κάπου έχουμε ξανασυναντήσει.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ