Σταματήστε ό,τι κάνετε και δείτε το «Stranger Things»

Η νέα σειρά του Netflix αποτίει φόρο τιμής στα '80s, στους Spielberg και King

Σύμφωνα με το Hollywood, υπήρχε κάτι το μοναδικό και μαγικό στις μικρές πόλεις των προαστίων των ΗΠΑ στα ’80s. Ταινίες όπως το «E.T.», το «The Goonies« και το «Carrie» απέδειξαν ότι το σκηνικό του προαστίου είναι το καταλληλότερο για να συμβούν περίεργα πράγματα.

Τις παραπάνω ενδεικτικές ταινίες ωστόσο έχουμε αφήσει μερικές δεκαετίες πίσω, κι έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει ελάχιστες (αν όχι καθόλου) νέες ταινίες που να αποτυπώνουν την εν λόγω ατμόσφαιρα πειστικά και με επιτυχία. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το είδος έχει φτάσει σε σημείο κορεσμού και καμιά καινούρια ιστορία δεν πρόκειται να εντυπωσιάσει, μιας και η παρθενογένεση είναι πλέον ουτοπική.

Ε λοιπόν το συνδρομητικό κανάλι Netflix μας την κάνει για μια ακόμα φορά (και πού είμαστε ακόμα) με την πιο πρόσφατη παραγωγή του, «Stranger Things» που κυκλοφόρησε όλα τα επεισόδια (8 στο σύνολο) της πρώτης σεζόν στις 15 Ιουλίου. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο εβδομάδες δηλαδή, αλλά όλος ο κόσμος βρίσκεται ήδη σε κατάσταση φρενίτιδας και βαφτίζει από τώρα «cult» τη νέα αυτή σειρά που ήρθε να μας παρασύρει στην καταπληκτική της μουσική και νοσταλγία που φέρνει μαζί της ως το κύριό της όπλο.

Πρόκειται για μια ιστορία που συνδυάζει το sci-fi με τον τρόμο, το μυστήριο και το δράμα, και όλα αυτά στην Indiana των ΗΠΑ το 1983.

Θα μπορούσαμε να αφηγούμαστε για μέρες όλα τα συναισθήματα και τις απόψεις μας πάνω σε αυτή τη σειρά, θα αρκεστούμε όμως στο να τα συνοψίσουμε ως εξής :

  • Τα opening credits σε κερδίζουν από την πρώτη στιγμή.
    Οι περισσότερες σειρές πλέον προσέχουν την αισθητική των credits τους, αλλά είναι κάπως σπάνιο αυτά να σε συγκινήσουν ή να σου μείνουν στο μυαλό για ώρα μετά. Απλά υπάρχουν γατί έτσι πρέπει. Το «Stranger Things» ξεκινά κάθε του επεισόδιο με ένα μινιμαλιστικό sequence που σε απορροφά παρά την απλότητά του. Οι τίτλοι αρχής εμφανίζονται κι «ενώνονται» αργά ως κόκκινα neon σχήματα σε ένα μαύρο φόντο που του λείπει η τέλεια ανάλυση και παρουσιάζει ψεγάδια, τα οποία βρίσκονται επίτηδες εκεί προκειμένου να ενημερώσουν στον θεατή ότι αυτό που θα δει είναι «παλιό», αλλά και να του θυμίσουν το στυλ των τίτλων αρχής άλλων σειρών και ταινιών που αυτός αγάπησε.
  • Δανείζεται ιδέες και ατμόσφαιρα από κλασσικές ταινίες του ’80, αλλά δεν το παρακάνει, κι έτσι παραμένει φρέσκο.
    Η κάθε σκηνή που θα βλέπετε στο»Stranger Things» θα σας θυμίζει και κάτι. Η μητέρα που χάνει το παιδί της και η επιμονή ενός σερίφη να το βρει, μια παρέα μικρών αγοριών που παίζουν D&D και θέλουν να λύσουν το μυστήριο της εξαφάνισης του φίλου τους, ενώ ένα κορίτσι με υπερφυσικές ικανότητες εμφανίζεται στο διάβα τους και η ιστορία των μεγαλύτερων αδερφών τους που ζουν τα εφηβικά σχολικά δράματα. Κι ενώ δανείζεται στοιχεία από το «All The Right Moves» και το «Alien» μέχρι το «Stand By Me» και το «Twin Peaks«, το «Stranger Things» παραμένει φρέσκο κι επίκαιρο, κάνοντας δυνατή την παρουσία των κυβερνητικών συνωμοσιών, την μυστική παρακολούθηση των πολιτών, και τις επιπτώσεις του σχολικού bullying.
  • Έχει ακριβώς τους χαρακτήρες που χρειάζεται και απόλυτα ταιριαστές ερμηνείες.
    Φυσικά και οι συμπεριφορές των πρωταγωνιστών φαντάζουν τόσο επίκαιρες όσο και vintage. Η μικρή πρωταγωνιστική ομάδα αποτελείται από αξιολάτρευτα παιδιά με σημαντικές υποκριτικές ικανότητες – προσωπικός αγαπημένος ο Dustin, μια τρομερά καλτ φιγούρα που συσχετίζει πολλά γεγονότα με references από τις αγαπημένες του ιστορίες του Lord of the Rings και φυσικά από το Dungeons&Dragons. Η Winona Ryder έφτασε στην ηλικία που την παίρνει να υποδυθεί τη μητέρα (κι εμάς μας φάνηκε σουρεάλ), ενώ οι έφηβοι της υπόθεσης κινούν σημαντικά το νήμα της ιστορίας.
  • Σε τρομάζει με ένα μοντέρνο τρόπο, ενώ κρατάει το μυστήριο.
    Φαινομενικά θα μπορούσε να είναι μια σειρά που απευθύνεται και σε πιο μικρό κοινό, αλλά όχι : καταφέρνει να τρομάξει ενήλικες και να παίξει με έννοιες που κάποιος οφείλει να έχει ωριμάσει προκειμένου να κατανοήσει. Επιπλέον, ό,τι γνωρίζουν οι πρωταγωνιστές γνωρίζει και ο θεατής, επομένως το μυστήριο λύνεται σιγά σιγά και νιώθουμε έτσι μέρος της ομάδας διαλεύκανσης της υπόθεσης.
  • Η μουσική είναι άψογη.
    Από τα opening credits που είναι ντυμένα σε ένα απόλυτα ταιριαστό synthesizer score, η παλλόμενη synth μουσική που «δένει» όλη τη σειρά θα έκανε τον Carpenter να χαμογελάσει, όπως και τα κομμάτια που είναι από μπάντες του μεγέθους των The Clash, που έχουν διπλό, μεταφορικό νόημα κατά την έκβαση της υπόθεσης με έναν πολύ έξυπνο τρόπο ( βλ. «Should I Stay or Should I Go«).

Τι περιμένετε λοιπόν ;

Poster

Stranger Things

stranger-things-3

1468600026-david-harbour-interview-stranger-things

Stranger Things

Stranger-Things-Chapter-4-A

Stranger Things

Stranger-Things-Eleven

gallery-1469031768-stranger-things-2

920x920

maxresdefault

103_013r.0

stranger-things-poster

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ