Η Μεγάλη Επιστροφή – Gui Lai (2014)

Μια σπαρακτική αναπαράσταση των καθημερινών ζωών που επηρεάζονται από τις πολιτικές αλλαγές και ταυτόχρονα μια ωδή στις αξίες που επιβιώνουν κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες

 ★★★½☆ 

Σκηνοθεσία: Zhang Yimou
Σενάριο: Jingzhi Zou
Πρωταγωνιστούν: Gong Li, Daoming Chen, Huiwen Zhang
Διάρκεια: 109′
Χώρα: Κίνα
Διανομή: StraDa Films / Seven Films

posterΗ ταινία ανοίγει στην Κίνα, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Ο Lu έχει δραπετεύσει μετά από 10 χρόνια κράτησης λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Η έφηβη κόρη του Dandan, όμως, δεν έχει πρόβλημα να καταδώσει τον πατέρα της, ειδικά αφού η απόδραση του της στοιχίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην προπαγανδιστική παράσταση μπαλέτου στην οποία συμμετέχει. Έτσι, οι αρχές ξανασυλλαμβάνουν το Lu και κατά τη συμπλοκή η σύζυγος του, Feng, τραυματίζεται στο κεφάλι ενώ προσπαθεί να τον βοηθήσει. 3 χρόνια μετά, οι καιροί έχουν αλλάξει και ο Lu απελευθερώνεται. Συναντιέται με τη Dandan που έχει παρατήσει το χορό και μαθαίνει πως η Feng υποφέρει από αμνησία. Θυμάται ότι έχει σύζυγο και ότι αυτός θα επιστρέψει σύντομα, αλλά δεν αναγνωρίζει το Lu. Με τη βοήθεια της κόρης του που βασανίζεται από ενοχές, ο Lu ψάχνει τρόπους να κάνει τη γυναίκα του να τον ξαναθυμηθεί, μέσα από μελωδίες στο πιάνο, παλιές φωτογραφίες και ξεχασμένα γράμματα.

Καθώς αυτή η παραγωγή είναι μικρότερη και πιο απλή σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του διάσημου σκηνοθέτη Zhang Yimou, θα περίμενε κανείς ότι θα είναι κατώτερη. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες του ήταν λίγο απογοητευτικές. Κι όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Μπορεί να μην είναι ένα οπτικό υπερθέαμα, αλλά η ταινία διηγείται μια απλή ιστορία αβίαστα, με ωμή δύναμη και περνάει το μήνυμα της στο θεατή.

Ο σκηνοθέτης σοφά διαλέγει να επικεντρωθεί στις ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών του. Η μούσα του, Gong Li, αποδεικνύει και πάλι πόσο μεγάλη ηθοποιός είναι. Αν και την έχουμε συνηθίσει σε ρόλους δυναμικούς, εδώ ρίχνει τους τόνους και γίνεται εύθραυστη, χωρίς να το παρακάνει. Ο Chen Daoming είναι εξίσου εντυπωσιακός και χειρίζεται με τρυφερότητα το ρόλο του βασανισμένου συζύγου. Τις εντυπώσεις, όμως, κλέβει η πρωτοεμφανιζόμενη Zhang Huiwen στο ρόλο της Dandan, μιας κοπέλας που πρέπει να κάνει τη μετάβαση από κακομαθημένη έφηβη σε ενήλικη που πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της.

Η ταινία μπορεί να «διαβαστεί» και πολιτικά: Η αμνησία της Feng αντιπροσωπεύει τη μαζική άρνηση ενός παρελθόντος πολύ επίπονου, υπονοώντας πως ακόμα και αν η ιστορία ξεχνιέται, το τραύμα παραμένει. Η ταινία κοιτάει τα γεγονότα με θλίψη, παρά με θυμό και η σχέση των δυο συζύγων μοιάζει με μια μεταφορά για την προσπάθεια της χώρας να κάνει ειρήνη με το παρελθόν. Επιπλέον, η στάση της Dandan δεν είναι αδικαιολόγητη, θυμίζοντας μας πως οι αθώοι άνθρωποι δεν υποφέρουν απλά κάτω από ένα σκληρό πολιτικό σύστημα, αλλά γίνονται και οι ίδιοι φορείς της σκληρότητας του.

Πάνω από όλα όμως, η ταινία αποτελεί ένα βουβό οικογενειακό δράμα για την ενοχή, τη συγχώρεση, τη συμφιλίωση και κυρίως την αγάπη. Αν και η αφοσίωση των δυο πρωταγωνιστών παίρνει διαφορετικές μορφές- ο ένας έχει μείνει κολλημένος στο παρελθόν, ενώ ο άλλος προσπαθεί να το αλλάξει- και οι δυο πιστεύουν στην αγάπη. Το τέλος είναι ταιριαστά γλυκόπικρο, όσο happy end μπορούσε να έχει η ιστορία αυτών των δυο ανθρώπων σε ένα μη τέλειο κόσμο.

Ίσως η εισαγωγική σκηνή δεν ήταν απαραίτητη και κάποιοι θεατές να έχουν ερωτηματικά σχετικά με το ιστορικό υπόβαθρο. Επιπλέον, το κλασσικό στιλ του σκηνοθέτη μπορεί να φανεί παλιομοδίτικο στο νεανικό κοινό, το ίδιο και η μουσική. Τα προβλήματα όμως αυτά είναι μικρά μπροστά στα επιτεύγματα της ταινίας: Την επιστροφή ενός μεγάλου σκηνοθέτη, τρεις όμορφες ερμηνείες, μια δυνατή ιστορία χωρίς μελοδραματισμούς και ένα τέλος που αξίζει μερικά δάκρυα.

Σοφία Κυριλλίδου

Ο κινηματογράφος για εκείνη ήταν πάντα εκεί: Σα μαθήτρια -κρυφά από τους γονείς- νοίκιαζε ταινίες από το videoclub, σα φοιτήτρια σπούδασε κινηματογράφο. Άλλωστε, πάντα της άρεσαν τα ταξίδια!
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ